Zwemmen

Het voordeel van een eigen zwembad in de tuin is dat je de hele dag kunt zwemmen zonder dat je gestoord wordt....

Jean-Pierre van de Ven

Het mag van mamma. Onwennig staat onze dochter even later naast haar in het water. Kaal hoor, zo zonder bandjes. Ze moet er van giechelen. Nu gaat ze leren zwemmen. Mamma zegt hoe het moet: kikvors-potlood-vliegtuig. En vergeet de benen niet. Intrekken, spreid, sluiten. Alles tegelijk. Het is moeilijk, maar ook geweldig grappig. Op haar gezichtje wisselen ernstige concentratie en schaterende blijdschap elkaar af.

'Ik wil alleen onder water', zegt ze na enig gespartel. 'Boven water is eng.' Boven water gaat alleen met armbandjes. Maar onder water zwemt ze inderdaad zo naar mamma toe. Eerst twee slagen. Dan vier. Dan zes. Ik moet applaudiseren en 'O wat goed!' zeggen. Ik doe het, tot haar mateloze vreugde. Mamma weet dat dit het moment is om een stapje verder te gaan. Ze zegt: 'En nu twee slagen met je hoofd boven water, zonder bandjes.'

'Dat kan ik niet!', zegt dochterlief. De gedachte aan die twee slagen alleen al maakt dat ze ineenkrimpt. Steels gluurt ze naar mamma. 'Spannend hè?' zegt mamma lachend. Nu is het een spelletje: dat zwemmen boven water eng was.

'Maar als ik boven water zwem, ben ik bang dat mijn hoofd onder water komt', verklaart onze dochter bibberend. Haar opwinding galmt door het zwembad.

'Hè?', zegt mamma verbaasd. Ze zet haar armen in de zij en leunt achterover. Zoiets raars heeft ze lang niet gehoord. 'Bang dat je hoofd onder water komt? Maar je kunt toch onder water zwemmen? Dat heb ik net gezien. Zes slagen! Toen vond je het toch niet eng?' Nu zwijgt mamma, om haar woorden te laten inwerken. Onze dochter kijkt haar beteuterd aan. Ze bijt op haar lip. En lacht, dan. Mamma heeft het spelletje gewonnen.

'Nou, oké dan', zegt ze, als om aan te geven dat mamma niet zo hoeft te zeuren.

Nu gaat mamma iets naar achteren. Onze dochter zet af... en zwemt twee slagen boven water. Het is ingewikkeld, zwemmen als je ondertussen hard moet lachen van de zenuwen. Maar het lukt. Proestend en in haar ogen wrijvend gaat ze weer staan.

'Wat goed!', zegt mamma.

'Pfff, makkie', zegt haar pupil kordaat, de situatie weer geheel meester. Ze gaan verder met oefenen. Vier slagen. Zes. Ik moet kijken. En ik applaudiseer. 'O wat goed!', zeg ik. Maar nu is het voor mamma. Slimme mamma.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden