Opinieblog: Drie columns die u zou moeten lezen

Een selectie van interessante debatten op internet en in andere media, bij elkaar geblogd door opinieredacteuren van de Volkskrant.

Berichten

Bekijk nieuwe update(s).
  1. Fens en Ferron

    Arjan Peters vertelt hoe hij afgelopen week wijlen de criticus Kees Fens en de schrijver Louis Ferron opnieuw hoorde. Van Louis Ferron werd het gedicht ‘Voor Ruud Brink, tenorsaxofonist’ heruitgegeven: 'Dagen vol regen en zand in het hoofd; tastend de zeeloze zeeman,/ tastend en geen vorm ontwarend/ dan die van wat voorbij,/ wat nooit meer komen zal.' Ook werd een toespraak van Ferron voor de Haarlemse criticus Wim Vogel heruitgegeven. Peters: ‘Het doet goed om hem te horen oreren over zijn geliefde spookstad waarlangs de Haarlemse Lethe onder de naam Spaarne stroomt. En ik zag Louis Ferron, ruim twaalf jaar dood, vrolijk het glas heffen, en zijn snor in het bierschuim dopen.’

    Aleid Truijens rekent ons voor dat je van een onderwijzerssalaris geen gezin kunt onderhouden. Zelfs twee fulltime werkende beginnende leraren kunnen geen gemiddeld huis kopen in Nederland. ‘Daarbij komt dat een fulltime baan voor beginnende leraren wordt afgeraden: véél te zwaar.’ De conclusie van Truijens: ‘Leraren die een fikse salarisverhoging vragen zijn geen geldwolven.’

    Martin Sommer vindt het te makkelijk om de affaire-Zijlstra ‘terug te brengen tot de Friese dorpsjongen die zichzelf groter wilde maken dan hij was’. Hij zoekt de verklaring ‘bij de verdwijning van links en rechts. De middenpartijen verschrompelen en zijn tot elkaar veroordeeld. Verschillen worden soms microscopisch klein. De verschillen die er nog wel zijn, moeten dus worden opgelierd’.

  2. Referendumwet

    Het was aan minister Ollongren (D66) om donderdag de afschaffing van de referendumwet te verdedigen tegenover een uiterst kritische oppositie.

    Echt argumenten had ze niet, schrijft Sheila Sitalsing vandaag in haar column. 'Ja, 'het referendum was onvolkomen' en 'er zijn overspannen verwachtingen gecreëerd', maar de onvolkomenheden oplossen en doorgaan met volksraadpleging vinden we overdreven.' De oppositie had volgens Sitalsing betere kaarten, maar toch kon die enkel 'kansloze pogingen doen om met juridische haarkloverij de boel enigszins te vertragen'.

    Ollongren kwam met het voorstel om juist meer inspraak te regelen in de gemeenteraad. Dat is immers 'de bestuurslaag die het dichtst bij de inwoners staat'. Sitalsing: 'De gemeenteraad als duizenddingendoekje dat alle Haagse problemen opveegt. Wat een armoe.'

    Volkskrant-lezers reageren ook op het debat over het referendum. Zo stelt een lezer voor om een consulterend referendum in het leven te roepen: 'Het oude referendum vraagt slechts een ja-nee-beslissing, wordt beïnvloed door populisme en analyseert niet de motiveringen; aan die uitkomst heb je niet veel. Er zou dus een nieuw soort consulterend referendum kunnen komen over een enkel thema, maar dat wel de verschillende aspecten van dat thema laat beoordelen.'

    Een ander begrijpt niet waarom politici zo weinig naar burgers luisteren en wel naar lobbyisten. 'Naar burgers luisteren jullie eens per vier jaar. Naar lobbyisten elke dag. Toch zijn het burgers die jullie macht legitimeren. Niet lobbyisten.'

    Weer een andere lezer wijst naar Europese landen waar het referendum juist een succes is. 'De regering laat hiermee zien niet met tegenstellingen te kunnen omgaan en de wens van referenda, te respecteren. Waarom neemt het kabinet geen voorbeeld aan Zwitserland, waar het houden van referendum, aan de orde van de dag is?'

    Lees hier alle lezersbrieven.

  3. Zuma exit (1)

    Uiteindelijk steunde helemaal niemand Jacob Zuma meer en trad de Zuid-Afrikaanse president morrend af. Zal het ANC, de ooit zo bewonderde partij van Nelson Mandela, nog kunnen opkrabbelen na de giftige interne strijd die jaren duurde? Dat is de centrale vraag in de vele analyses en commentaren in Zuid-Afrika. Voor Zuma is elk oordeel hard: ‘Wat in chaos werd geboren, sterft in chaos.’

