Zweven

Het was zaterdagmiddag en ik kon me geen fluit meer van de wedstrijd herinneren. De zweefduik van Van Persie, het korte moment dat hij in perfect evenwicht in de lucht hing, was niet verloren gegaan. Maar verder? Wat had ik eigenlijk gezien?


Het was een beetje paradoxaal: er is vermoedelijk geen schouwspel dat je zo in het moment gevangen kan houden als een WK-wedstrijd van Nederland. Beeld voor beeld, aanname voor aanname, pass voor pass - alles wordt ingespannen bestaard. Er moet een vorm van concentratie bestaan die niets de kans geeft in te dalen.


Opgetild, frei schwebend, in een roes - zo kijk je Nederland. Je loopt het café in, bestelt een biertje en het volgende moment sta je onnozel te grijnzen op de stoep van het café en heb je met 1-5 van Spanje gewonnen. Wow, denk je - ik zweef.


Ik liep naar boven om in de werkkamer te bekijken wat ik had gezien - gelukkig had ik de wedstrijd opgenomen. Maar het lukte niet, het kijken. Het was alsof iemand onverwacht de lichten in de disco had aangedaan, terwijl jij dacht dat je nog uren had.


Het zweefduikdoelpunt zag ik wel terug. 'Zweefduikdoelpunt' is een mooi oud woord, vermoedelijk voor het laatst gezien in het boek van Wiel Coerver. Je ziet een voorzet. Tussen de benen van de verdedigers door komt op kniehoogte een horizontale spits invliegen - de ijdelsten zijn het nooit. Hij kopt. De bal gaat er al of niet in.


Het doelpunt van Van Persie was nog mooier dan in mijn herinnering. Anders ook. Heel anders. Ik dacht dat hij in de lucht naar de bal was gevlogen, maar dat was helemaal niet zo. Hij raakte de bal met het hoofd op het moment dat hij zich afzette van de grond. Pas daarna begon de zweefvlucht. Zijn lichaam was de swing van een golfer.


Onder de omstandigheden kon de landing niet gracieus zijn. Hij droeg zijn armen achter zich. Onvermijdelijk zou zijn gezicht in aanraking komen met het gras. Toch zag alles er elegant uit. Ik zou zelf niet glijden, geloof ik. Waar ik het gras raak, ben ik gedoemd te blijven. Landen is landen in onze familie.


Ook na de landing ging de glijvlucht door. Hij zag de bal erin gaan, de armen kwamen naar voren, de handen op het gras, in de beweging zette hij zichzelf weer op de voeten. Het doelpunt tilde het elftal op, met de tweede helft tot gevolg.


Ik zette de tv uit en liep de trap af. Even dacht ik aan 2008, het EK onder Van Basten, toen de spelers na twee onverwacht mooie wedstrijden tegen Frankrijk en Italië gingen zweven. Volgens mij hoefden we daar nu niet bang voor te zijn. Op jezelf moet je niet zweven. Ook niet voordat de bal erin gaat. Maar erna is geen probleem. Dat is een goeie zweef. Die hoeft niet te worden onderbroken.

Reageren? p.middendorp@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden