Opinieblog - De drie columns die u dit weekend moet lezen

Een selectie van interessante debatten op internet en in andere media, bij elkaar geblogd door opinieredacteuren van de Volkskrant.

Berichten

Bekijk nieuwe update(s).
  1. weekendcolumns

    Bert Wagendorp schrijft over de WODC-rel: ‘Uit onderzoek van Nieuwsuur-journalist Bas Haan bleek dat beleidsambtenaren en onderzoekers van het WODC er weinig moeite mee hadden rapporten over het Nederlandse drugsbeleid de door de politiek gewenste uitkomst mee te geven - ook als de onderzoeksresultaten daarmee in tegenspraak waren. (…) Het is slecht voor integere onderzoekers bij andere wetenschappelijke overheidsinstanties als het SCP, CBS en RIVM. Zij zijn dankzij de WODC-sjoemelaars opeens de Russen van het wetenschappelijk onderzoek geworden: ze moeten bewijzen dat ze schoon zijn. Hoe zit het met de onderzoekers van andere ministeries? Hebben ze daar ook dikke zwarte viltstiften voor het contextualiseren? Wie kunnen we nog vertrouwen, nu blijkt dat politiek en wetenschap er niet voor terugdeinzen samen te spannen om ons onzin op de mouw te spelden?’

    ‘Het lastige in de huidige discussie over racisme is de immuniteit van de bewering 'je bent een racist' tegen argumenten’, schrijft Aleid Truijens. ‘Immune redeneringen maken mensen razend. Ze worden beschuldigd op grond van eigenschappen waaraan ze niks kunnen doen - sekse, kleur, seksuele voorkeur - of van zaken die verre voorouders hebben misdaan. Die woede werkt polariserend; iedereen wordt steeds bozer en fanatieker. (…) Laten we het, om het uit het moeras van de taal en de emoties te trekken, liever discriminatie noemen. Dan valt er nog enorm veel te winnen.’

    ‘Sociale media en sarcasme vormen de laatste jaren niet echt een goed huwelijk’, constateert Loes Reijmer. ‘Dat bleek al in 2013 toen heel Twitter wachtte tot het vliegtuig van Justine Sacco zou landen in Zuid-Afrika. De Amerikaanse had voordat zij aan boord ging een tweet de wereld ingestuurd: 'Op naar Afrika. Hoop dat ik geen aids krijg. Grapje! Ik ben wit.' Smakeloos en onhandig? Zeker. Maar Sacco had het bedoeld als spot. Aan de keukentafel had ze die grap kunnen maken.’ Maar online niet: ‘Tegen de tijd dat ze landde was ze volksvijand nummer 1, haar baan en haar leven kwijt. De afgelopen dagen moest ik weer denken aan Sacco. Het was toeval dat haar onhandige tweet werd opgemerkt en meegezogen in een vlaag van massahysterie. Maar deze week bleek dat letterlijkheid, het verkeerd interpreteren van sarcastische tweets, een nieuw wapen is in de cultuuroorlogen die online woeden.’

  2. Naïviteit

    Opluchting alom dat het Verenigd Koninkrijk en de EU de eerste fase van de onderhandelingen over de Brexit succesvol hebben afgesloten. Maar ondertussen is wel duidelijk geworden hoezeer de Britten op cruciale dossiers moeten buigen om de onderhandelingen te doen slagen. In een harde column voor Financial Times nagelt Philip Stephens de Britse politieke klasse aan het kruis voor hun naïviteit en waarschuwt alvast dat de volgende fase van de onderhandelingen niet prettiger wordt voor de Britten: ‘De discussies over een toekomstige relatie zullen nog wreder zijn. Bereid je voor op een nieuw, groot vreugdevuur van illusies.’

    Volgens Stephens kunnen drie lessen getrokken worden uit de onderhandelingen tot dusver. De eerste is dat van een ‘evenwichtige onderhandelingssituatie’ allerminst sprake is – maar wel van een ‘fundamentele asymmetrie’. ‘Dit was duidelijk vanaf het begin. De kosten van mislukking zijn proportioneel veel hoger voor Groot-Brittannië dan voor de andere kant. Dat geeft de EU-27 macht.’

