Opinieblog: De Syrië-discussie laait weer op

Een selectie van interessante debatten op internet en in andere media, bij elkaar geblogd door opinieredacteuren van de Volkskrant.

Berichten

Bekijk nieuwe update(s).
  1. Koerdische veilige zone

    Syrië, Rusland en Turkije hebben boos gereageerd op een Amerikaans plan om 30 duizend Koerdische grenssoldaten op te leiden in het deel van Syrië dat aan Turkije grenst. Volgens de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov is het ‘een heel serieuze zaak, die de zorgen doet toenemen dat de weg richting opdeling van Syrië al is ingeslagen’. De Turkse president Erdogan (formeel nog altijd een NAVO-bondgenoot van de VS) dreigde al het leger omver te werpen ‘nog voordat het is geboren’.

    In Hurriyet Daily News schrijft columnist Yusuf Kanli over een ‘existentiële bedreiging’. ‘Het is een oud cliché binnen de Turkse politieke elite dat als er ooit een Koerdische staat zou komen, alleen Turkije deze kan vestigen. (…) Maar Turkije kan nu niet accepteren dat het zijn veiligheid moet opgeven en existentiële bedreigingen moet accepteren omwille van de mondiale plannen en percepties van de Amerikaanse regering of het door de VS geleide Westen, die helaas, en om redenen die niet geheel zijn terug te voeren op vreemde ontwikkelingen in Turkije, heel sceptisch zijn geworden over de rol die Turkije speelt in de gemeenschappelijke verdediging. Het ontsporen van westerse waarden door Turkije is waarschijnlijk de hoofdreden voor deze vervreemding.’

    ‘Zou Turkije zich op een lijn kunnen plaatsen met Rusland, omdat het zo met de VS van mening verschilt over de Amerikaanse plannen voor Syrië? De aankoop van het Russische S400-systeem en de politiek-economische toenadering tussen Erdogan en Poetin zijn een aanwijzing dat Turkije de muur over zou kunnen klimmen. Maar makkelijk zou dat niet zijn. Turkije kan zich niet de luxe veroorloven van het tolereren van een vijandige, door Amerikanen bewapende strijdmacht van 30 duizend man aan zijn grenzen. Als Turkije optreedt om zulke plannen te vernietigen, moet iedereen zich herinneren dat Turkije dit alleen maar doet vanwege de existentiële dreiging waaraan het is blootgesteld door zijn ongelukkige bondgenoten.’

    De Amerikaanse Wall Street Journal schrijft daarentegen: ‘De Trump-regering heeft niet gezegd wat zij wil in het Syrië van na IS, maar des te beter als het de Koerden aldaar wil helpen. De Koerden waren onmisbare grondtroepen in de strijd tegen IS en zij verdienen het wat steun terug te krijgen. Hun aanwezigheid in Syrië is ook een tegenwicht tegen Irans verlangen de regio te overheersen van Teheran tot aan de Middellandse Zee. Ze bieden tevens een gematigd, prowesters alternatief tegen een Syrië dat wordt gedomineerd door ofwel de as Assad-Iran-Rusland ofwel de jihadistische soennitische oppositie die sterker wordt in zuidelijk Syrië.'

    'Lavrovs woede-uitbarsting over de plannen kan het best worden begrepen als dreigement om de Amerikanen te dwingen de Koerden op te geven. Hetzelfde geldt voor de uitspraken van Erdogan. Maar als de VS enige invloed over gebeurtenissen in Syrië willen, en zelfs maar enige invloed over vredesbesprekingen, zullen ze standvastig moeten zijn in het steunen van een Koerdische veilige zone.’

  2. 'PvdA beschadigd door affaire-Moorlag'

    Redacteur Bart Zuidervaart van Trouw schrijft: ‘Wat blijft hangen is de knullige en chaotische wijze waarop de partij de afgelopen drie weken met de kwestie-Moorlag is omgesprongen.’ De sociale werkplaats Alescon in Drenthe werd in december door de rechtbank op de vingers getikt. Daar werden mensen met een arbeidsbeperking via een zelf opgericht uitzendbureau aan het werk gezet. Zij verrichten dezelfde arbeid als collega’s, maar tegen een lagere beloning. Dat deugt niet, oordeelt de rechter. Moorlag was daar van augustus 2015 tot oktober 2017 directeur.

