Heleen Mees: Wie denkt dat #MeToo tot een betere positie van vrouwen leidt, komt bedrogen uit
© de Volkskrant

Heleen Mees: Wie denkt dat #MeToo tot een betere positie van vrouwen leidt, komt bedrogen uit

De #MeToo-orkaan die over het westelijk halfrond raast werkt vervreemdend. The New York Times is hier verworden tot nationale hulplijn voor vrouwen die seksueel zijn lastiggevallen. Op grote spreadsheets wordt de stand bijgehouden. Als er voldoende betrouwbare meldingen zijn, rolt er weer een hoofd. Het is niet de guillotine waarmee tijdens de Franse Revolutie iemands kop werd afgehakt, maar de publieke steniging die menigeen nu ten deel valt doet daar qua trauma niet voor onder. De guillotine was allerminst pijnloos maar het was tenminste wel snel.

Is de #MeToo-campagne een stapje in de richting van het intersectionele paradijs dat ons wacht?

Zal het tijdperk-Trump de geschiedenisboeken ingaan als de laatste stuiptrekking van het white male privilege zoals een Washington Post-verslaggever opperde na de tussentijdse verkiezingen van vorige week waarbij een bonte stoet bestaande uit transgenders, Latina's, een Sikh en een vluchteling uit Liberia als overwinnaar uit de bus kwamen? Komt er na de whitelash een black-lash? Of, om het politiek correcter uit te drukken, een intersectionele lash met voor iedereen een letter in de acroniemensoep? Is de #MeToo-campagne een stapje in de richting van het intersectionele paradijs dat ons wacht?

De pussy grabber-in-chief was zelf, ver buiten het bereik van de valbijl van The New York Times, op een 12-daags werkbezoek aan Azië. Terwijl Trump tijdens de ontmoeting van de Asian Pacific Economic Council (APEC) dweepte met de Russische president Poetin, sloten 11 landen, inclusief Japan, Canada en Mexico, een handelsakkoord dat de plaats inneemt van de Trans Pacific Partnership, het handelsakkoord waar Trump op zijn derde dag als president een streep doorheen zette. Trumps campagneslogan 'Amerika op een' blijkt in de praktijk vooral 'Amerika alleen'.

Het witte privilege loopt inderdaad op zijn laatste benen, maar dat is niet omdat vrouwen, people of color en de LBGHTI-gemeenschap op het punt staan de macht te grijpen. Yellow privilege staat eerst op het menu. Dat is niet zozeer te danken aan het feit dat Aziaten zo talrijk zijn. Dat waren ze twintig jaar geleden ook al en daar lag toen niemand in de westerse wereld wakker van. Dat China zich binnen een mum van tijd heeft weten op te werken tot evenknie van de VS is vooral te danken aan het planmatig denken en de omhelzing van het staatskapitalisme.

Wie denkt dat de #MeToo-campagne tot een betere positie van vrouwen leidt, zal bedrogen uitkomen. De mannen die nu van hun troon zijn gestoten, zullen gewoon door andere mannen vervangen worden die zich hooguit een tijdlang zullen inhouden. Als je werkelijk wat wilt veranderen, moet je zorgen dat vrouwen die machtsposities innemen. Niet omdat vrouwen per se minder genegen zijn tot grensoverschrijdend gedrag dan mannen, hoewel dat ook een rol speelt, maar vooral omdat zo het aanzien van alle vrouwen zal verbeteren waardoor ze minder snel als gewillige prooi worden gezien.

De hysterie neemt ondertussen ongekende vormen aan. Na een artikel in The New York Times raakte de komiek Louis C.K. alles kwijt; tv-zender FX staakte zijn televisieshows, zijn film I Love You, Daddy is door de distributeur geschrapt, filmcritici haastten zich de onvertoonde film de grond in te schrijven, en televisiezender HBO heeft alle shows van Louis C.K. van haar on-demandwebsite gehaald. Dat terwijl zijn vergrijpen (masturberen voor nietsvermoedende vrouwen) meer dan tien jaar achter ons liggen en strafrechtelijk al tien keer zijn verjaard. Maar daar heeft het volksgericht geen boodschap aan.

Zouden in dit geval excuses en de belofte om het nooit meer te doen niet volstaan?

De reden waarom iedereen zich zo gretig op de #MeToo-campagne stort, is dat deze de illusie van controle en macht geeft in een wereld waar alle zekerheden op het spel staan. De Franse Revolutie versnelde wereldwijd de opkomst van republieken en democratieën. Ze was het startschot voor de ontwikkeling van de samenleving zoals we die nu kennen en vruchtbare voedingsbodem voor nieuwe politieke ideologieën, zoals het liberalisme, socialisme, feminisme en secularisme.

De #MeToo-campagne zal geen revolutie ontketenen. Terwijl het ene hoofd na het andere rolt, is het moeilijk om hier geen glazen klif te zien. De #MeToo-campagne is alleen maar mogelijk omdat het Westen wankelt en hopeloos met zichzelf overhoop ligt.


Lees hier meer over de '#MeToo-orkaan'

Waarom het demasqué van Louis C.K. een klap in het gezicht van zijn fans is
Het sorry kwam te laat en is voor de fans pijnlijk. Komiek Louis C.K., dat was toch de verkondiger van het eerlijk-evangelie? (+)

Zijn de slachtoffers in deze #MeToo-dagen niet ook daders?
Het #MeToo-debat moet wel dieper gaan dan wat naming hier en wat shaming daar.

Sarah Sluimer reageert in dit opiniestuk op #MeToo: We beschermen ze, de mannen
'Het schuurt dat ik ooit met je werkte en me toen regelmatig ongemakkelijk voelde bij de toon van je nachtelijke smsjes en ellenlange mails. Iets dwingerigs, iets hijgerigs.'

Lezersbrieven over seksisme: 'Ik ken geen vrouw die niet 'me too' kan zeggen'
In mijn eigen omgeving is geen enkele vrouw die niet 'me too' kan zeggen, schrijft een lezer. Dat gedrag wordt met de paplepel ingegoten, stelt een ander. En geeft onthutsende voorbeelden.

#MeToo haalt seksueel geweld uit de taboesfeer, maar lost het het probleem ook op?
Een analyse en drie vrouwen die hun verhaal doen. (+)