Aleid Truijens: Wat ben ik blij dat ons kind niet kon beslissen over zijn chemokuren
©

Aleid Truijens: Wat ben ik blij dat ons kind niet kon beslissen over zijn chemokuren

David hoeft niet tegen zijn zin aan de chemo. Dat besliste gisteren de rechter gisteren in hoger beroep. De 12-jarige jongen, die tot nu toe succesvol werd behandeld aan een hersentumor, weigert het afsluitende deel van de behandeling, een chemokuur. Zijn vader wil dat hij de behandeling doet, omdat die Davids overlevingskans verhoogt van 50 naar 75 tot 80 procent. David wil dat niet vanwege de bijwerkingen. De rechter acht hem voldoende wilsbekwaam om over zijn lot te beslissen. Eerder kwam een Alkmaarse rechter in een kort geding tot hetzelfde oordeel.

Ik begrijp niets van deze uitspraak. Ik heb het akelige gevoel dat deze zaak nu is versmald tot één ding, het al dan niet wilsbekwaam zijn van de 12-jarige. Het zou ook om twee andere dingen moeten gaan: de enorme loyaliteit van een kind aan zijn ouders en het geloof in alternatieve geneeswijzen.

Hij wil zeker nog niet dood en verwacht op basis van wat hij voelt in zijn lijf en de middelen die hij krijgt dat hij oud wordt

Davids moeder in NRC Handelsblad

Dit is een hartverscheurend verhaal. Het gaat over liefde, trouw en vertrouwen. Ik ken de geschiedenis alleen maar uit de media. De betrokken artsen en hulpverleners zwijgen, vanwege beroepsgeheim. Ik baseer me op de meest gedetailleerde reconstructie, door Eppo König in NRC Handelsblad van 12 mei 2017.

Davids ouders zijn gescheiden; hij woont bij zijn moeder. Nadat de tumor is verwijderd, hoort David dat hij een nabehandeling met bestraling en chemo krijgt. David wil dat niet en zijn moeder steunt hem. Het ziekenhuis slaat alarm en de Kinderbescherming laat David uit huis plaatsen, omdat de houding van zijn moeder, aanhanger van alternatieve geneeswijzen, zijn genezing bedreigt. Een kinderpsychiater acht David niet in staat om zelf te beslissen.

De moeder bindt alsnog in. David wordt bestraald; hij hoeft niet het huis uit. Maar daarna weigert hij, gesteund door zijn moeder, alsnog de chemokuur. Een alternatieve genezer behandelt hem, volgens het rapport van de eerste psychiater, met natriumbicarbonaat, oftewel zuiveringszout - een behandeling waarvan nooit enige werking is aangetoond. 'Hij wil zeker nog niet dood en verwacht op basis van wat hij voelt in zijn lijf en de middelen die hij krijgt dat hij oud wordt,' zegt de moeder in het NRC-verhaal.

Het is moeilijk om als buitenstaander te oordelen. Ik wil best aannemen dat David een wijs kind is dat goed nadenkt over de situatie. Aan de liefde van de ouders twijfel ik evenmin. De moeder gunt David het recht op zelfbeschikking. De vader wil koste wat het kost het leven van zijn kind redden, ook al zou David hem daarna nooit meer willen zien - een teken van belangeloze liefde.

Wat ben ik blij dat ons kind - toen 4 - niet heeft kunnen beslissen over de chemokuren die hij kreeg, de zwaarste die er bestonden. Hij werd er doodziek van en kaal. Ook hij had de bijwerkingen die David nu noemt als onoverkomelijk - een verlaagde immuniteit en gevoelloze vingertoppen (waardoor braille voor slechtziende David moeilijk wordt) - maar die waren wél tijdelijk. De rottige, giftige kuren redden het leven van mijn zoon (nu 26).

Door deze ervaring ben ik niet neutraal. Toch stel ik deze vragen: mag je een beslissing over leven en dood aan een 12-jarige overlaten? Moet je hem de onmogelijke keuze laten tussen de wens van zijn vader en die van zijn moeder? Wie grijpt in als een 12-jarige gelooft dat natriumbicarbonaat hem beter maakt? Ik ben zo bang dat er straks een kind sterft en allerlei volwassenen dan beseffen dat alles geheel legaal is gegaan, maar dat zijn dood niet had gehoeven.

Lees ook:

De 12-jarige kankerpatiënt David mag zelf beslissen dat hij zich niet meer laat behandelen voor zijn hersentumor. Gedwongen behandeling, zoals zijn vader wil, houdt ook bij het Amsterdamse Hof geen stand. Eerder besloot de rechtbank in Alkmaar hetzelfde.

Kan een kind beslissen dat hij niet meer wil worden behandeld aan een levensbedreigende ziekte? Ja, oordeelde de rechter in Alkmaar vandaag in de zaak van de 12-jarige David en zijn vader, die eiste dat de behandeling wordt hervat.