    De tweede les is dat Britse politici, ‘na decennia lidmaatschap niet begrepen hebben hoe het Europese project werkt’. ‘De EU is bovenal een unie gebouwd op wetten, die op een gelijke manier van toepassing zijn in lidstaten. Simpel gezegd betekent dit dat landen niet kunnen meedoen aan het vrije verkeer van goederen, diensten en kapitaal en dan zeggen 'maar aan het vrij verkeer van personen doen we niet mee'. Als de Britse kant begint over creativiteit en pragmatisme, kijkt de andere kant in het boek met regels.’

    ‘De derde les onderstreept het illusoire karakter van de theoretische soevereiniteit die zo belangrijk is voor de Brexitvoorstanders. Groot-Brittannië zou zijn soevereiniteit herwinnen en het recht om afscheid te nemen van dat hele moeras aan regeltjes uit de EU. Maar dit blijkt de soevereiniteit te zijn van een persoon dat na een schipbreuk op een woestijnachtig eiland beland. Groot-Brittannië kan 'controle terugwinnen' zolang het accepteert dat het, bijvoorbeeld, niet langer gebruik kan maken van het Europese luchtruim.’ (…) ‘Als Groot-Brittannië tijdelijk wil blijven profiteren van toegang tot de interne markt na het vertrek, zal het verplicht zijn alle regels te blijven volgen.’

    En dan de onderhandelingen over een nieuwe handelsovereenkomst met de EU. ‘Premier May mag misschien denken dat ze onderhandelingen in gaat, maar de andere partij weet al wat hij wil. Zoals een Duitse functionaris zegt: 'Groot-Brittannië besloot unilateraal uit de EU te vertrekken. Nu moeten wij (als 27 landen) beslissen welke overeenkomst we bereid zijn te sluiten met een derde land.'’

    Stephens besluit zijn column met een vraag: ‘Zou er ooit een moment komen waarop de ideologische hardliners die zo voor Brexit zijn, zich beginnen af te vragen of het allemaal de moeite waard is?’

  3. In zijn vandaag gepresenteerde bundel interviews 'De neergang van de PvdA' confronteert journalist Wilco Boom de sociaal-democratische kopstukken tamelijk hardhandig met elkaar en met hun eigen optreden. De Zwarte Woensdag van 15 maart, waarin de PvdA terugviel van 38 tot 9 zetels in de Tweede Kamer, lijkt daardoor vooral veroorzaakt door verkeerde keuzes, zoals regeren met de VVD en het houden van een lijsttrekkersverkiezing tussen Samsom en Asscher.

    Maar centrum-linkse partijen hebben het overal moeilijk, blijkt uit de inventarisatie 'Why the left loses', zojuist verschenen bij de Britse uitgever Policy Press. De auteurs zoeken de oorzaken van de vertrouwensbreuk tussen de kiezers in de sociaal-democratische partijen in Europa, Australië en Nieuw Zeeland in allerlei richtingen, maar vooral in een gebrek aan visie over hoe de bevolking te beschermen tegen de gevolgen van de megacrisis van 2008.

    Te lang werd ook ontkend, schrijft politicoloog Sheri Berman in het voorwoord, dat er spanningen kunnen optreden tussen de klassieke arbeidersaanhang en nieuwkomers. De rechtse populisten beloven welvaart door het aan banden leggen van de globalisering en sociale bescherming door migranten het land uit te zetten.
    Links kan de opkomst van de rechtse populisten betreuren, maar 'je kan niet iets verslaan als je zelf niets hebt'. Zo lang de sociaal-democraten geen betere ideeën hebben om de hedendaagse vraagstukken op te lossen, zullen ze verder wegglijden in de richting van de vuilnisbelt van de geschiedenis, waarschuwt Berman.

    'Je kan de rechtse populisten niet verslaan als je zelf niets hebt'

  4. De actiegroep PO in Actie van docenten in het basisonderwijs vormt zich om tot een vakbond. Die stap komt voort uit onvrede met de bestaande bonden, die te weinig actiebereid zouden zijn en het contact met het personeel voor de klas en hun problemen en wensen hebben verloren. Dat doet denken een eerder initiatief: het Alternatief voor Vakbond, met meer aandacht voor jongeren, flexwerkers en zzp’ers.

    Mei Li Vos , oud-Kamerlid van de PvdA, is medeoprichter van Alternatief voor Vakbond, waar ze nu weer vicevoorzitter is.

    De stap van PO in Actie om een vakbond te worden lijkt op uw eigen initiatief van 2005. Heeft u advies voor hen?
    Vos: ‘We hebben als AVV uitgebreid met hen gesproken. Het gaat hen puur en alleen om zoveel mogelijk invloed op de cao-onderhandelingen te hebben. Daarom leek het ons toch beter dat ze het niet door ons zouden laten doen maar zelf. PO in Actie is erg actief en het is juist zo goed dat ze allemaal zelf voor de klas staan. Ons advies was dat een vakbond oprichten helemaal niet zo moeilijk is. Ze hebben onze statuten gewoon gekopieerd. Voor advies kunnen ze ons altijd bellen.'

    De PO-raad en de aloude vakbond AOb zeggen in de Volkskrant dat PO in Actie ook zonder deze stap welkom was bij de cao-onderhandelingen. Waarom was het toch nodig?
    ‘Je hebt dan toch een sterkere positie. Als vereniging zijn er checks and balances, een raadpleging van de leden. Dat doet PO in Actie heel goed via Facebook, de mening van de leden peilen. Ik verwacht dat ze bij belangrijke beslissingen alle personeelsleden in het basisonderwijs raadplegen, niet alleen hun leden.’

    Ze moeten nu ook leden gaan werven.
    ‘Die leden hebben ze al, 45.000. Die moeten nu alleen contributie gaan betalen, 12 euro, 1 euro per maand. Dat vind ik zo leuk aan dit initiatief: zo zijn rond 1900 alle vakbonden ontstaan, uit onvrede over bepaalde situaties. Voor de leden is het belangrijkst dat er meer geld komt voor onderwijs, van de beloofde 700 miljoen naar de gevraagde 1,4 miljard is geen klein verschil. En dan te verzekeren dat het geld goed wordt besteed.’

    Als de cao rond is kan deze nieuwe bond dan weer worden opgeheven?
    'Ik denk dat ze de vakbond wel draaiende zullen houden. Om zelf te kijken wat ze vinden van de besteding van het geld in de praktijk.'

    Kan de nieuwe vakbond zich dan alsnog aansluiten bij AVV, voor de overige vakbondsdiensten aan de leden? En wordt uw AVV dan een soort vakcentrale?
    'Dat zou kunnen. Er zijn meer van dit soort bonden, zoals NU'91 van verpleegkundigen, die ook niet tevreden zijn over de oude bonden. Als we een vakcentrale worden, met ook vakbonden als leden, zouden we zelfs in de Sociaal Economische Raad kunnen. Maar daar zijn we niet op uit, we kunnen al heel veel van onze idealen kwijt in de onderhandelingen over cao’s.'

  5. Jeruzalem

    President Trump heeft leiders in het Midden-Oosten gebeld met de mededeling dat hij Jeruzalem wil erkennen als hoofdstad van Israël. Die stap zal vredesbesprekingen bemoeilijken en misschien tot nieuwe conflicten leiden, kreeg hij te horen. De Turkse president Erdogan is woedend, Europese leiders waarschuwden het niet te doen. De Palestijnen beginnen met ‘drie dagen van woede’. Zijn alleen de Israëliërs blij? De gezaghebbende liberale krant Haaretz in ieder geval niet: ‘In plaats van unilaterale verklaringen die een kant bevoordelen, moet West-Jeruzalem als hoofdstad van Israël en Oost-Jeruzalem als hoofdstad van een Palestijnse staat het doel zijn.’