    ‘De alarmbellen die kennelijk niet in de fractie afgingen, klonken wel elders in de partij’, constateert Zuidervaart. De Jonge Socialisten drongen aan op het vertrek van Moorlag. Een deel van de Tweede Kamerfractie keerde zich tegen Moorlag, gevolgd door het bestuur van de PvdA.

    Dankzij de commissie-Noorman kan Moorlag alsnog aanblijven. ‘Maar Moorlag heeft wel degelijk fouten gemaakt. De commissie vindt dat hij de partij actiever had kunnen betrekken bij de kwestie. Zo repte Moorlag tijden zijn gesprek met de kandidaatstellingscommissie voor de Tweede Kamer met geen woord over de rechtszaak die liep tegen Alescon. Zijn optreden in de media, nadat Alescon was veroordeeld door de rechter, schoot tekort. Moorlag had duidelijker afstand moeten nemen van de schijnconstructie, ook tegen partijgenoten.’

    Zuidervaart concludeert: ‘De PvdA zal met weinig plezier terugkijken op de afgelopen maand. Partijleider Asscher bleek lijnrecht tegenover voorzitter Vedelaar te staan. Diezelfde voorzitter wilde Moorlag weg hebben, maar vindt nu ook dat hij een ‘geloofwaardig’ Kamerlid kan blijven. Datzelfde Kamerlid schuift dinsdag aan bij de fractie, in de wetenschap dat een deel het vertrouwen in hem kwijt was.’

    Ook NRC meent dat de PvdA door de affaire-Moorlag beschadigd is. Thijs Niemandsverdriet: ‘Dit compromis is de minst schadelijke manier om de affaire te beëindigen, hoorde je afgelopen week al in de PvdA: de vrede tekenen, allebei ‘sorry’ zeggen en hopen dat het zo snel mogelijk overwaait. Moorlag en de partijtop werden daarbij geholpen door het milde oordeel van de commissie-Noorman.

    ‘Maar met deze affaire heeft de PvdA, die na de electorale afstraffing van maart vorig jaar op zoek is naar de oude linkse idealen, weer de schijnwerper gezet op de pijnlijke compromissen uit Rutte II. Met hun constructie probeerden Moorlag en zijn voorgangers bij Alescon juist de gevolgen te verzachten van de bezuinigingen op de sociale werkplaatsen een maatregel waar de PvdA in Rutte II verantwoordelijk voor was.’

    Niemandsverdriet neemt de schade op: ‘Doordat de kwestie zo hoog is opgespeeld in een politiek nieuwsluwe periode, hebben alle betrokkenen schade opgelopen. Moorlag, die bekend is geworden als ‘die PvdA’er van de schijnconstructie’. Voorzitter Vedelaar, net aangetreden, die hem overhaast de wacht aanzegde. De Tweede Kamerfractie, die tot twee keer toe een draai moest maken. En partijleider Lodewijk Asscher, die in een cruciale fase van de affaire afwezig was.’

  3. Drie columns en meer

    ‘Persvrijheid en fatsoen gaan alleen samen als wijzelf bepalen wat fatsoen is, en niet de overheid’, schrijft Martin Sommer. ‘Gebruikers van sociale media moeten zelf met de billen bloot en zich bekendmaken. Dat heet reputatie-management. Twitter of Facebook aanspreken op hun goede naam helpt niet. Ze zijn wel gevoelig voor hun reputatie, maar hebben meer belang bij relletjes op het net. Die geven traffic en dus advertenties. Gebruikers van sociale media zullen dus zelf hun anonimiteit moeten prijsgeven - anders gezegd schade ondervinden als ze zich misdragen.’

    Loes Reijmer schrijft in haar column over de ‘Shitty media men’, een lijst met beschuldigingen van seksueel machtsmisbruik van Amerikaanse mannelijke journalisten. ‘Ik schrijf er hier toch over, omdat het mooi de dilemma's, dynamiek en oncontroleerbaarheid van online aanklachten illustreert. Het komt gevaarlijk dicht bij de heksenjacht waar critici van #MeToo - zoals deze week Deneuve en 99 andere Franse vrouwen - voor waarschuwen. Maar er zijn ook redenen om de lijst te verdedigen, zoals Amerikaanse vrouwelijke journalisten de afgelopen dagen deden op Twitter.’

