Hassan Bahara: Hallo witte mensen! Het is zaak om niet langer figurant te zijn in uw wereld
© de Volkskrant

Hassan Bahara: Hallo witte mensen! Het is zaak om niet langer figurant te zijn in uw wereld

De grote, schaamteloze Hassan Bahara-show

Hallo witte mensen! Hallo? Bent u daar nog? Nee, zo gaan we dus niet beginnen, niet weer op die identitaire toer. Bovendien is mij duidelijk gemaakt dat ik op deze plek verrassend uit de hoek moet komen, want ik heb grote schoenen te vullen (waarover straks meer).

Iets anders dus...

Sorry, I can't. Heel even dan. Ik las deze week in NRC Handelsblad een interview met actrice Anousha Nzume, die vandaag ook in de Volkskrant aan het woord komt. Nzume vertelde over haar boek Hallo witte mensen - waarin ze wit privilege de maat neemt - en sindsdien hoor ik mijzelf de hele tijd 'Hallo witte mensen' zeggen. In bed. Tegen mijn vriendin, mijn zoontje. Vooral tegen mijn zoontje. Hij wordt er vrolijk van. Te jong om de grimmige ondertoon in mijn stem op te merken. Ik zeg 'Hallo witte mensen' zoals je het in een wraakfantasie zou zeggen. 'Hallo witte mensen, herkennen jullie mij nog?' Uit die wraakgevoelens is dat boek van Nzume geboren - vertrouw me maar.

Bent u wit dan is deze alinea niet voor u bedoeld: Broeders, zusters, begint onze obsessie met witte mensen niet een beetje gênant te worden? Hallo witte mensen! Klinkt als een montere, zelfverzekerde titel. Maar kijk er nog eens goed naar. Er sijpelt van alle kanten wrok uit. Treurig toch? Broeders, zusters, wanneer komen we eens aan onszelf toe?

Ik ben niet op deze wereld gezet om te eindigen als een voetnoot bij witte mensen

Welkom terug, witte mensen! Het is zaak om niet langer nog een figurant te zijn in uw wereld, waar u altijd de hoofdrol heeft. Anders blijf ik stukjes afscheiden waarin ik naar uw aandacht en erkenning hengel. Uit die figurantenrol dus, en hop, de spotlichten opzoeken en van deze plek de grote, schaamteloze Hassan Bahara-show maken. Ik ben niet op deze wereld gezet om te eindigen als een voetnoot bij witte mensen.

Ik moet dus gaan schrijven als Peter Middendorp, die tot de herfst met sabbatical is. Ik kan dat niet, en ik zal het ook nooit kunnen, maar als ik hier mijn allerindividueelste individualiteit wil gaan scherpen, dan zal ik in ieder geval een gooi moeten doen naar het geniale exhibitionisme van Middendorp. Dus naakt gaan staan voor u, berichten over mijn wel/niet gespierde kont, en ondertussen proberen to afflict the comfortable.

Ik denk dat ik toen verliefd ben geworden op Middendorp

Ooit dronk ik een biertje met Peter Middendorp in Den Haag. Een mooie, gebutste ziel, vond ik hem toen, en authentiek zoals maar weinig mensen zijn in zelfvoldaan schrijversland. Ik heb eens gelezen dat verliefdheid het verlangen is om te veranderen in het object van je verliefdheid. Ik denk dat ik toen verliefd ben geworden op Middendorp. Ik wilde hem worden, naar zijn hoogte klimmen, en hoog uittorenen boven alle witte, bruine, gele mensen. En dan 'Hallo mensen!' naar beneden schreeuwen en mijn middelvinger naar ze opsteken.

Goed, in deze column is het mij in ieder geval niet helemaal gelukt om een andere weg in te slaan dan die van het identitaire gedoe. Best lastig wel. Er gebeuren zoveel interessante dingen in de wereld, maar in mijn hoofd klinkt het voortdurend 'Hallo witte mensen'. Waarom heb je moeite met die titel, vraagt mijn vriendin. Omdat je er eigenlijk mee zegt dat je op 1-0 achterstand staat, antwoord ik. Ik wil ook een keer op voorsprong staan. Nou ja, ik heb nog een paar columns te gaan.

Tot volgende week, witte mensen!

Lees verder

'Nou zeg, ik mag ook niets meer',  roept de witte mens
Sander Donkers ging er altijd gedachteloos vanuit dat hij veel gemeen heeft met actrice Anousha Nzume, die hij al kent van toen ze nog Anna heette. Niet echt, blijkt als hij haar spreek naar aanleiding van haar boek 'Hallo witte mensen' waarin ze schrijft over wit privilege. Lees het interview. (+)
 
Prekerig vingerwijzen in een antiracistisch pamflet. Er zijn betere opties
Het pamflet van Anousha Nzume zette ook Sylvia Witteman aan het denken. Het herinnerde haar aan de roman Petropolis, het debuut van Any Ulinich, dat dezelfde problematiek behandelt. Een aanrader voor Nzume. (+)