Mijn oudste, trouwste metgezel ligt te creperen, in het geheim nog wel

Over de dood van de elektrische gitaar

 

In een sadistische bui mailde een vriend me een artikel uit The Washington Post met de kop 'De langzame, geheime dood van de elektrische gitaar en waarom dat u zorgen zou moeten baren'. Zóú'? Mán, ik wierp me ogenblikkelijk snikkend op de vloer, om daar een paar uur roerloos te blijven liggen. Waarom hield er nou nooit eens iemand rekening met míjn gevoelens?

Mijn kind, voor wie ik vorige week nog kartonnen verjaarsdagshoeden niette terwijl we zongen van het molletje dat nodig een brilletje moest, was plotseling een bovenbouwer geworden. Over twee weken werd ik 50. En nu moest ik lezen dat mijn oudste, trouwste metgezel lag te creperen.