    ‘De uitzichtloosheid is verstikkend, toch proberen demonstranten in Iran en Tunesië het weer’. Aldus Arie Elshout. ‘Beseffen wij vanuit onze westerse leunstoel hoeveel moed daarvoor nodig is?’ Alles draait om het kantelpunt, legde de politicoloog Gene Sharp hem eens uit. ‘Tegen het harde verweer van het bewind in moet de opstand zien door te groeien tot hij een kritische massa bereikt die groot genoeg is om aan de andere kant het rekenen, deserteren en overlopen te laten beginnen totdat het zo stil wordt rond de leiders dat ze moeten vluchten. Zo ging het met de sjah van Perzië, zo gaat het hopelijk ook met zijn opvolgers, de ayatollahs. Ooit of nooit. Het kan met de demonstraties ook zo weer afgelopen zijn.’

    Over de pogingen van jongeren in Saoedi-Arabië en Iran om de erfenis van 1979 te begraven, schrijft trouwens ook Thomas Friedman.

    Maar hét te lezen opinieartikel van dit weekend is geschreven door Nadia Ezzeroili: ‘Waarom het woord kech ons altijd treft als een mokerslag (en aanhaken bij #MeToo lastig is)’.

  4. Het nieuwe beleid van de Europese Unie om geld te steken in opvang in de regio om de migratie uit Afrika tegen te gaan, stoelt op een denkfout, meent de schrijver Alain Mabanckou. Zo worden autoritaire regimes versterkt, die juist de reden zijn voor veel Afrikaanse jongeren om hun land te verlaten. Veel animo om terug te gaan naar een dictatuur hebben ze ook niet. De schrijver werpt zich op als hun spreekbuis.

    Mabanckou (1966) is een van de hoofdsprekers op het literaire festival Winternachten in Den Haag (18 tot 21 januari). Zijn roman Prins Peper kwam onlangs in Nederlandse vertaling uit. In Frankrijk zijn eerdere romans van hem bekroond. Mabanckou komt uit Congo-Brazzaville en doceert nu Franstalige literatuur aan de universiteit in Los Angeles, UCLA.

    U schreef eens dat u stapels berichten krijgt van Afrikaanse jongeren, wat willen die van u?

    Mabanckou lacht in de telefoon vanuit Los Angeles: ‘Ja, ze zien me op tv, horen me op de radio, lezen me op sociale media en denken dat is onze beroemde grote broer, die moet het woord voor ons doen. We zuchten onder een dictatuur, daarom willen we weg. De dictator van Congo-Brazzaville, Denis Sassou-Nguesso, zit er al sinds 1979, met een paar jaar onderbreking in de jaren negentig. De jongeren hopen dat ik de macht heb om me uit te spreken en dat er naar me wordt geluisterd, dat ik het op kan nemen tegen de dictatuur.'

    Europa wil hun komst echter inperken. Hoe zou de EU dat kunnen doen?
    ‘Allereerst zouden Europese landen moeten stoppen Afrikaanse leiders van autoritaire regimes te steunen. Het zou het best zijn om alle financiële steun aan hen te staken, ook al kan dat ook voor de bevolking nare gevolgen hebben. Ik begrijp de Franse president Macron niet, waarom hij met dictators gaat praten. Die ‘politiek van partnerschap’ van hem is toch zinloos als het betekent dat lieden geld krijgen toegestopt die hun eigen mensen vermoorden?’

    Democratie helpt tegen migratie?
    ‘Onder een democratie hebben mensen veel minder reden om weg te willen. En maakt het aantrekkelijker om na een tijdje weer terug te gaan naar je eigen land. Veel migranten kunnen helemaal niet terug, dan worden ze zonder enige reden opgepakt. Ik zelf kan ook niet naar Congo-Brazzaville, pas als er een democratie is.’

    Maar ook uit democratische landen als Ghana en Senegal komen veel jongeren naar Europa.
    ‘Ja, reislust en zin in avontuur onder jongeren zijn universeel. Vaak wordt vergeten dat de grootste migratie van Afrikaanse jongeren binnen het Afrikaanse continent gebeurt. Al heel lang gaan jongeren op pad op zoek naar werk, onderwijs, handel. Mijn neven wilden graag naar Europa, maar dat vonden ze te gevaarlijk geworden, dus ze zijn ergens anders heen gegaan. Velen trekken naar Zuid-Afrika. Daarom vind ik het belangrijk dat de Afrikaanse grenzen worden opgeheven, om ons de vrijheid te geven te gaan en staan waar we willen.’

