'Hoe kun je verwachten dat een land jou als gelijke behandelt, als jij zelf meet met twee maten?'
'Hoe kun je verwachten dat een land jou als gelijke behandelt, als jij zelf meet met twee maten?' © ANP

Ook al is Nederland verrechtst, er blijft hoop op verandering

'Met één hand kun je niet klappen'

Gelukkig zijn er nog steeds mensen die erkennen dat samenwerken de sleutel tot vooruitgang is, betoogt journalist Naz Taha.

Toen splinterpartij Denk twee jaar geleden werd opgericht, achtte ik de kans op succes nihil. Maar het aantal sympathisanten van gekrenkte ex-PvdA'ers Selçuk Öztürk en Tunahan Kuzu groeide gestaag.

Als biculturele Nederlander vond ik het beschamend dat er migranten waren die zich wilden verbinden met een partij die beweert vóór een inclusieve samenleving te zijn, maar lhbt'ers daarvan uitsluit. Een partij die zegt te strijden tegen discriminatie en tweedeling, maar zich juist schuldig maakt aan intimidatie en hufterig gedrag.

Ik vond een stem op Denk hypocriet. Hoe kun je verwachten dat een land jou als gelijke behandelt, als jij zelf meet met twee maten? Mijn vader zei altijd: 'Chapla ba yak dasht le neyret': 'Met één hand kun je niet klappen', ofwel acceptatie moet van twee kanten komen. Maar tijdens de afgelopen verkiezingscampagne realiseerde ik mij pas hoezeer de mindset van Nederland is verrechtst. Ik werd me veel bewuster van de polarisatie tussen wit en zwart, moslim en niet-moslim.

Verontrustende arbeidsdiscriminatie

Ik kon niet ontkennen dat mijn tante, die al jaren op de maatschappelijke ladder klimt, als tweederangsburger werd neergezet vanwege haar hoofddoek. En ook het goedbedoelde advies dat ik van een potentiële werkgever kreeg, die meende dat ik mijn moedertaal voortaan beter achterwege kon laten op mijn cv.

Het illustreerde de verontrustende arbeidsdiscriminatie: het maakt niet uit hoe lang je al in Nederland woont, met je gekke achternaam vind je sowieso minder snel een mooie baan.

De overheid hoort een sleutelrol te spelen bij het creëren van een samenleving waar iedereen zich thuisvoelt. Maar het was juist een regerende partij die met een schaamteloos populistische verkiezingscampagne het klimaat nog verder polariseerde. Het was bovendien 'onze' minister-president die eerder dit jaar met een open brief duidelijk maakte dat hij niet de premier van iedere Nederlander is: mensen met andere roots moeten zich volgens Rutte extra hard bewijzen, anders pleuren ze maar op.

Je kunt oneindig proberen te integreren in een samenleving

De uitslag van de verkiezingen, met grote winst voor VVD, PVV, CDA en FVD en het 'verlies' van Artikel 1, maakt als laatste pijnlijk duidelijk dat racisme en het wij/zij-denken de status quo is geworden in onze samenleving.

Het zet voor mij de stemmers op Denk ook in een ander daglicht. Ik begrijp nu dat sommige Nederlanders met een migrantenachtergrond zich aanmerkelijk minder thuis zijn gaan voelen in Nederland. Je kunt oneindig proberen te integreren in een samenleving, maar als die samenleving jou niet accepteert, blijf je buitenstaander.

Toch heb ik nog steeds hoop op verandering. Misschien ben ik naïef, maar ik erken de welwillendheid van een grote groep medelanders die ook streven naar een inclusiever Nederland. De winst voor GroenLinks bereikte een historisch hoogtepunt en ook de Partij voor de Dieren maakte een flinke sprong van twee naar vijf zetels.

Er zijn nog steeds mensen die geen genoegen nemen met de wij/zij-samenleving van multiculti-haters

Integratie mislukt?

Hoewel tegenstanders van onze multiculturele samenleving voortdurend beweren dat de integratie is 'mislukt', laten keiharde cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek zien dat het met kinderen van gastarbeiders juist bijzonder goed gaat. Ze doen het beter op school en stoten vaker door naar hogeschool en universiteit.

Diezelfde CBS concludeerde recentelijk dat kinderen van vluchtelingen die eind jaren negentig naar Nederland kwamen, in leerprestaties nauwelijks onderdoen voor autochtone Nederlandse kinderen.

En waar onze samenleving veel populistische trekken vertoont, zie ik ook nog steeds Nederlanders die net als ik potentie zien in diversiteit. Die geen genoegen nemen met de wij/zij-samenleving van multiculti-haters.

Het zijn mensen die geloven in verandering, elkaar waarderen voor het goede en die allemaal de wens koesteren om hier een volwaardig, rechtschapen burger te zijn. Mensen die erkennen dat samenwerken de sleutel tot vooruitgang is. Chapla ba yak dasht le neyret: met één hand kun je niet klappen.

Naz Taha is journalist.