Opinie: Zijn de slachtoffers in deze #MeToo-dagen niet ook daders?
© Gabriel Olsen

Opinie: Zijn de slachtoffers in deze #MeToo-dagen niet ook daders?

Het #MeToo-debat moet wel dieper gaan dan wat naming hier en wat shaming daar.

Je mag het natuurlijk niet zeggen, maar waarom trekt de een braaf zijn kleren uit in de woonkamer van een geile castingdirector die een slecht verhaal ophangt over iets met een douche en een sportschool, en verlaat de ander hard lachend en met opgestoken middelvinger het pand?

Je mag het natuurlijk niet zeggen, maar waar blijft de massale verontwaardiging wanneer mensen van de ene dag op de andere op non-actief worden gezet omdat ze iets hebben gezegd of gedaan waar een ander niet van gediend is - was, moet ik zeggen, want om de een of andere reden gaat het steeds om affaires uit een ver verleden.

Je mag het natuurlijk niet zeggen maar zijn de daders in deze #MeToo-dagen niet ook slachtoffers? Niet zozeer omdat hun naam voor eeuwig besmeurd is, maar wel omdat ze net zozeer als de slachtoffers het product zijn van hun tijd en hun omgeving?

En zijn de slachtoffers niet ook daders? Niet omdat ze seksuele intimidatie uitlokten, maar wel omdat ze het hebben toegestaan, er jarenlang over hebben gezwegen, er soms ook hun voordeel mee hebben gedaan?

Je mag het natuurlijk niet zeggen, maar wat zijn het precies voor mensen die het normaal vinden zichzelf omhoog te neuken? En waarom noemen we dat eigenlijk 'omhoog'; wat is er hoog aan om het sloofje te zijn van een beroemde dan wel machtige lul, of om dankzij wat hand- en spandiensten op een maatschappelijke positie te komen waar je na een tijdje toch weer vanaf dondert?

Lees verder onder de cartoon

Je mag het allemaal niet zeggen, maar het moet wel

Je mag het natuurlijk niet zeggen, maar waar blijven de getuigenissen van moslims, christenen, joden, hindoes en aanhangers van al die andere religies die de vrouw een paar duizend jaar geleden ondergeschikt hebben verklaard aan de man en waaraan we deze hele #MeToo-discussie te danken hebben, omdat ze ons een wereld hebben opgeleverd waarin de helft van de mensheid stelselmatig is onderdrukt, genegeerd, geminacht, en dat trouwens in een heel deel van de wereld nog steeds wordt?

Je mag het allemaal niet zeggen, maar het moet wel.

Want deze #MeToo-discussie schreeuwt om nuance. Nuance die je alleen krijgt als je alles mag zeggen en vragen; als je niet blijft hangen in het hier en nu, maar ook kijkt waar de mechanismen die tot al die misstanden leiden, eigenlijk vandaan komen.

Hokjes doen nooit recht doen aan de werkelijkheid, waarin iedereen een beetje van alles is

Het is geweldig dat nu op zo grote schaal wordt gesproken over machtsmisbruik. Het is prachtig dat we dictatoriaal alfamannetjesgedrag, dat dertig jaar geleden nog als vrij normaal werd beschouwd, niet langer tolereren.

En het is ook troostrijk en hoopgevend, omdat het bewijst dat de beschaving nog wel degelijk een opgaande lijn vertoont. Misschien zijn we getuige van een nieuw keerpunt in de westerse geschiedenis. We wonen niet meer in tochtige holen, we eten netjes met mes en vork én we vinden dat je geen misbruik mag maken van je macht.

Maar dat debat moet wel dieper gaan dan wat naming hier en wat shaming daar. Als het daarbij blijft, eindigt #MeToo als een campagne die vooral verdeeldheid zaait en de wereld splijt door mensen ouderwets in groepen te verdelen: daders en slachtoffers, testosteronbommen en mietjes, mannen en vrouwen en noem alle denkbare hokjes maar op; hokjes die nooit recht doen aan de werkelijkheid, waarin iedereen een beetje van alles is.

Dan gaat #MeToo de geschiedenis in als de zoveelste hype, met als enig resultaat dat we een zevende seizoen van House of Cards op onze buik kunnen schrijven.

Deze column sprak Wilma de Rek uit bij de 'Volkskrant op Zondag' over #Metoo in de Rode Hoed.


#MeToo: dit schreven we er eerder over

Waarom Saskia Noort haar verkrachting jarenlang stilhield
'Ik zweeg ook omdat ik merkte dat niemand op zo'n verhaal zat te wachten.'

'Ik heb het gedaan'
Na #MeToo nu ook #IHave: mannen bieden excuses aan voor misbruik en intimidatie

Sarah Sluimer reageert in dit opiniestuk op #MeToo: We beschermen ze, de mannen
'Het schuurt dat ik ooit met je werkte en me toen regelmatig ongemakkelijk voelde bij de toon van je nachtelijke smsjes en ellenlange mails. Iets dwingerigs, iets hijgerigs.'

Lezersbrieven over seksisme: 'Ik ken geen vrouw die niet 'me too' kan zeggen'
In mijn eigen omgeving is geen enkele vrouw die niet 'me too' kan zeggen, schrijft een lezer. Dat gedrag wordt met de paplepel ingegoten, stelt een ander. En geeft onthutsende voorbeelden.

#MeToo haalt seksueel geweld uit de taboesfeer, maar lost het het probleem ook op?
Een analyse en drie vrouwen die hun verhaal doen. (+)