    Dat zijn woorden van de filmer en commentator Richard Poplak op de invloedrijke site Daily Maverick, die Zuma uitzwaait met een virtuoze tirade. ‘Uit de vlammen van een rechtszaak over corruptie, een verkrachtingszaak en een paleiscoup rees het presidentschap van Zuma op, een experiment van mutatie en genen-splitsing, een samensmelting van populisme, marxisme, conservatisme, centrisme, chauvinisme, charme, slijmerigheid en epische nonchalance in één stinkend, roofzuchtig pakket.’

    Poplaks toon is venijniger dan die van de meeste commentatoren die de afgelopen jaren hun geduld met Zuma met zijn onvoorspelbare gedraai en zelfverrijking verloren, maar zijn eindoordeel wordt wel breed gedeeld. Zuma heeft iedereen belazerd, en zijn eigen achterban in de armere lagen van de bevolkign nog het meest.

    ‘Zuma was verschrikkelijk op een oprecht verrassende manier. De Zuid-Afrikanen werd een ‘man van het volk’ beloofd, een marxistische populist die het land naar links zou sturen na het opgewarmde thatcherisme van (zijn voorganger) Thabo Mbeki. Daarentegen heeft hij de liberalisering versterkt, de macht van de grote bedrijven en van het witte monopoliekapitaal. Wat niet wil zeggen dat hij enige blijk gaf te begrijpen wat die termen betekenen.’

    Cyril Ramaphosa, de vice-president die zijn baas al een halfjaar geleden is afgevallen en in december tot diens opvolger als partijleider werd gekozen, krijgt nu eindelijk de leiding van het land. Vergeleken bij Zuma ziet iedereen dat als een vooruitgang, maar veel krediet heeft hij ook weer niet. Dat ligt aan de macht van het ANC, een ingewikkelde structuur van leden en afdelingen.

    Op Daily Maverick schrijft het ‘gewone basislid van het ANC’ Omry Makgoale onder de kop ‘Pleegt het ANC zelfmoord?’: ‘Ramaphosa heeft niet de oplossing om het ANC te redden, hij kan hooguit wat tijdelijke verlichting brengen.’ Dat komt omdat de partijbonzen oppermachtig zijn en in feite de koers van Zuid-Afrika kunnen bepalen. ‘De huidige leiders van het ANC lijken te zijn vergeten dat van hen wordt verwacht dat ze het volk dienen en niet denken dat het volk hun bezit is. Of Zuid-Afrika.’

  4. Zuma exit (2)

    Ze redeneren zij het land hebben bevrijd van de apartheid en zich dus alles kunnen permitteren, vindt Makgoale. Die arrogante houding speelt de oppositiepartijen in de kaart, de radicale afsplitsing van het ANC Economic Freedom Fighters van oud-Zumafan Julius Malema en de Democratische Alliantie nu geleid door de bekwame Mmusi Maimane. De enige hoop dat het ANC aanhang terugwint, is als de gewone kiezers meer invloed krijgen in plaats van de partijtijgers, schrijft Makgoale.

    Ook Chuck Stephens, directeur van het Desmond Tutu Centre for Leadership, ziet het zelfbeeld van het ANC als grootste probleem voor de nog jonge democratie. Zuid-Afrika lijdt aan ‘politieke schizofrenie’, schrijft hij in de Cape Times: één persoon moet twee rollen spelen, die van president en die van partijleider. Hij vindt het slecht dat de top van het ANC Zuma als president van het land ten val moet brengen, dat zou in het parlement moeten gebeuren.

    Het lijkt soms wel dat het hoofdkantoor van het ANC in werkelijkheid de zetel van de regering is, vindt Stephens. Dat geldt ook voor het kiezen van een nieuwe president (die in Zuid-Afrika niet direct wordt gekozen). ‘Het vervangen van Zuma door Ramaphosa lost deze schizofrenie niet op,het versterkt die juist.’

    Het ANC gedraagt zich vaak als de partij van een eenpartijstaat, en Zuid-Afrika is daardoor meer gaan lijken op veel andere Afrikaanse staten, die vroeger een stelsel met een eenheidspartij hadden en nu vaak een democratie met één oppermachtige partij. Zuid-Afrika is niet langer uitzonderlijk en een voorbeeld voor andere landen, schrijft Cheryl Hendricks, hoogleraar politicologie aan de universiteit van Johannesburg in het weekblad Mail & Guardian. ‘Een korte periode was Zuid-Afrika het morele kompas en kon het beleid van internationale organisaties beïnvloeden’, schrijft ze. Maar dat is niet langer zo.

    ‘Het samenvallen van de staat en de partij, de kaping van de staat en de politiek van patronagesystemen werden de grote kenmerken van het presidentschap van Zuma.’ Ze noemt als kenmerken: decadentie van de elite temidden van grote armoede, zelfverrijking met gebruik van overheidsposten, afbraak van sociale dienstverlening en de veiligheid van de burgers. Zuid-Afrika heeft een regering nodig die niet alleen maar bezig is het ANC aan de macht te houden, schrijft ze, maar die weer een ‘visionair panafrikaans’ perspectief kan bieden.

    Een van de verbijsterendste opmerkingen van Zuma de afgelopen tijd was dat hij de partij veel belangrijker vond dan Zuid-Afrika zelf, schrijft S’thembiso Msomi in The Sowetan. De oppositie in het parlement eiste dat hij de uitspraak terugnam, maar hij weigerde. Nu kan iedereen, ook zijn verdedigers, zien dat Zuma eigenlijk alleen maar om zichzelf geeft, schrijft Msomi. Maar nu zijn dagen zijn geteld, ‘moeten wij het gesprek aangaan over de vraag waarom 11 miljoen van ons voor deze in wezen ondemocratische politicus stemden als president van onze jonge democratie, zelfs twee keer!’

  5. Zijlstra's val (1)

    Lees ook: De route naar gerechtigheid inzake MH17 is door Zijlstra en Rutte verder geobstrueerd, betoogt journalist Remco de Ridder.

    Minister Zijlstra hield de eer aan zichzelf; premier Rutte overleefde met gemak een motie van afkeuring. Maar wat zegt de affaire over de premier? En wat betekent de leugen van Zijlstra over Poetins datsja-uitspraken voor de betrekkingen tussen Nederland en Rusland? Een keuze uit de commentaren in andere kranten.

    Hans van Soest in AD

    'Rutte moet het ook zichzelf aanrekenen. Zelf noemde hij berechting van de daders van de aanslag op de MH17 altijd zijn belangrijkste opdracht. Juist de post van Buitenlandse Zaken is dan te belangrijk om te denken dat Zijlstra er met een excuus vanaf kon komen. Daarbij geeft het te denken dat vanuit Zijlstra’s ministerie tot het eind werd gedaan of het allemaal wel meeviel. Eerder gebeurde zoiets ook al rond de Teevendeal die uiteindelijk drie VVD-bewindslieden van Veiligheid de kop kostte. Dat riekt naar een kwalijk patroon.'

    Trouw, hoofdredactioneel commentaar

    'Het is bovendien triest te moeten constateren hoe Nederlandse politici kennelijk denken om te mogen en kunnen gaan met de relatie met Rusland. Dat land wordt beschuldigd van het verspreiden van nepnieuws. Nederland probeert het land te bewegen mee te werken met het voor de rechter brengen van de verantwoordelijken voor het neerhalen van MH17. Er zijn kortom belangrijke zaken te regelen en te bespreken.

    'Dan gaat het echt niet aan dat land via verkeerde voorstellingen van zaken in een nog kwader daglicht te stellen. Of, zoals D66-fractievoorzitter Alexander Pechtold deze week deed, de jokkende minister te verdedigen met de opmerking dat hij de eerste Rus die toegeeft te liegen nog moet ontmoeten. Er zijn volwassener politici nodig om onze relatie met Rusland te onderhouden.'

  6. Zijlstra's val (2)

    Jutta Chorus in NRC

    'De grootste ondernemerspartij van Nederland, de wakkerste verdediger van het kapitaal, waarvan de leider altijd zegt dat het summum van Nederlandse belangen bestaat uit samen centjes verdienen – uitgerekend die partij heeft de belangen van een van de grootste multinationals in Nederland geschaad.

    'In 2014 vertelde Van der Veer van zijn ontmoeting met Poetin aan Zijlstra. De VVD’er moet hebben gevonden dat hij een groter belang had bij het ferm positioneren van zijn partij tegenover Rusland, dan bij het onderhouden van de goede handelspositie van Shell.

    'Je vraagt je af wat er door het hoofd van Van der Veer is gegaan, toen hij begreep dat Halbe Zijlstra zijn verslagje had gebruikt om de gemoederen tijdens een VVD-congres op te hitsen. Dacht hij: daar gáán onze goede contacten met Poetin? Daar gáán mijn concessies? Was de zorgvuldige handelsdiplomatie tussen 2006 en 2013, toen Van der Veer 'verscheidene gesprekken' met de Russische president had gevoerd, dan voor niets geweest? Alleen maar voor het politieke gewin van een politicus die in 2006 nog gemeenteraadslid in Utrecht was, en mee naar Rusland mocht op de slippen van het grote Shell als eigenaar van een projectmanagement-bedrijfje.

    'Van der Veer heeft uiteindelijk kennelijk gedacht: je kunt het me doen. Hij heeft de Volkskrant verteld hoe de vork in de steel zat. En zo verloor de politiek het dinsdagavond toch weer van het grootkapitaal.'

    Leon de Winter in De Telegraaf

    'Zijlstra’s verhaal was dus naar vorm en inhoud volstrekte kolder. Spindokters hebben hem vermoedelijk aangeraden dat datsja-verhaal te vertellen om hem enige internationale statuur te geven.

    'Bij zijn verdediging van Zijlstra merkte D’66-leider Pechtold op: ‘Ik moet de eerste Rus nog tegenkomen die zijn fouten zelf rechtzet.’ Dat is een gevaarlijk generaliserende opmerking, die ik als discriminerend las. Als je Rus door Marokkaan vervangt, zie je hoe omstreden en met racistische ondertoon Pechtold zich over Russen uitliet.’

  7. Oxfam-schandaal

    'Oxfam-schandaal toont aan dat kolonialisme nog steeds floreert'

    Het seksschandaal van Oxfam-hulpverleners na de aardbeving op Haïti toont aan dat kolonialisme nog steeds floreert, schrijft columnist Suzanne Moore in de Britse krant The Guardian. ‘Wanneer bevoorrechte witte mannen arme gekleurde vrouwen geld voor seks geven, is dat geen prostitutie, maar uitbuiting. Laten we het water niet troebel maken door dit te beschrijven als ‘het gebruik van prostituees’ of door net te doen alsof dit de eerste keer is dat ‘weldoeners’ kwaad hebben gedaan. Prostitutie impliceert keuzevrijheid en toestemming. Het is de vraag of er een keuze was, na de verwoestende aardbeving op Haïti, wanneer vrouwen zo weinig bezitten dat ze gekocht worden voor de prijs van een maaltijd of een goedkoop paar schoenen.’

    Dit alles moet het goede werk dat Oxfam doet niet diskwalificeren, maar de weigering om transparant te zijn is een moreel falen, concludeert Suzanne Moore. ‘Alles dat fout kon gaan, ging fout in Haïti. In 2010 brachten vredestroepen van de Verenigde Naties cholera naar Haïti. VN-soldaten verwekten baby's bij zeer jonge Haïtiaanse vrouwen, om die vervolgens in de steek te laten.’

    Shaista Aziz, een stand-upcomedian en voormalig hulpverlener, is niet verbaasd over de onthullingen over de pogingen van Oxfam om seksueel misbruik van Haïtiaanse vrouwen door medewerkers onder het tapijt te vegen.

    ‘Veel vrouwen hebben contact met mij opgenomen’, schrijft ze in The Guardian. ‘Bijna elke vrouw die ik spreek, wil haar naam niet noemen uit angst om haar carrière in gevaar te brengen of om de oorlog tegen de hulpverleningssector te voeden, nu wordt geroepen om de steun aan hulporganisaties te beëindigen.

    'Dat is zeker niet het antwoord omdat de sector zoveel belangrijk werk doet. Maar een behoorlijk gefinancierde onafhankelijke instelling moet de beschuldigingen van seksueel misbruik onderzoeken. Hulporganisaties kunnen niet volstaan met hun eigen onderzoek.’

    Alles dat fout kon gaan, ging fout in Haiti

  8. Ander commentaar

    De geloofwaardigheid van minister Halbe Zijlstra hangt aan een zijden draadje. Kan hij blijven of moet hij opstappen? Twitteraars steken de draak met hem.

    Het Financieele Dagblad

    ‘De coalitie wil maandag VVD-minister van Buitenlandse Zaken Halbe Zijlstra nog niet laten vallen. Maar zijn aanblijven ondermijnt de geloofwaardigheid van dit kabinet. Niet alleen bij kritiek op Rusland maar ook in de campagne tegen nepnieuws. Voor de toekomst van de coalitie en het aanzien van de politiek zou het verstandig zijn als Zijlstra de eer aan zichzelf houdt en opstapt.