  5. Een opiniestuk in het Franse dagblad Le Monde met kritiek op de toon van de #MeToo beweging doet veel stof opwaaien. De actie tegen seksueel machtsmisbruik zou haar doel voorbijschieten. De tekst is opgesteld door vijf schrijfsters en journalistes, onder wie Catherine Millet. Op de lange lijst met ondertekenaars staat ook actrice Catherine Deneuve. Enkele cruciale passages:

    ‘Verkrachting is een misdaad. Maar opdringerig en onhandig flirten is geen delict, noch is galanterie macho-agressie. Als gevolg van de affaire-Weinstein heeft er een gerechtvaardigde politieke bewustwording plaatsgevonden over seksueel geweld tegen vrouwen, bovenal op de werkvloer, waar bepaalde mannen hun macht misbruiken. Dat was noodzakelijk. Maar die verbale bevrijding verkeert momenteel in zijn tegendeel: we worden gelast te spreken zoals het hoort, te verzwijgen wat je ergert, en diegenen die weigeren zich te plooien naar zulke geboden worden gezien als verraadsters, als medeplichtigen!

    Dat is precies de kern van het puritanisme om, in naam van het zogenaamde algemeen belang, de argumenten voor de bescherming en de emancipatie van vrouwen op te leggen met als doel hen vast te ketenen aan de positie van het eeuwige slachtoffer, de arme kleine dingen belaagd door fallocratische demonen, zoals in de goede oude tijd van de hekserij.

    In feite heeft #MeToo in de pers en op sociale media een campagne ontketend van het verklikken en het openbaar beschuldigen van personen die, zonder dat ze de kans krijgen te antwoorden of zich te verdedigen, op een hoop worden gegooid met seksuele agressors. Die haastige veroordeling heeft al slachtoffers gemaakt, mannen kregen in hun werk sancties opgelegd, werden tot ontslag gedwongen, enzovoort, terwijl ze niet meer hebben gedaan dan een hand op een knie te leggen, dan een kusje proberen te stelen, te spreken over een ‘intiem’ onderwerp tijdens een werkdiner, of berichten te versturen met een seksuele boodschap aan een vrouw bij wie de aantrekkingskracht niet wederkerig was.

    Die koorts om ‘de varkens’ naar het abattoir te leiden, dient in werkelijkheid, verre van steun aan vrouwen om zelfstandiger te worden, de belangen van de vijanden van de seksuele vrijheid, van de religieuze fanaten, de ergste reactionairen, en van hen die menen, vanuit een benepen idee van wat goed is en een victoriaanse moraal, dat vrouwen ‘vreemde’ wezens zijn, kinderen met het gezicht van volwassenen, die schreeuwen om bescherming.

    […] Wij herkennen ons als vrouwen niet in dit feminisme dat, voorbij de veroordeling van machtsmisbruik, het gezicht aanneemt van haat tegen mannen en seksualiteit. Wij vinden dat de vrijheid om nee te zeggen tegen een seksueel voorstel niet kan zonder de vrijheid om lastig te vallen. En wij zijn van mening dat we moeten weten hoe te reageren op die vrijheid om lastig te vallen, zonder in de rol van prooi te vervallen.

    [..] De incidenten waarbij het lichaam van een vrouw worden geraakt, betekenen niet per se een aantasting van haar waardigheid en mogen haar niet, hoe erg ze vaak ook zijn, tot levenslang slachtoffer reduceren. Want wij zijn niet te reduceren tot ons lichaam. Onze innerlijke vrijheid is onaantastbaar. En die vrijheid, die wij koesteren, gaat niet zonder risico’s noch zonder verantwoordelijkheden.’

  6. Winfrey for President

    De smeekbedes die Oprah Winfrey van allerlei beroemdheden krijgt om zich kandidaat te stellen voor het Amerikaanse presidentschap in 2020, hebben niet alleen haar zelf aan het denken gezet. Ook gevestigde media zien de potentie van de beroemde talk show host om een tweede termijn van Trump in het Witte Huis te verijdelen.

    The Wall Street Journal constateert dat Oprah niet alleen even bekend is als Trump, maar dat zij minstens twee keer zo populair is als de zittende president. ‘Onder vrouwen zal Trump nooit in de buurt van haar aanhang komen. En net als hij kan zij als een outsider figureren waar veel kiezers nog altijd vijandig staan tegen over de politieke klasse.’

    Haar kandidatuur verlost de Democraten van twee problemen, stelt de Journal: ‘De noodzaak om met een serieuze agenda te komen en om geld in te zamelen. Winfrey zal waarschijnlijk eerder campagne voeren als een persoonlijkheid met positieve energie dan, om maar iets te noemen, op klimaatverandering.’

    De krant ziet als grootste probleem voor Winfrey dat zij niet geliefd is bij de linkervleugel van de Democraten, die wordt aangevoerd door Bernie Sanders en Elizabeth Warren.

    Ook de Britse Guardian ziet grote mogelijkheden voor Oprah. Winfrey kan tegen Trump haar identiteit als progressieve zwarte vrouw in de strijd gooien, maar ze kan zichzelf ook profileren als een bruggenbouwer, schrijft David Smith. ‘Als gastvrouw van de Oprah Winfrey Show kwam zij 25 jaar lang in de huiskamer van miljoenen Amerikanen, bouwend aan een personage dat goed kan luisteren en begrip heeft voor de gemiddelde burger, ongeacht klasse, geslacht of ras.’

    Daar komt nog bij, stelt Smith, dat kritiek van Trump op haar geen vat zal hebben. ‘Toen hij in 1999 overwoog om voor het presidentschap te gaan, zei hij dat Winfrey zijn eerste keus als running mate zou zijn. ‘Ik ben dol op Oprah’, zei hij tegen CNN. ‘Ze is populair, ze is briljant, ze is een geweldige vrouw. Wij zouden een heel goede combinatie zijn.’

    Doe het niet, Oprah. Dat is de boodschap van Thomas Chatterton Williams in The New York Times. ‘Ik ben niet immuun voor de charmes van Oprah, maar president Winfrey is een verschrikkelijk idee. Het onderstreept ook de mate waarin het Trumpisme – het beroep op beroemdheid en peilingen, het afwijzen van ervaring en deskundigheid – ons openbare leven heeft besmet. De ideale post-Trump politicus moet op zijn minst een heel ernstig figuur zijn met een sterke reputatie als publieke ambtsdrager. Het zou een verwoestende zelfverminking van de Democraten zijn om te gaan voor een imitatie van het hallucinerende circusnummer van de heer Trump.‘

    Williams: ‘Het magisch denken dat het idee van Oprah in 2020 aanblaast, is een zorgelijk teken aan de wand over de staat van de Democratische Partij. Dat Winfrey potentiële frontrunners als Joe Biden, Bernie Sanders, Kirsten Gillibrand waarschijnlijk zou kunnen verslaan, getuigt ervan hoe gedemoraliseerd en verstoken van vers politiek talent de partij na Obama is geworden.’

    Oprah is niet alleen even bekend als Trump, maar ook minstens twee keer zo populair als de zittende president

  7. Fire and Fury: de recensie

    De tandem Jared Kushner en Ivanka Trump, in het Witte Huis ‘Jarvanka’ genoemd, is in het chaotische eerste jaar van het presidentschap van Donald Trump als winnaar van de intriges en machinaties komen bovendrijven. Dat is de conclusie van journalist Michael Wolff in zijn uiterst leesbare kroniek van de entourage van Trump. Michael Wolff doet niet aan voetnoten, maar zijn tekst is grondig door de molen gehaald door advocaten en fact checkers.

    'Fire and Fury' is chronologisch opgebouwd. Het boek begint op 8 november 2016, de dag van de presidentsverkiezingen, Inclusief de kandidaat zelf, verwacht niemand in het kamp-Trump dat hij gekozen zal worden. Alleen echtgenote Melania heeft angstvisioenen. Trump ziet de campagne als opstapje voor een doorbraak als mediatycoon en zijn naaste medewerkers bereiden zich voor op een volgende carrièrestap.

    Volstrekt onvoorbereid en zonder ervaring in de coulissen van Washington neemt team-Trump zijn intrek in het Witte Huis. Het relaas van Wolff staat in het teken van de machtsstrijd tussen Steve Bannon, de ideoloog die Trump ziet als breekijzer om de Republikeinse Partij om te smeden tot een nationalistisch-populistische beweging, en Jared Kushner, de schoonzoon van Trump die als een crypto-Democraat wordt gezien.

    Bannon en Kushner werken aanvankelijk nog wel samen om de Republikeinse partijtop een kopje kleiner te maken, maar alras staan ze onverzoenlijk tegenover elkaar. Zij vechten hun vete uit door chronische lekkages naar de media, waardoor de verhoudingen in het Witte Huis alleen maar verder verziekt worden.

    Bannon juicht te vroeg als Trump weigert het klimaatakkoord van Parijs te tekenen, een zaak waarvoor Ivanka zich het vuur uit de sloffen had gelopen. De tandem-Jarvanka slaat keihard terug door met succes actie te voeren voor het ontslag van FBI-baas Comey, een manoeuvre die door Bannon en de rest van de staf als een onvergeeflijke blunder wordt gezien. Het bleek de beslissende slag en het einde van Bannon als Trump-fluisteraar.

    De publiciteit rond 'Fire and Fury' concentreert zich op diskwalificerende uitlatingen aan het adres van de president door Bannon en andere naaste medewerkers. Wolff wijst erop dat Trump weliswaar nooit iets leest en nauwelijks naar adviseurs luistert, maar dat hij ook optimistisch, energiek en uiterst charmant kan zijn. Hij is de versierder die zich niet kan voorstellen dat hij wordt afgewezen. En hij rekent genadeloos af met iedereen die hem in de weg zit. De schrik zit er bij degenen die het stormachtige eerste jaar in het Witte Huis hebben overleefd, dan ook diep in. De schade beperken, meer zit er volgens de entourage van Trump niet in.

    Hans Wansink

    Michael Wolff: Fire and Fury. Inside the Trump White House
    Henry Holt & Co; 336 pagina’s; € 24,99.
    ***




    Trump is de versierder die zich niet kan voorstellen dat hij wordt afgewezen

  8. 3 colums die u zou moeten lezen

    Uit het boek van Michael Wolff komt niet zozeer een krankzinnige Trump naar voren, als wel een volkomen stompzinnige, schrijft Bert Wagendorp in zijn column. ‘Bijna alle bronnen zijn het erover eens: Trump is hemeltergend dom. 'Er was gewoon geen onderwerp, behalve misschien bouwconstructies, dat hij behoorlijk onder de knie had gekregen', schrijft Wolff. Trump is een zakenman die geen balans kan lezen en volgens sommigen in zijn entourage een halve analfabeet.
    Een oerdomme krankzinnige die zichzelf geniaal vindt: het is een ongelukkige combinatie.’

    Magazine-columnist Eva Hoeke stond vroeg op. ‘Terwijl ik een boterham met kaas at, las de oude baas met de pet en de linnen tas tegenover me een artikel in Trouw met de kop: 'Een groot denker, maar wereldvreemd'. Nou, zo zag ik mezelf inmiddels ook, en die stemming hield ik erin, tijdens mijn afspraak en ook daarna, terug in het Dorp, waar ik iedereen vertelde over de zegeningen van vroeg opstaan, ook mijn luie gezin, tot diep in de middag voelde ik me ver boven ze verheven, wat zeg ik, tot aan de avond zelfs. Om precies te zijn tot half 9, toen viel ik van totale uitputting op de bank in slaap.’

    De kwestie Moorlag wordt een lakmoesproef voor het fatsoen in de nieuwe PvdA, schrijft politiek commentator Martin Sommer. ‘De stemming is omgeslagen. Moorlag is nauwelijks iets te verwijten en het partijbestuur heeft zich vergaloppeerd. Als de commissie voor Moorlag kiest, kan het zopas aangetreden partijbestuur zijn boeltje pakken. Kiest de commissie tegen Moorlag, dan kiest ze voor het lonkende radicalisme. Maar ook tegen de eigen geschiedenis als bestuurspartij en vooral tegen het fatsoen.’

  9. Trump onder vuur

    Volgens de Britse krant The Times haalt president Trump zijn ambt naar beneden door af te zien van traditioneel staatsmanschap ten faveure van persoonlijke vetes en onbekookte uitspraken. De krant spreekt van een ‘uitzonderlijke mismatch tussen de mondiale uitdagingen van 2018 en het gedrag van de president’.