    Voor een tegengesteld geluid: Gregg Roman van het Amerikaanse forum dat ‘Amerikaanse belangen en westerse waarden in het Midden-Oosten stimuleert’ op de site The Hill. Hij schrijft dat Trumps erkenning van Jeruzalem als Israëlische hoofdstad juist ‘de enige weg naar vrede voor Israël’ is.

    Eerst het commentaar van Haaretz, dan Roman op het opinieblog.

    In het hoofdredactioneel commentaar met als titel ‘Twee hoofdsteden voor twee volkeren’ schrijft Haaretz: ‘Het verzet en de zorgen zijn begrijpelijk. Jeruzalem is heilig voor joden, moslims en christenen en de status van de stad wordt hevig betwist als de sleutelkwestie in het Israëlisch-Palestijnse conflict. Unilaterale verklaringen over die status, buiten een diplomatiek akkoord om, laten zien dat er met de Palestijnse aspiraties geen rekening wordt gehouden. Daarom zullen ze waarschijnlijk de kans op vrede schaden en verzet oproepen, die gewelddadige vormen kan aannemen. Zo’n verklaring zou het aanzien van de Verenigde Staten als eerlijke bemiddelaar aantasten.

    ‘Het is onduidelijk hoe Trumps ambitie om het langlopende conflict tussen Israëliërs en Palestijnen op te lossen, strookt met de unilaterale stappen die een kant bevoordelen. Als Trump het urgent vindt zijn belofte om de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem te verplaatsen na te komen, of op zijn minst de stad als Israëls hoofdstad te erkennen, zou het beter zijn dat gelijktijdig te doen met erkenning van de Palestijnse aspiraties voor de stad.

    ‘Amerikaanse erkenning van Jeruzalem als de hoofdstad van Israël en de verplaatsing van de Amerikaanse ambassade zijn geen problemen die op zichzelf staan. Integendeel, een twee-statenoplossing vereist de verdeling van Jeruzalem tussen Israëliërs en Palestijnen. Het vereist de overgang van een de facto verdeelde stad, met West-Jeruzalem als de hoofdstad van Israël en Oost-Jeruzalem als de hoofdstad van de Palestijnse staat. Als dat gebeurt, kunnen niet alleen de Verenigde Staten, maar alle landen de twee hoofdsteden erkennen en worden uitgenodigd hun ambassades daar te openen.’

  6. Jeruzalem

    Gregg Roman, directeur van het Amerikaanse Middle East Forum, schrijft op The Hill:

    ‘Er is veel gebeurd in Washington de afgelopen week. Maar in alle stromen verscheen een belangrijke ontwikkeling: president Trump zal naar verwachting Jeruzalem als hoofdstad van Israël erkennen. Het is een symbolische daad, zeker – de ambassade zal voorlopig in Tel Aviv blijven – maar het stuurt een krachtig boodschap die een blijvende oplossing voor het conflict veel dichterbij brengt.

    ‘Jaren van concessies doen, van werken aan de opbouw van een Palestijnse Autoriteit in iets dat in staat is staatsmacht uit te oefenen, hebben ons niet dichter bij vrede gebracht. Israël beschimpen voor het beschermen van zijn eigen bevolking heeft evenmin gewerkt.

    ‘Tijdens de Oslo-akkoorden erkenden de Palestijnen Israël als een staat, maar tot op de dag van vandaag hebben zij nog steeds niet het bestaansrecht van Israël als het thuisland oor het Joodse volk erkend. Dat lijkt misschien een onbelangrijk detail, maar het cruciaal om te begrijpen wat het enige juist pad is naar een oplossing van het langdurige conflict.

    ‘Hopelijk begrijpen de Palestijnen dat het besluit van Trump over Jeruzalem precies gaat over wat zij het meest vrezen: een verklaring dat Israël wint. Dat is de enige weg voorwaarts.’

