Column

'Zwemmeisjes in galajurk, dat is voor niemand leuk'

Het was een fantastisch sportjaar. Jammer alleen dat dat gala er altijd achter aan hobbelt, concludeert Martijn Simons. 'Ik kan me Yuri van Gelder nog herinneren in een overhemd, dat was al geen pretje, de arme jongen leek bijna te ontploffen.'

Ranomi Kromowidjojo is op het NOC NSF Sportgala uitgeroepen tot beste sport vrouw van het jaar. Beeld ANP

Sport is emotie. Toen Epke Zonderland deze zomer zijn drie vluchtelementen achter elkaar uitvoerde, gingen Hans van Zetten en ik door het dak, en wij waren niet de enigen. De sportzomer was zo mooi dat ik uitstekend met de herinnering kan leven en er niet telkens aan herinnerd hoef te worden. Zo mooi als de eerste keer wordt het toch niet meer. Maar afgelopen dinsdag vond het jaarlijkse Sportgala plaats, en konden we het allemaal weer lekker herkauwen en de Epke's en Ranomi's van ons land in het zonnetje zetten. Dat viel niet mee.

Het Sportgala is ook emotie, maar van een compleet andere aard.

Het spektakel vond dinsdag plaats in de RAI, en het begon allemaal met een kerel met een afropruik en bretels en een grote zwarte strik, die zong met de stem van Koekiemonster. Dat was al niet best.

'Het was een fantastisch sportjaar,' zei Toine van Peperstraten, die samen met Dione de Graaff de avond presenteerde. Als ik Toine zie, denk ik altijd aan de Vliegende Panters. Maar Toine had gelijk, het wás een fantastisch sportjaar.

Jammer alleen dat dat gala er altijd achter aan hobbelt.

De zeven prijzen werden verdeeld, zonder al te veel emotie (zie de uitreiking van de Fanny Blankers-Koenaward door Edwin van der Sar, een bescheiden hoogtepunt), zonder gekkigheden en zonder opvallende speeches. Er werd zoals gebruikelijk vooral veel bedankt. Ik denk dat iedereen in de zaal wel een keer bedankt is.

Maar wat me elk jaar weer het meest verwondert, is de combinatie sportlichaam + galakleding. Het doet me altijd denken aan hondjes die door hun baasjes speciaal vervaardigde hondenkleding krijgen aangemeten, in Burberryprint, zoiets. Ik kan me Yuri van Gelder nog herinneren in een overhemd, dat was al geen pretje, de arme jongen leek bijna te ontploffen. Maar zwemmeisjes in galajurk, dat is voor niemand leuk. Voor zo'n Ranomi ook niet, die heeft ook thuis voor de spiegel gestaan en gedacht: lag ik maar in het zwembad. Ja, dan is het een hele lange tocht naar het podium om je beeldje in ontvangst te nemen.

In een vergeefse poging om het geheel voor de kijker nog enigszins draaglijk te houden, werd een en ander verluchtigd met flauwe filmpjes waarin de Koninklijke familie weer eens werd geparodieerd (alsof we dat nog nooit gezien hebben...), en met optredens die maar niet wilden swingen. Wie graaft Mathilde Santing toch telkens op? Ik hoopte maar dat het feest na afloop wel leuk was, dat het hele dameshockeyelftal zich op Churandy Martina zou storten, dat er flink gedronken zou worden, dat het vreselijk uit de hand zou lopen.

Zo'n Sportgala heeft natuurlijk nauwelijks met sport te maken, maar alles met marketing. Degene die dat het best begreep, was Marlou van Rhijn. De hardloopster zonder onderbenen won de prijs voor gehandicapte sporter van het jaar en verscheen op het podium in een jurkje dat tot boven de knie kwam, haar protheses eronder, de voeten gestoken in pumps. Dat was, behalve een mooi statement, ook een prima marketingtruc.

Het fijnste van de hele avond was dat ik maar één enkele keer het woord 'respect' heb gehoord, uit de mond van een cabaretier nog wel, dus dat nam ik niet serieus. Het was een verademing.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @martijnsimons

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden