Leerlingen op een mbo krijgen techniekles
Leerlingen op een mbo krijgen techniekles © Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Blij worden van je opleiding én je werk geeft de grootste kans op succes, op slagen in het leven

De ingezonden brieven van dinsdag 5 december.

Brief van de dag: Kies wel met je hart

Het pleidooi van arbeidsmarktonderzoeker Didier Fouarge om bij het kiezen van een opleiding uit te gaan van de vraag 'vind ik een baan met deze opleiding' is naar mijn mening de verkeerde insteek.

In de eerste plaats is de kans op succes van een opleiding die gekozen is op basis van 'vind ik er een baan mee' al zeer gering. En ten tweede: áls je dan die opleiding wel afrondt en er inderdaad een baan mee vindt, hoe lang ben en blijf je dan gelukkig in die baan? Of ligt er potentieel een burn-out op de loer?

Daarom zou ik middelbare scholieren juist willen aanraden een studie te kiezen op een terrein waar hun hart ligt.

Dat is best moeilijk in de overvloed aan keuzes, maar het is ook iets anders dan simpel te kiezen 'wat je leuk vindt'. Als je een opleiding kiest naar waar je hart ligt, dan is de kans op succes/slagen groot.

Daarmee wordt ook de kans op een baan groter, ook al is het niet per se de baan met het gedroomde enorme salaris. Blij worden van je opleiding én je werk geeft de grootste kans op succes, op slagen in het leven.

Jan Lantink, Nijmegen

Het kost wat

Politievakbondsman Gerrit van de Kamp is bezorgd over de hoge kosten van de politie-inzet bij het protest tegen, en naar ik hoop ook die van de kosten van de groep vóór Zwarte Piet. Waarom betrekt hij niet ook meteen even de kosten erbij van de politie-aanwezigheid bij voetbalwedstrijden die al jaren rond de 30 miljoen bedragen?

Arjan Kuit, Haarlem

Sleepwet

Het artikel over de pogingen van de Duitse geheime dienst BND om te voorkomen dat Willy Brandt bondskanselier zou worden toont aan waarom de sleepnetwet niet moet worden ingevoerd. Je zult maar een geheime dienst hebben die over iedere politieke kandidaat gegevens heeft verzameld en daarmee gaat proberen de politiek te sturen.

Jasper van Albada, Amsterdam

Baudet

Ik ben 87 jaar en nog lang niet uitgeblust! (Column Marjan Slob) Wat Thierry Baudet betreft? Hij loopt dankzij of ondanks zijn intelligentie behoorlijk naast zijn schoenen en zal vroeg of laat over zijn eigen schoenen struikelen

A. Zwart, Beek

Kwetsbaren

Zo verdween een goed lopend netwerk voor ouderen en kwetsbaren

Onder kwetsbaren neemt de eenzaamheid toe. Gemeenten moeten bewoners ondersteunen en het is jammer dat wordt bezuinigd op ontmoetingsruimten, stelt Liane den Haan van ouderenbond Anbo.

Ze heeft boter op het hoofd. Zij heeft er met de reorganisatie van de Anbo voor gezorgd dat de plaatselijke afdelingen met ontmoetingsruimten werden opgeheven.

Alle plaatselijke afdelingen moesten bovendien hun financiële- en ledenadministratie inleveren, waardoor de leden ook niet meer in zicht bleven.

En zo verdween een goed lopend netwerk voor ouderen en kwetsbaren.

M. M. Kooijman, Schoonhoven

'Zelfmoord' vs. 'zelfdoding'

Vanwaar toch de behoefte het drama van zelfmoord in neutrale termen te beschrijven?

Als kind van een zelfmoordenaar heb ik na serieus afwegen van beide termen bewust gekozen voor 'zelfmoord'. Ik erken mijn vaders recht om in zijn eigen leven te kiezen voor zijn eigen lot.

Ik heb hem daar, overmand door liefde en compassie vanwege zijn blijkbaar onleefbare pijn, volledig voor vergeven. En het feit blijft dat hij niet alleen zijn eigen persoon heeft gedood. Hij heeft ook gedood degene die hij voor mij en mijn broer was: onze vader. En de broer van zijn zussen. De opa van mijn kind. 'Zelfdoding' is te neutraal om aan al dat lijden recht te doen. Laat niets aan zelfmoord ooit nog neutraal benaderd en omschreven worden.

Daarvoor is de tragiek rondom zelfmoord veel te groot.

Marion Gulpers, Amstelveen

Open gesprek

Je zou verwachten dat in een multiculturele samenleving juist de behoefte bestaat aan een gesprek tussen mensen met verschillende zienswijzen

Asha ten Broeke komt in haar column van 1 december met een heldere boodschap: als wit mens past bescheidenheid in de discussie over wat discriminatie is en hoe we heikele kwesties over huidskleur in onze maatschappij moeten beslechten. Dat ben ik met haar eens, maar ik zie wel grenzen.

Als alleen zwarte mensen mogen meepraten over wat zij meemaken en ervaren, is er geen discussie meer mogelijk. Als alleen 'slachtoffers' van een bepaald soort onrecht mogen meepraten, is er geen gesprek meer mogelijk tussen mensen met verschillende zienswijzen.

Je zou verwachten dat in een multiculturele samenleving juist de behoefte bestaat aan een gesprek tussen mensen met verschillende zienswijzen die wellicht voortkomen uit een andere culturele achtergrond. En dan bedoel ik echt een open gesprek, waarin je zegt wat je denkt en vooral hardop vraagt wat je je afvraagt.

Als je als wit mens niet mag (of wilt) meepraten, geen vragen mag stellen, niet mag aangeven wat je bedoelt en hoe je iets bedoelt, loop je op je tenen om de gevoeligheden heen.

Dat is geen open, gelijkwaardig gesprek.

Catherine Strasser, Utrecht