© Gabriël Kousbroek

Alles wat ik aanraak, gaat kapot

Ik, Arthur van Amerongen

Alles wat ik aanraak, gaat kapot. Nu weer mijn fiets. Ik was even een slokkie wezen halen in het haventje van Fuseta en zwabberde en zwieberde naar huis. Om dodenweg N125 te vermijden, nam ik de Ecovia, het fietspad dat de Algarve doorkruist. Schitterend hoor: langs geheime grotten en maagdelijke stranden, dwars door moerassen en zoutpannen vol ooievaars en roze flamingo's. Maar niet in het holst van een maanloze nacht met een dronken kop.

Op het schelpenpad staan betonnen paaltjes tegen brommers en ik ramde de eerste de beste. De derailleur brak af.

Een band plakken of een ketting opleggen leidt bij mij tot kortstondige krankzinnigheid

Ik gebruikte de fiets nu als een step, want mijn knieschijf was gelukkig niet verbrijzeld. Het roepen van de uilen beloofde weinig goeds. Prompt knalde ik in een soort zwavelpoel.

Het was een fijne avond geweest, met zang en dans, maar nu haatte ik mijzelf. Waarom kon ik die godverdommense derailleur niet repareren?

Ik ben tenenkrommend onhandig. Een band plakken of een ketting opleggen leidt bij mij tot kortstondige krankzinnigheid. Van een lekkende tuinslang of kraan moet ik gillen.

Ik koester diepe weerzin tegen kerels die fluitend door de Hubo struinen. Beetje schoppen tegen tapijtrollen, het personeel vliegen afvangen met nutteloze wetenswaardigheden over plintladders en plafondspijkers. Het zijn de alfamannen van de bbq, de cro-magnons die campings terroriseren.

Ik ben niet spastisch, maar heb gewoon twee linkerhanden. Vaak trillen die als het apenorkest in de Bimbo- Box. Dat stopt zodra ik een borreltje neem. 'The hair of the dog' noemen de Engelsen dat.

Ik heb van nature sowieso een rare motoriek. Als kind had ik rolbenen. Niet zo erg als die afgrijselijke zoon van Walter White in Breaking Bad, maar ik flikkerde wel de hele dag op mijn bek. Over mijn steunzolen wil ik het nu niet hebben.

Een woeste vissersman viel bijna flauw toen hij mij zag

Ik ben redelijk handig met internet, al beperkt die kennis zich pornosurfen en de allernieuwste series voor nakkes nada. Tip van Tuur: American Gods, Deutschland 83 en de Handmaid's Tale. Voor het dark internet ben ik dan weer te dom, terwijl je daar juist leuke drugs en semtex kunt scoren.

Mijn zielige fiets liet ik achter en ik besloot over de spoorlijn richting huis te lopen. Tegen het ochtendgloren was ik weer in Fuseta. Finaal de verkeerde kant opgestrompeld!

Mijn smoel was één grote schaafwond, mijn zondagse pak zat onder de modder. Een woeste vissersman viel bijna flauw toen hij mij zag.

Het werd tijd voor een scootmobiel, met zo'n mandje voor de flessen. Maar krijg ik zo'n monster aan de praat?