Zwoel freaken met ritmes ****

Harlands ritmische beheersing, felle slagen en compositorisch besef zijn van grote klasse en maken hem gewild bij grote jazzmuzikanten.

Jazz


Bimhuis, Amsterdam, 10/5


Eric Harland Quintet


Je zou willen dat hij je een keer met zijn zwoele stem in slaap gaat praten. Drummer Eric Harland kondigt zijn band aan met diepe basstrot, de lippen tegen de microfoon. Hij doet het nonchalant, terwijl de gitaar zachtjes meeneuriet en de contrabas wat zweeft op het voorgaande ritme. Af en toe slaat hij met een stok wat op de snaredrum.


Harland is een koele kikker, een smooth jazzcat en overtuigd van zichzelf. Die houding komt niet uit de lucht vallen. Al jaren is hij een graaggeziene drummer in razend populaire jazzbands uit de hippe New Yorkse scene. Zijn ritmische beheersing, felle slagen en compositorisch besef zijn van grote klasse en maken hem gewild bij de grote postbop jazzmuzikanten van deze tijd als saxofonisten Joshua Redman en Chris Potter. Daarbij heeft hij een duidelijke link met de nu-souljazzmuziek van drummer Chris Dave en Robert Glasper: lekker freaken met de ritmes dus.


Buiten zijn onderscheidende rol als sidemuzikant heeft Harland ook een eigen groep. Dan is het altijd spannend om te kijken hoe hij zich manifesteert als bandleider. In het Bimhuis blijkt: met overtuiging. Spannend zijn de mooie muzikanten die hij om zich heen heeft verzameld sowieso: instrumentalisten met een uitmuntende techniek en smaakvolle klanken. De jonge gitarist Nir Felder bijvoorbeeld, die speelt met een fijne, warme klankkleur waarmee hij virtuoos soleert en efficiënt begeleidt. Anders dan vele jonge gitaarhonden richt hij zich niet op zinloze notenpoeperij en laat hij de lijnen voor zich spreken.


Dat is het algemene beeld van de twee, onafgebroken, sets. Je hoort de enorme technische bagage, maar gepocht wordt er nauwelijks. In een strak kader van moderne bopmuziek, spelen de vijf muzikanten met de sterke thema's en lossen zij elkaar soepel af in solo's en begeleiding. Dat gebeurt met de ogen dicht. Zomaar even een synchroon lijntje van gitaar en sax, beetje om elkaar heen dansen, de piano zwelt wat aan en de climax nadert. Heel verrassend is het allemaal niet, maar het gemak en de zuivere, heldere noten en samenwerking klinken gesmeerd.


Harland is hierin een aansteker, met zijn kenmerkende dwarse ritmes en de zoekende grooves. Ook al speelt saxofonist Walter Smith III één lang akkoord, Harland geeft er zo'n draai aan dat de swing plotseling vanzelfsprekend is. Ook indrukwekkend: met twee stokken in één hand de hi-hatbekkens elektrocuteren. Een enkele keer slaat hij door. Zijn solo in de tweede set mondde uit in insiderdrumtrucjes die hij beter kan bewaren voor het oefenhok.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden