Hoe kunnen we er in 2018 voor zorgen dat #MeToo niet de geschiedenis in gaat als kortstondige modegril?
© AFP

Hoe kunnen we er in 2018 voor zorgen dat #MeToo niet de geschiedenis in gaat als kortstondige modegril?

Commentaar

#MeToo leidde dit jaar tot een maatschappelijke ommezwaai, maar het karwei is nog lang niet af.

Tot oktober dit jaar kon hij zijn gang gaan. Toen keerden bekende actrices zich tegen Harvey Weinstein en vertelden openlijk over het seksueel machtsmisbruik van de bekende Amerikaans filmproducent. Een man die decennialang carrières kon maken en breken. Dat het zolang heeft geduurd voordat gevestigde actrices als Gwyneth Paltrow, Rosanna Arquette, Angelina Jolie en Salma Hayek (die over Weinstein in The New York Times schreef: 'Jarenlang was hij mijn monster') hun mond open durfden te doen, toont aan dat seksuele intimidatie op de werkvloer nog altijd een taboe is.

2017 was het jaar waarin machtige mannen, die dachten dat zij onaantastbaar waren en zich alles konden permitteren, van hun voetstuk zijn gevallen

Seksueel wangedrag en machtsmisbruik zijn een wijdverbreid fenomeen. Geïnspireerd door de hashtag #MeToo 'ook ik' hebben intussen miljoenen mensen in 85 landen hun verhaal naar buiten gebracht. Jarenlang zwegen deze vrouwen en ook mannen, omdat erover praten doorgaans 'louter rottigheid' opleverde   zoals schrijver Saskia Noort het in deze krant verwoordde (O&D, 19 oktober).

Dat ongeloof, scepsis, hoongelach en bagatellisering nu grotendeels achterwege zijn gebleven, laat zien dat 2017 het jaar van een maatschappelijke ommezwaai is. Het jaar waarin het stilzwijgen werd doorbroken, waarin misbruikte vrouwen erkenning kregen, strijdlust toonden en terugvochten. Het jaar waarin machtige mannen, die dachten dat zij onaantastbaar waren en zich alles konden permitteren, van hun voetstuk zijn gevallen.

Het is zaak te voorkomen dat de #MeToo-discussie de geschiedenis ingaat als kortstondige modegril, bij de kern te blijven en de discussie in 2018 naar een ander niveau te tillen

Natuurlijk heeft de #MeToo-beweging ook schaduwkanten. In hoeverre verschilt de naming and shaming op sociale media van de Middeleeuwse schandpaal? Van billenknijperij, dronken vrijpartijen tot verkrachtingen - de ernst van de getuigenissen die worden gedeeld, verschillen sterk. Wordt er te veel op een hoop gegooid? Doet het slachtofferschap, dat ook met #MeToo samenhangt, recht aan de weerbaarheid van de geëmancipeerde vrouw? En hoe om te gaan met de nieuwe preutsheid die met het #MeToo-debat evengoed naar boven komt? Het zijn legitieme vragen die laten zien dat een deel van de #MeToo-verhalen tot een grijs gebied behoren, waar in het spel van aantrekken en afstoten niet alles altijd overduidelijk is.

Het is zaak te voorkomen dat de #MeToo-discussie de geschiedenis ingaat als kortstondige modegril, bij de kern te blijven en de discussie in 2018 naar een ander niveau te tillen. Hoe kan seksueel machtsmisbruik structureel worden tegengegaan? Allereerst is het belangrijk erover te blijven praten. Vrouwen weten nu dat ze serieus worden genomen als ze hun grenzen duidelijk maken. Mannen weten dat het niet meer geaccepteerd wordt. Dus laat het gewoon worden elkaar aan te spreken op grensoverschrijdend gedrag en kijk niet de andere kant op.

Wat eveneens helpt is een divers management tot aan de bedrijfstop om zo een werkomgeving te creëren waarin vrouwen zich veilig voelen om zaken te rapporteren. In die zin is het teleurstellend dat het aantal vrouwelijke bestuurders in het Nederlandse beursgenoteerde bedrijfsleven ook dit jaar is gedaald (van 7,1 naar 6,2 procent).

Als de #MeToo-beweging iets heeft bereikt, dan is het dat machtige mannen anno 2017 geen status aparte meer hebben waarin seksuele intimidatie kan blijven voortbestaan.


Dit schreven we eerder over #MeToo

Waarom Saskia Noort haar verkrachting jarenlang stilhield
'Ik zweeg ook omdat ik merkte dat niemand op zo'n verhaal zat te wachten.'

'Ik heb het gedaan'
Na #MeToo nu ook #IHave: mannen bieden excuses aan voor misbruik en intimidatie

Sarah Sluimer reageert in dit opiniestuk op #MeToo: We beschermen ze, de mannen
'Het schuurt dat ik ooit met je werkte en me toen regelmatig ongemakkelijk voelde bij de toon van je nachtelijke smsjes en ellenlange mails. Iets dwingerigs, iets hijgerigs.'

Lezersbrieven over seksisme: 'Ik ken geen vrouw die niet 'me too' kan zeggen'
In mijn eigen omgeving is geen enkele vrouw die niet 'me too' kan zeggen, schrijft een lezer. Dat gedrag wordt met de paplepel ingegoten, stelt een ander. En geeft onthutsende voorbeelden.

#MeToo haalt seksueel geweld uit de taboesfeer, maar lost het het probleem ook op?
Een analyse en drie vrouwen die hun verhaal doen (+)