  7. Mário Centeno

    Het Portugese satirische programma Donos Disto Tudo nam onlangs Mário Centeno’s reputatie als ijdeltuit op de hak, schrijft Politico over de nieuwe president van de Eurogroep. Het programma liet de Portugese minister van Financiën zien met tientallen aanbiedingen voor een baan: van een verzoek van NASA om een missie naar Mars te leiden, de romantische hoofdrol in een soap, deelname aan de Braziliaanse schoonheidswedstrijd ‘Miss Bumbum’, tot het samen met Lionel Messi opzetten van een aanval van FC Barcelona. In de echte wereld won hij de race wie president zou worden van de Eurogroep van ministers van Financiën.

    Centeno wordt de eerste president uit Zuid-Europa. Dat is opmerkelijk gezien het ongemakkelijk gevoel waarmee het Brusselse establishment de Portugese socialistische regering bezag. Die kwam twee jaar geleden aan de macht met steun van de communistische partij en het radicale Linkse Blok.

    Maar Centeno hield vast aan zijn plan de Portugese economie te herstellen met inachtneming van de financiële regels in de eurozone. Met die balanceerkunst won hij zowel de steun van de ultralinkse bondgenoten in de regering als van de haviken van de financiële discipline in Brussel. De Duitse minister Wolfgang Schäuble noemde zijn Portugese college de Cristiano Ronaldo van de eurozone en gaf daarmee voeding aan speculaties dat Centeno voorbestemd was voor het presidentschap.

    Het begrotingstekort is het laagste sinds Portugal in 1974 een democratie werd, 1.4 procent.

    De benoeming van de centrumlinkse Mário Centeno uit Portugal betekent voor zijn aanhangers een overwinning op het bezuinigingsbeleid, betoogt Mehreen Kahn in de Financial Times. ‘Zeker is het geven van deze baan aan een socialistische minister van een economie die gered moest worden beladen met symboliek. Linkse critici hebben de Eurogroep lang beschuldigd van een voorkeur voor economische strafmaatregelen en het behartigen van de belangen van zijn grote Noord-Europese crediteuren.’

    Schijn bedriegt, want volgens Kahn was de benoeming een kwestie van ‘naakte politieke calculatie in de belangrijkste hoofdsteden van de eurozone’. Centeno wordt niet als een geboren leider ervaren, maar als een compromiskandidaat. ‘Het gebrek aan goede kandidaten was zodanig, dat er sprake van was om Dijsselbloem tijdelijk te laten blijven.’

    Zwaardere kandidaten blijken geïnteresseerd in andere functies: de Spaanse minister van Financiën Luis de Guindos aast op het vicevoorzitterschap van de Europese Centrale Bank. Zijn Italiaanse collega Pier Carlo Padoan, die wordt gezien als één van de beste ministers van Financiën in de eurozone, wordt in beslag genomen door aanstaande verkiezingen in zijn land. Duitsland was nooit in de running en de Fransman Bruno Le Maire loopt zich warm voor het voorzitterschap van de Europese Commissie.

    Volgens Kahn moeten de antibezuinigingsneigingen van Centeno met een flinke dosis zout worden genomen. ‘Portugals linkse minister van Financiën heeft een fiscale inspanning geleverd waarop de meeste Duitsers trots zouden zijn geweest.’ Een linkse revolutie in de Eurogroep zit er dan ook niet in.

    Centeno's benoeming was een kwestie van naakte politieke calculatie in de belangrijkste hoofdsteden van de eurozone

  8. Tillerson in Europa

    Vandaag vertrekt de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rex Tillerson naar Europa voor een weekje diplomatiek overleg. Op de agenda staat onder meer Ruslands idee voor blauwhelmen in Oekraïne. Is Tillerson een 'lame duck' na de berichten vorige week, op grond van bronnen in het Witte Huis, dat president Trump hem binnenkort zal ontslaan? Tillerson noemde de berichten ‘lachwekkend’, Trump zelf noemde ze in een tweet ‘fake news’ : ‘We hebben onze meningsverschillen, (ik neem de uiteindelijke besluiten), maar we werken goed samen’.

    Of hij aanblijft of niet, het rumoer maakt Tillerson minder effectief. ‘Het lijkt erop dat hij geen mandaat heeft, dat de guillotine boven zijn hoofd hangt’, aldus een EU-diplomaat tegen Reuters. ‘De chaos in de Amerikaanse regering helpt niet in dit geopolitieke klimaat’, liet een Franse diplomaat optekenen.

