Menigmaal zoop ik mij klem in houten havenkroegjes als de Cubanito, de Farol en Chico.
© Gabriel Kousbroek

Menigmaal zoop ik mij klem in houten havenkroegjes als de Cubanito, de Farol en Chico.

Column Arthur van Amerongen

Fuseta staat in geen enkele reisgids en op de kaart is het een vliegenpoepje tussen Faro en Tavira. Toch is het vissersdorpje vergeven van de Nederlanders, vermoedelijk omdat parkeren er gratis is en men zich voor amper een tientje ongans kan vreten aan gegrilde vis.

Ook de maandelijkse vlooienmarkt is een trekpleister (kijken, kijken, niks kopen). Feira da sucata noemen inheemsen de markt geringschattend: schrootmarkt.

Het is een fascinerende parade van het menselijk tekort: tandenloze zigeuners, in leggings gepropte tattoo-oma's, uitgeteerde moffen met bandana's, scharlakenrode Britten in bermuda's en zwermen doorrookte macramétypjes met verschrompelde ­levers.

En een van hen ben ik. Menigmaal zoop ik mij klem in houten havenkroegjes als de Cubanito, de Farol en Chico, tussen petanquespelers en pescadores die hun netten boetten.

Ik stond in een hoekje met mijn plastic beker ­caipirinha en wilde dood

Eens per jaar wordt het strand van Fuseta overspoeld door millennials, tijdens het Pé na Terra-­festival: hippieshit met didgeridoedels, trommelaars, vuurspuwers, ranzige wiggers en huppel­kutjes. Vorig jaar dansten honderden Brasileiras in minirokjes tot het ochtendgloren lambada's. Ik stond in een hoekje met mijn plastic beker ­caipirinha en wilde dood.

Op de plaatselijke godsakker (waar men tegen een fatsoenlijk bedrag de muur of de grond ingaat) heb ik reeds een praalgrafje gereserveerd. De aan­palende Carmo-kerk kunt u gerust overslaan, nadat u mij heeft bezocht.

Om de hoek woonde Gaspar Corte-Real, de ontdekker van Newfoundland. Fuseta is de bakermat van de kabeljauwvisserij. Op YouTube staat The ­Lonely Dorymen, de indrukwekkende film die George Sluizer in 1967 over die woeste zeebonken maakte voor National Geographic.

Voorzichtig loerend naar de Algarviaanse vrouw, snap ik best dat de mannenbroeders lekker een jaar gingen vissen nabij de Noordpoolcirkel.

De bekendste inwoner van Fuseta is Domingos Caetano, zanger van de in Portugal wereldberoemde band IRIS. Hij runt een rockschool en treedt wekelijks met zijn pupillen op in de Farol.

Verder gebeurt er hier nooit iets, al haalde Fuseta het nieuws toen een hotemetoot in Lissabon had besloten vijfhonderd Syriërs in het dorp te parkeren. De Fusetensers wilden die stakkers niet en de meisjes die zomers ongestoord op het strand willen bakken, al helemaal niet. Gelukkig vonden de vluchtelingen de Algarve veel te armoedig en primitief en vertrokken ze naar Duitsland.

Er is één boek gewijd aan het dorp: Lost in Fuseta: Ein Portugal-Krimi.

Achter het pseudoniem Gil Ribeiro schuilt Holger Karsten Schmidt, een van de succesvolste scenarioschrijvers van Duitsland. Het niemendalletje, genre A Year in Provence van Peter Mayle, is een bestseller.

Waarom, eigenlijk, ben ik niet rijk geworden met een onnozel boek over de Algarve?