Boer met mestwagen krijgt lekke band.
Boer met mestwagen krijgt lekke band. © Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Het vertrouwen in de landbouwsector is opmerkelijk, 'kop in de mest steken' noemen ze dat

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 15 november.

Brief van de dag: De kop in de mest steken

Onze landbouwminister is verbaasd en boos en verlangt van de landbouwsector een plan van aanpak om mestfraude snel te beëindigen (Ten eerste, 14 november). Dit vertrouwen in de sector is opmerkelijk. LTO, die zegt de grote meerderheid van de boeren te vertegenwoordigen, gaf op 22 juni tijdens de hoorzitting in de Kamer over mestfraude in een paper aan het niet zonder meer als fraude te zien als een boer stiekem meer bemest dan wettelijk toegestaan. Als een boer dat nodig vindt, is daar toch niks mis mee? Nog vreemder is dat geen van onze parlementariërs dit standpunt toen wenste aan te vechten. 'Kop in het zand steken' noemen ze dat, of wellicht beter 'kop in de mest'.

Frans Aarts, Renkum

Arme politicus

'Trekt hij het zich erg aan', was een vraag die gesteld werd over Pieter Omtzigt. Want 'er was nogal veel over hem heen gekomen'. Het gaat niet over een nabestaande die een dierbare heeft verloren. Het gaat over een politicus die moedwillig bijna 200 nabestaanden met een fake verhaal om de tuin probeerde te leiden.

Arme politicus.

Als 'gewone nederlander' waartoe ook ik mij reken neemt mijn verbazing over de 'gewone politicus' met de dag toe. Als ik de commotie over het gedrag van Omtzigt tot mij neem, realiseer ik me dat niet hij maar ik nodig mijn morele standaarden moet gaan herzien. Ik vind dat je met respect en uiterst zorgvuldig moet omgaan met het leed van anderen. En dit zeker niet mag gebruiken uit eigenbelang, wat dat belang ook zou mogen zijn. Maar voor politici ligt dat anders en ze komen daarmee weg. Nee, ze krijgen zelfs steun en compassie. Wat zal hij een zwaar weekend gehad hebben. En hij moest er twee dagen over nadenken voordat hij tot de conclusie kwam dat hij zijn excuses moest aanbieden.

John Wynands, Soest

Verademing

Wat een verademing om de column van Wilma de Rek te lezen (O&D, 14 november). Ik was ook al zo blij met het interview met Fay Weldon. Ik ben groot voorstander van het aanpakken van mannen die denken zich ten opzichte van vrouwen alles maar te kunnen veroorloven, maar vlak de vrouwen niet uit die zich kroelend en kirrend een plaats denken te veroveren in de wereld van deze mannen. Kom op vrouwen, laten we onszelf niks wijsmaken. Laten we onszelf eens bij de kladden grijpen.

Machteld Verhoef, Arnhem

Makkelijke oneliners

Van der Meeren zou er verstandiger aan doen het mes te zetten in de perverse prikkels van het ondoorzichtige declaratiesysteem

De voorzitter van CZ, Wim van der Meeren, stelt dat veel prikkels in de zorg verkeerd zijn (Ten eerste, 11 november). Als voorbeeld: het gemak waarmee bij een liesbreuk wordt gekozen voor een operatie, terwijl niet opereren ook een optie is. Hiermee neemt de voorzitter van CZ plaats op de stoel van de arts, waar hij nu juist niet op moet gaan zitten. Het gaat meestal vanzelf over, is een van zijn oneliners: als je er maar op tijd bij bent. Maar een liesbreuk gaat niet vanzelf over, ook al ben je er tijdig bij. En zelfs dan nog gaat de arts pas opereren als klachten zo ernstig zijn dat ze de patiënt ernstig belemmeren. En vanaf dat moment is er ook nog zoiets als een wachtlijst en die is in de randstad langer dan een halfjaar. Van der Meeren zou er verstandiger aan doen het mes te zetten in de perverse prikkels van het ondoorzichtige declaratiesysteem dat verzekeraars opleggen aan de specialisten. Dat zou enorm schelen in de kosten.

T. A. van Popta, Rijswijk

Weerbarstige praktijk

Toegepast gerontoloog Roselinde van Ravestein geeft advies over wonen. Het gaat niet alleen om het huis, maar ook of er een Albert Heijn, een apotheker en een dokter op loopafstand zijn (Economie, 14 november). Mijn man en ik kochten in de jaren negentig een huis in Oisterwijk, alles op de begane grond. Aan de overkant een huisarts, een tandarts en een fysiotherapeut. Om de hoek een apotheek. Nu is er alleen nog de tandarts. Huisartsen hebben hun praktijk op één plek vlakbij elkaar. Alleen met de auto bereikbaar. De apotheek bezorgt aan huis, gelukkig. Het idee is prima, maar de praktijk vaak niet.

B. de Ridder, Oisterwijk

Geloof en ongeloof

Bij sommige gelovigen bestaat de neiging de medemens van de noodzaak van geloven te overtuigen

Wie zegt dat hij van plan is morgenmiddag om half drie in God te gaan geloven, of van zijn buurvrouw te houden, oogst ongeloof. Geloof en liefde zijn niet te plannen. Ze overkomen de mens. Voor geloof, evenmin als voor liefde bestaan gezonde rationele argumenten. Toch is de neiging bij veel atheïstische intellectuelen (voor sommigen een pleonasme) hun gelovige medemens als dom, naïef en bekrompen te zien en zichzelf als verlicht en ruimdenkend (O&D, 14 november). Evenals hun onwil, of onvermogen het fenomeen religie onbevangen en onbevooroordeeld te zien. Daartegenover bestaat bij sommige gelovigen de neiging de medemens van de noodzaak van geloven te overtuigen. Geen heil zonder hun geloof. Geprezen zij ons landje, waar beide neigingen alle ruimte krijgen zich verbaal te manifesteren, tot lering ende (vooral) vermaak.

Coen Hilbrink, Zutphen