Opinie op Zondag - Sarah Sluimer: 'De duistere droom van Thierry Baudet'
© ANP

Opinie op Zondag - Sarah Sluimer: 'De duistere droom van Thierry Baudet'

Prikkelende opinies op een dag dat u er tijd voor heeft: de Volkskrant presenteert elke zondag twee bijdragen van een vaste club van acht auteurs. Eerder vandaag historicus Geerten Waling, nu is het de beurt aan schrijver Sarah Sluimer.

Ik snap heel goed waarom je als paniekerige adolescent voor Thierry Baudet zou vallen

Een collegezaaltje vol met witte jongens van rond de 20. Beetje pukkelig nog. Glanzende ogen. Fantasieloze truien, voorzichtig opbollende spieren, borstelige haren in het vet. Te grote horloges, vast nog voor hun eindexamen gekregen. De monden een beetje open, de gezichten nog niet in balans. De foto is gemaakt vanaf het podiumpje, waar Thierry staat te praten. Ik zie die jongens zoals Thierry ze ziet. En zij kijken naar hem met bewondering. 'Prima kerel', zullen ze na afloop met verregende schwung tegen elkaar zeggen. Ze zullen proberen te praten zoals hij, de klanken een beetje tot achter in hun keel duwen. Daarna zullen ze vertrekken naar hun studentenkamers waar een beduimelde Ayn Rand ('helemaal kapot gelezen') en wat verdrietige druipkaarsen (voor als er een meisje langs komt) elkaar complementeren. Ze draaien een stukje Matthäus, proberen het echt mooi te vinden, zetten het ontmoedigd af. Kruipen in bed.

Ik was zo'n jongen vroeger, al was ik een meisje. Ik snap heel goed waarom je als paniekerige adolescent voor Thierry Baudet zou vallen. Zie hoe hij ons in een filmpje zijn bescheiden droompaleisje voor de jonge intellectueel toont. De houten tafel waar hij aan zit om zo nu en dan ongestoord over de gracht te turen. Het zakje lavendel waar hij aan ruikt om eventjes weg te kunnen dromen naar het moment waarop zijn strakke kaaklijn, geflankeerd door een jonge Gwyneth Paltrow in een cabriolet over de oud-Europese wegen zoeft. De keuken waar hij, met de typische ontwapenende ironie die golden boys soms kunnen hebben, over courgettes praat.

Homeopathische verdunning

Thierry heeft zijn adolescente, romantische neigingen uit laten groeien tot een monster

Als je jong bent, en in de war, is zo'n leven iets om in weg te kruipen. Je hoopt dat het, wanneer je maar genoeg boeken in je kast hebt staan, weet wat goede wijn is, op stille zondagen in je zijden duster door je kamer scharrelt en doet alsof je Lord Byron himself bent, allemaal goed zal komen. 

Maar op een gegeven moment kruip je uit die zachte impasse. Dan komt het leven op je af, in alle chaotische diversiteit. Dan ga je er op uit en loop je door de straten van het nieuwe Europa. Waar Marseille koffiehuizen en moderne kunst schreeuwt. Waar Londen overmeesterd is door M&M-winkels en expats. Waar gesluierde vrouwen in Rotterdam je medicijnen aanreiken tegen je obstipatie. En dan kom je tot het besef dat 'Brideshead Revisited' je niet kan redden en dat vooruitgang alleen maar bereikt kan worden door met beide voeten vrij en onverveerd midden in de wereld te staan. Maar Thierry is nooit wakker geschrokken uit zijn fantasieën. In plaats daarvan heeft hij zijn adolescente, romantische neigingen uit laten groeien tot een monster.

Achter dat prachtige gezicht schuilt een duister en uitgedacht verlangen naar esthetische zuiverheid: of het nou om kunst, mensen of naties gaat. Thierry Baudet is geen simpele lammetjespapfascist zoals Geert Wilders. Thierry verlangt met hart en ziel naar een wereld die voldoet aan zijn idee van klassieke schoonheid. Vrouwen zijn slechts prachtige objecten, intellectuele mannenbroeders leiden binnen een streng filosofisch discours de ecclesia, kunst moet figuratief zijn en de volkeren blijven op eigen gebied opdat zij niet vermengen. Zo zei hij kalmpjes bij een partijbijeenkomst dat er sprake is van 'een homeopathische verdunning van de Nederlandse bevolking.' Een uitspraak die bij mijn weten in de recente geschiedenis van de Nederlandse politiek geen equivalent kent.

Brutale euforie

We moeten op die jongens letten, het zouden er zo maar steeds meer kunnen worden

In de ogen van die jongens in dat collegezaaltje zag ik vreugde. De oplossing voor hun angsten. En een soort brutale euforie, omdat deze man hen een toekomst voorspiegelde waarin ze nooit volwassen hoefden worden. Een leven waarin ze zich nooit machteloos tegenover een vrouw zouden hoeven voelen. Een leven waarin ze zich slechts tot elkaar hoefden te verhouden en de rest van de wereld konden vergeten.

We moeten de komende vier jaar op die jongens letten. Het zouden er zo maar steeds meer kunnen worden. Ze hebben nu iemand die hen zachtjes wiegt en hen laat dromen van een land waar zij hun studentenkamerfantasieën kunnen uitleven. Whiskey in de hand. Wreed lachje om de lippen.

En voor alle mensen die geen dandyeske aspiraties hebben, maar Thierry Baudet wel komisch vinden. Een excentrieke paljas. Een ongevaarlijke clown. Of zelfs een beschaafd, studentikoos type. Er is niets grappig, niets charmant en niets verfrissend aan deze man. Maak hem niet tot paradijsvogel. Zie hem voor wat hij is en zie waar hij tot kan uitgroeien.

Hij zal nooit z'n Château Margaux met je delen. Die drinkt hij liever zelf leeg, op zijn kamer aan de gracht.

Sarah Sluimer (1985) is schrijver, interviewer en van oorsprong dramaturg. Ze werkt aan haar romandebuut bij Atlas/Contact en schrijft voor verschillende media waaronder De Correspondent. Ze staat graag op een podium. De columnbundel die ze met haar vriend Willem Bosch schreef over hun eerste jaar als ouders (Ontaarde Ouders, Lebowski Publishers) is net uit gekomen. Het komende jaar werkt ze onder meer aan een pamflet over feminisme.