    De krant wijst erop dat zijn voormalige adviseur Steve Bannon zinspeelt op het inroepen van het 25ste amendement van de Amerikaanse grondwet om Trump wegens ongeschiktheid uit zijn ambt te zetten.

    Zijn getwitter dient om de aandacht af te leiden van nieuws dat hem in verlegenheid brengt, om een aanval in te zetten of om de reactie van het publiek te testen. ‘Het getweet van Trump wijst erop dat hij tijd aan het verspillen is die hij had kunnen gebruiken om beter geïnformeerd te raken. Het ondermijnt zijn eigen gezag en dat van zijn naaste adviseurs’.

    Trump moet begrijpen, vervolgt The Times, ‘dat terughoudendheid in internationale betrekkingen van het grootste belang is’. The Times vreest voor een handelsoorlog tussen de VS en China en voor een oorlog tegen Noord-Korea.

    Conclusie van The Times: ‘Trump kwam aan de macht door te beloven Amerikaanse banen te scheppen. Als hij de basisbeginselen van staatsmanschap niet snel leert, eindigt hij met het vernietigen van banen, en niet alleen in Amerika.’

    Zijn getwitter dient om de aandacht af te leiden van nieuws dat hem in verlegenheid brengt

  10. Opeens vindt president Trump de man die doorging voor zijn ideologische influisteraar een onbetekende figuur, die toen hij werd ontslagen als adviseur ‘niet alleen zijn baan maar ook zijn verstand verloor’. Aanleiding: Steve Bannon noemt het in een nieuw boek ‘hoogverraad’ dat Trumps zoon Donald jr. met een Russische informant sprak. Een riskante broedertwist, want kan Trump wel zonder de fans van Bannon en diens populaire site Breitbart, vragen Amerikaanse commentatoren zich af.

    ‘Et tu, Bannon?’, kopt de conservatieve krant New York Post op de voorpagina bij een tekening van Bannon als Brutus en Trump als Caesar in witte toga’s. ‘Bomshell book betrayal’, staat erbij: het is duidelijk dat de Trump-gezinde krant Bannon als de verrader ziet, door zijn uitspraken in het boek Fire and Fury van de journalist Michael Wolff. Die sprak vanaf het begin van Trumps verblijf in het Witte Huis met tweehonderd personen rondom hem. Op Twitter prijst Wolff een samenvatting van zijn boek, dat volgende week in de winkels ligt, in New York Magazine aan.

    Op de site Politico schrijft Eliana Johnson: ‘De dramatische instorting van de breekbare alliantie tussen president Trump en zijn voormalige strategisch adviseur Steve Bannon is waarschijnlijk de meest kwaadaardige ruzie tussen een president en zijn vroegere raadgever in de moderne geschiedenis.’ Zij denkt dat Bannon misschien nog wel meer te lijden zal hebben van de ruzie dan Trump. Hij steunt ultra-conservatieve kandidaten voor de tussentijdse verkiezingen van dit jaar om het de Republikeinse partij op zijn favoriete koers te houden, maar de eerste kandidaat keerde zich gisteren al van hem af.

    Op de site Breitbart zelf staat geen eigen reactie, en Bannon gaf ook geen commentaar aan de Amerikaanse pers. Als achtergrond voor het nu openlijke conflict schrijft Breitbart over een artikel op de site Axios van Mike Allen. Breitbart vat dat zo samen: ‘Terwijl president Trump zich bezint op zijn strategie voor herverkiezing in 2020 is er een conflict losgebroken tussen de ‘America First’-agenda die wordt gepropageerd door de voormalige strategisch adviseur Steve Bannon en de ‘Economy First’-agenda die wordt gesteund door Trumps huidige Witte Huisadviseurs over handelsbeleid en het belang (of gebrek daaraan) van de beloofde grensmuur.’

    Allen schrijft zelf op Axios dat hij de komende maand een felle strijd tussen de kampen te verwachten. Het Bannon-kamp vindt dat Trump verplicht is zijn belofte over de muur met Mexico na te komen, ‘immigratie in te perken en China aan banden te leggen’. ‘Gematigde krachten’, hij noemt ministers Tillerson en Mattis, waarschuwen daarentegen om de bondgenoten niet te veel van de VS te vervreemden en de markten niet te verstoren.