    En wat is er nu precies gebeurd in de berichtgeving omtrent Tillerson? ‘Het was hetzij serieuze miscommunicatie (mogen we zeggen: fake nieuws?) hetzij een heel sterk signaal van de Amerikaanse regering aan Tillerson dat er geen plek meer voor hem is aan tafel’, schrijven historicus Aaron David Miller en Richard Sokolsky voor CNN. ‘De logica van de laatste variant is: net zoals het geval is bij minister van Justitie Session, zal Trump Tillerson niet ontslaan. Hij wil dat Tillerson zelf ontslag neemt op een onberispelijke manier. Nu een bron zegt dat dit een publieke vernederingsactie van Tillerson was, is het veilig te zeggen dat het Witte Huis schandelijk opereert. Wat de president ook van Tillerson vindt, hij verdient het niet zo te worden behandeld.’

    De auteurs voegen er direct aan toe dat Tillerson vanaf het begin een ‘fatsoenlijke man in een onmogelijke situatie’ was. ‘Maar hij speelde een hand met slechte kaarten zwak uit.’

    Stephen Blank concludeert op de opiniepagina van The Hill dat de affaire leert dat het Witte Huis ‘nog disfunctioneler’ is dan tot dusver werd aangenomen. ‘Terwijl de kranten berichtten, waarschijnlijk correct, dat Trump zijn vertrouwen heeft verloren in Tillerson, ontkende woordvoerder Sarah Sanders dat hij vertrekt. Media berichtten dat chefstaf Kelly achter het plan zat om Tillerson te vervangen door Mike Pompeo van de CIA, maar onbekend bleef of Trump betrokken was. En bovendien zou Pompeo in alle stilte al begonnen zijn een eigen team voor te bereiden op zijn overgang naar het State Department.’

    De uitkomst is, zo concludeert Blank, ‘dat het erop lijkt dat Trump zijn eigen staf niet onder controle heeft en dat de intriges en de dolkstoten in de rug groter zijn dan al werd aangenomen. Het onderstreept ook de totale verwarring waaraan het Amerikaans buitenlands beleid nu ten prooi is gevallen.’

  9. weekendcolumns

    Lees voor het laatste nieuws over de familie Kluivert de column van Paul Onkenhout. Patrick Kluivert, onlangs nog gesignaleerd naast Robert Mugabe in Zimbabwe, heeft zich nu gestort op de cryptocurrency. Onkenhout: ‘ik zou nog even wachten met instappen’.
    Zijn oudste zoon Justin scoorde namens Ajax drie keer tegen Roda JC. ‘Dat Roda een degradatiekandidaat is, was voor de sportpers geen belemmering om hem de hemel in te prijzen. Met zo’n achternaam ontstaat al gauw een ongekende dynamiek.’
    De jongste zoon, Shane, tien jaar oud, speelt in de jeugd van Barcelona en heeft op Instagram inmiddels 183 000 volgers. Volgend jaar komt een boek van Shane uit: een kookboek. En Rosanna Kluivert filmde voor u de bevalling van zes puppies van een geadopteerde zwerfhond. Onkenhout: ‘Het is de hoogste tijd voor een realitysoap.’

    Frank Kalshoven heeft een originele oplossing voor de problemen in het basisonderwijs: maak een eind aan de ‘deeltijdcultuur’: zeven van de tien leerkrachten werken in deeltijd, met een gemiddelde van 24 uur. ‘Wie van deeltijdfactor 0,6 voltijds gaat werken, verhoogt zijn salaris met twee derde.’
    Een voltijdscultuur lost ook andere problemen op, stelt Kalshoven. ‘Mannen werken liever voltijds. De sector moet emanciperen en in dit geval betekent dat: mannen erbij.’ De sector gaat ook efficiënter werken bij een voltijdscultuur: ‘minder tijd vermorsen aan vergaderen; minder noodzaak tot overdracht; minder functioneringsgesprekken’.