    ‘(...) Het lijkt ondenkbaar dat Zijlstra nog effectief kan opereren. Wat betekent de leugen van de minister van Buitenlandse Zaken voor de positie van Nederland ten opzichte van andere Navo-landen? Rusland is een van de moeilijkste dossiers voor het bondgenootschap. Of voor de zetel van Nederland in de VN-Veiligheidsraad? Om het nog maar niet te hebben over het zeer gevoelige onderzoek naar het neerschieten van vlucht MH17. Of hij nu aftreedt of niet, het ministerschap van Halbe Zijlstra is ten einde.

    ‘Een aangeschoten VVD-minister van Buitenlandse Zaken komt de coalitiepartijen buitengewoon slecht uit, met nog maar enkele weken te gaan tot de gemeenteraadsverkiezingen. Zijlstra en de VVD worden een dankbare schietschijf voor de oppositie. De PVV en het Forum voor Democratie, de grote concurrenten op rechts voor de conservatief-liberalen, zullen zo’n buitenkans niet laten lopen.

    Elsevier
    ’Een smet op het aanzien van de politiek. Waarom dacht Zijlstra weg te komen met deze leugen? Omdat politici meestal wel met leugentjes wegkomen? Dat is de indruk die de kiezers krijgen. Ik word wéér belazerd!

    ‘Zijlstra heeft zijn verhaal voor het eerst in 2014 opgevoerd. En de anekdote kwam ook goed van pas toen hij zijn aanstelling als minister van Buitenlandse Zaken moest verdedigen: de ontmoeting met Poetin suggereerde dat hij meer buitenlandervaring had dan tegenstanders suggereerden. Dat beeld werd ook actief naar de pers uitgedragen door kringen rond Zijlstra.

    ‘De minister gaat later deze week naar Moskou, waar hij zal praten met zijn collega Sergej Lavrov, onder meer over het gevoelige MH17-dossier. Is hij nog een serieuze gesprekspartner? En waren de Russen misschien al eerder op de hoogte van het feit dat de minister een gevoelige leugen met zich droeg?

    ‘Volgens premier Rutte is Zijlstra nog wel geloofwaardig ‘omdat de inhoud van het verhaal staat’. Ook D66 steunt Zijlstra. (...) In het buitenland zal Zijlstra niet meer serieus worden genomen. Voor de geloofwaardigheid van de politiek en voor de Nederlandse diplomatie zou het beter zijn als Zijlstra de eer aan zichzelf houdt en aftreedt.’

  9. Halbe Zijlstra

    Terwijl de Tweede Kamer zo snel mogelijk opheldering wil over de leugen van minister Zijlstra over zijn ontmoeting met de Russische president Poetin, proberen gebruikers op sociale media zelf te achterhalen wat werkelijk is gebeurd.

    Zo worden allereerst vraagtekens geplaatst bij eerdere acties van Halbe Zijlstra. Toen zijn naam uitlekte als nieuwe minister van Buitenlandse Zaken, vertelde een VVD-Kamerlid dat hij goed op de hoogte is van buitenlandse politiek omdat hij dagelijks kranten als The New York Times en Financial Times zou lezen. ‘In de fractie citeert hij regelmatig buitenlandse kranten’.

    Maar leest hij die krant wel echt, vragen Twitteraars zich af. Of sprong hij wel echt zo soepel over de dranghekken op het Binnenhof?

    Toch is de belangrijkste vraag vandaag: waar was Halbe wel? Op sociale media worden verwoede pogingen gedaan om te achterhalen wat werkelijk is gebeurd. Was hij ‘weggestopt achter in het zaaltje’ tijdens een ontmoeting tussen de Russische president Poetin en de Syrische president Bashar al-Assad? Was hij aanwezig bij de val van de Berlijnse muur? En hoe zit het met al die ontmoetingen met hooggeplaatste politici?

    De geloofwaardigheid van Zijlstra als minister hangt aan een zijden draadje. Het radioprogramma Stand.nl vraagt luisteraars dan ook: is hij deze volledig kwijt of niet?

    Twitteraar Jongen vraagt zich überhaupt af of je iets kunt kwijtraken wat je niet hebt. 'Wat mij betreft is iedere politicus die liegt ongeloofwaardig en ongeschikt, ongeacht de reden', zegt luisteraar Boersma. Een andere luisteraar ziet Zijlstra liever vertrekken: ‘Iedere gesprekspartner zal zich vanaf vandaag afvragen: wat is er waar van wat deze man zegt, en ik kan eigenlijk niets wezenlijks tegen hem zeggen, want daar kan hij weer vreemd mee aan de haal gaan. De man rest maar één ding: aftreden, en wel onmiddellijk.’

    Toch is niet iedereen voor zijn aftreden. ‘Natuurlijk had hij niet moeten doen of hij er zelf was geweest echter gaat het mij om de inhoud van zijn mededeling. Laten we niet heiliger zijn dan de paus’, schrijft mevrouw De Haan.

    De opinieredactie van de Volkskrant kreeg vanochtend veel ingezonden brieven binnen over Zijlstra. Later vandaag een overzicht met de scherpste lezersbrieven, maar nu alvast een voorproefje.

    'Met betrekking tot het liegen en bedriegen van Halbe (Gare) Zijlstra is er maar een remedie: opzouten! En nu maar afwachten wie er in de Tweede Kamer een motie van wantrouwen, na ja minus de VVD dan, gaat steunen. Want dat is toch het minste wat men kan doen daar aan het Binnenhof', schrijft Guido Nafzger uit ’s-Gravenhage.

    'Fraai', schrijft Ernest Groenewege uit Rhenen, 'dat we Nederland laten vertegenwoordigen in het buitenland door een partijbons met een rekbare waarheid. Vroeger hadden we daarvoor diplomaten. Advies: Halbe, zou je je niet eens laten parachuteren bij een andere leuke functie?'

    Terwijl Zijlstra’s onthulling de gemoederen bezighoudt, kijkt GroenLinks-Kamerlid Zihni Özdil er niet van op: ‘Geen nieuws dit. Toen ik eind 2007 met George W. Bush aan het sjoelen was in zijn Oval Office, vertelde hij me dat Zijlstra nooit Poetin heeft ontmoet’, schrijft hij op Twitter.

  10. Oogkleppen op, lekker schaatsen kijken, hup Sven, schrijft Bert Wagendorp over de 23ste Olympische Winterspelen. De Olympische gedachte zou de mensen verheffen en louteren, was het idee van Pierre de Courbertin. De slagvelden zouden worden verplaatst naar sportarena’s.

    Wagendorp: Helaas werd het niet helemaal wat De Coubertin ervan had gehoopt. We weten hoe het is gelopen met de 20ste eeuw. Er werd olympisch gesport dat het een lieve lust was, maar helaas moesten de Spelen ook een paar keer worden afgelast wegens een wereldoorlog.’

    Desondanks is de olympische beweging 'haar ietwat megalomane en potsierlijke zelfoverschatting nooit helemaal kwijtgeraakt', analyseert Wagendorp. ‘De prijzen gaan naar 25 rijke landen die het zich kunnen veroorloven miljoenen te steken in hun sporters, de rest is kansloos.’ Het IOC is minstens zou erg als de frauderende Russen: ‘een corrupte oligarchie die de sport vanweg het financieel gewin rücksichtlos uitleverde aan commercie en nationalisme’.

    Peter Middendorp verdiept zich in de geestelijke gezondheid van Sven Kramer, de man die alle 10 kilometers won, behalve die twee op de vorige Spelen. ‘Ik weet niet hoe hij de afgelopen jaren heeft doorgebracht, hoe hij zich heeft voorbereid, een ander had onder de omstandigheden allang naar de doping gegrepen, onder wie ikzelf; ikzelf als eerste.’

    Frank Kalshoven wijst erop dat de overheid er niet zo goed in is om mensen uit de bijstand aan een baan te helpen. Daarom is de aanpak van de gemeente Veldhoven om vluchtelingen te laten inburgeren interessant: ‘Daar doen ze iets anders. De gemeente stuurt statushouders door naar een private organisatie en betaalt geen cent voor de dienstverlening die deze organisatie levert. De organisatie kiest zijn eigen aanpak en investeert hierin een miljoen euro. Pas als die aanpak succesvol is - de statushouders hoeven twee jaar lang geen beroep meer te doen op de bijstand - volgt de betaling door de gemeente.’

    Kern van de aanpak van ingeschakelde aanbieder Iam.nl is dat de inburgeraars 5 dagen per week van 9 tot 17 uur aan de slag moeten.




    Een ander had onder de omstandigheden allang naar de doping gegrepen, onder wie ikzelf; ikzelf als eerste