Sarah Sluimer
Sarah Sluimer © Berto Martinez

Als mensen je vreemd vinden, wees dan vreemder

Als kind woonde ik in een dorp waar op zondagen de 19de eeuw, inclusief hoedjes en bleke smoeltjes, aan je voorbij wandelde op weg naar een kerk waar God niet van je hield maar je vertelde dat al je geploeter op zijn akkers voor niets was. Alle kinderen hadden muizig blond haar en waterblauwe ogen. Ik niet. Ik leek op Mulan, of Pocahontas als je écht zou willen. Niemand wilde.

Op balletles noemden ze me de Turk. Er waren geen pestprotocollen en ik mocht ook al geen Nike Air Max kopen van mijn moeder. Van de weeromstuit las ik veel, zoals dat hoort bij lichtelijk eenzame kinderen.