    Bert Wagendorp heeft schoon genoeg van het ‘bedonderen, treiteren, aan het lijntje houden, in de maling nemen, schiphollen’ van burgers door de overheid.
    ‘Varkensboeren worden streng aangesproken op hun uitstoot, vliegtuigboeren niet. Maar de grenzen zijn aan alle kanten bereikt; die van het milieu en de overlast, maar vooral die van het geduld van de burger. Het verbaast me hoe lang uiterst redelijke mensen in gesprek willen blijven met de luchtvaartmaffia, geduldig blijven meedenken en oplossingen blijven aandragen. En hoe ze vervolgens keer op keer worden geschoffeerd.’


    Het basisonderwijs moet emanciperen en in dit geval betekent dat: mannen erbij

  10. Ander Commentaar

    De Britse kranten reageren tamelijk onthutst op de diplomatieke rel die president Trump heeft veroorzaakt door antimoslimtweets van een Britse extreemrechtse groepering te retweeten.

    'De president had woensdag die tweet kunnen intrekken, zijn excuses kunnen aanbieden of simpelweg kunnen zwijgen', schrijft The Times in een hoofdcommentaar. Dat hij echter voluit in de aanval ging na de kritiek van premier May, is verbijsterend. 'Van bijna iedereen kun je onevenwichtige tweets negeren op grond van het argument dat als de zender zichzelf niet serieus neemt, niemand dat hoeft te doen. Maar bij de president van de Verenigde Staten ligt dat anders. Als de machtigste persoon ter wereld vanuit de heup schiet, is dat net zo gevaarlijk als zijn doelwit een bondgenoot is dan als het een schietgrage vijand met kernwapens is.'

    Volgens The Times heeft Trump 'de diplomatieke verhoudingen verstoord, ondermijnt hij de pogingen de integratie van moslims in Groot-Brittannië te verbeteren en brengt hij premier May persoonlijk in een lastig parket – omdat zij de eerste buitenlandse leider was die hem in het Witte Huis bezocht en hem ook heeft uitgenodigd voor een staatsbezoek aan de koningin'. Desondanks vindt The Times niet dat die uitnodiging moet worden ingetrokken.

    De inzet van de ruzie is hoog, schrijft The Guardian. 'Als landen ruziën, voelen mensen de pijn. Door sociale media te gebruiken als een vlammenwerper heeft Trump woorden als wapens ingezet. Het kan hem niet schelen wie te maken krijgt met de brandwonden.'

    'Trump heeft opnieuw bewezen dat hij extremisten ondersteunt en dat hij geen vriend is van dit land. Dit is een belangrijk – en gevaarlijk – moment voor Groot-Brittannië, terwijl het zich opmaakt voor de ruwe wateren van de Brexit. De ijdele hoop van de politici die pleitten voor ons vertrek uit de Europese Unie was dat we ons konden vastklampen aan de Verenigde Staten. (…) Onze eigen domheid betekent dat we niet langer als nuttige brug naar Europa kunnen dienen.'

    Toch lijkt ook The Guardian geen voorstander van het intrekken van de uitnodiging aan Trump. De krant citeert Lord Palmerston die opmerkte dat landen weliswaar 'geen permanente vrienden of bondgenoten hebben, maar wel permanente belangen'.

    Theresa May zit nu in hetzelfde schuitje als de Australische premier Turnbull, die ook al enkele conflicten had met Trump, schrijft Sebastian Payne in Financial Times. 'En ironisch genoeg kan dat haar standing in eigen land en onder veel Britse bondgenoten verhogen. Want haar besluit om Trump te omhelzen direct nadat hij het Witte Huis betrad, werd met afschuw begroet door veel parlementariërs en wereldleiders.'

    'Maar kan May het zich veroorloven om deze breuk te verdiepen tot een volwaardige diplomatieke crisis? Om met alle toeters en bellen in het VK ontvangen te worden, is van groot belang voor de president en om dat in te trekken zou een belangrijke klap zijn. Zoals altijd kunnen in de omgang met dit presidentschap geen acties of scenario’s voorspeld of gepland worden.’