Het hoofdbureau van de politie
Het hoofdbureau van de politie © ANP

Houd toch eens op met 'victim blaming'

Totaal verbaasd las ik een artikel in de Volkskrant over mij. Bart Swier, advocaat en plaatsvervangend-rechter, schreef naar aanleiding van #zeghet een opiniestuk waarin hij mijn aanrandingsverhaal onderuit haalt. Zijn goed recht, zou je denken. Ware het niet dat Swier zijn feiten verre van op orde heeft. En dat is voor iemand met zo'n functie op zijn minst opmerkelijk.

Net zo opmerkelijk vind ik het dat de Volkskrant dit artikel plaatst. Niet alleen schrijft Swier mijn naam vrij consequent verkeerd, ook doet hij aannamen die volkomen onjuist zijn en die hij, door zich zelfs maar oppervlakkig te verdiepen in mijn verhaal, had kunnen voorkomen.

Nergens heb ik gezegd het gevoel te hebben dat de zedenpolitie mij niet serieus nam. Niet in mijn blog, niet bij Pauw en ook niet in andere media. Als Swier de uitzending van Pauw bekeken had, had hij zelf kunnen zien dat ik, in antwoord op de vraag van Pauw - 'Dus de politie heeft haar niet serieus genomen?' - ontkennend reageer. De politie deed dat namelijk wel degelijk. Er is mij letterlijk gezegd dat ze me geloven. En terecht, want het is waar.

Wat wel zo is, is dat, zoals bij alle aangiften in Nederland, een getuige geen getuige is. Dat vind ik goed, omdat het ook mij beschermt mocht ik zelf eens aan de andere kant komen te staan.

Victim blaming in zedenzaken is een breed maatschappelijk probleem, dat ik met mijn blog en met #zeghet aan de orde stel.

Wat ik wel vreemd vond, was dat de zaak waar wel bewijs van was, huisvredebreuk, werd geseponeerd. Dat bewijs was er doordat ik wel degelijk de politie belde toen de man nog in mijn bed lag. Iets wat Swier niet vermeldt.

Dit was de aanleiding van mijn blog en dus niet het niet in behandeling nemen van de aangifte van aanranding.

In mijn blog en diverse media heb ik mij verbaasd en kwaad gemaakt over de victim blaming van de betrokken rechercheurs ('Als je iemand in huis laat, kun je verwachten dat hij seks met je wil.'). Dat was weliswaar niet met opzet, want ik voelde me liefdevol behandeld, maar desalniettemin voor mij ontzettend schadelijk. Victim blaming in zedenzaken is een breed maatschappelijk probleem, dat ik met mijn blog en met #zeghet aan de orde stel.

Dat het in alle lagen van de maatschappij voorkomt, tot aan plaatsvervangend-rechters aan toe, illustreert Swier in zijn opiniestuk onbedoeld glashelder.

Toch denk ik dat Swier en ik hetzelfde willen. Neutrale, onderzoekende en kritische behandeling van zedenzaken. Zonder victim blaming en om te zorgen dat het recht, zoals het in de wet beschreven staat, zijn loop krijgt. Voor iedereen. Dat dat betekent dat veel zedenzaken nooit voor de rechter zullen komen, is pijnlijk voor de betrokkenen, maar wel begrijpelijk.

Valse aangiften bespreken, vind ik een goed gegeven. Maar een stuk schrijven over het ontbreken van onderbouwing zonder dat je je onderbouwing op orde hebt, is mijns inziens niet de manier.