Column

Zwarte Piet-blad is zinloos, kaasglossy stompzinnig

Twee bladen kreeg ik deze week binnen, allebei van die glanzende, luxe salontafeltrofeeën met zo'n hard ruggetje. PIET heet het ene, met als ondertitel 'Handboek voor een moderne sinterklaasviering'.

De glossy PIET. Beeld anp

Op het omslag staat een blonde vrouw die ik niet ken; ze zou best eens een BN'er kunnen zijn, want ze is knap, maar wel mede dank zij kundig retoucheerwerk, en voor een fotomodel is ze aan de oude kant. Ze heeft een flesgroene, fluwelen baret op heur harses en een schalkse zwarte vlek op de linkerwang van haar anderszins parelmoerglanzend blanke gezicht. Ook heeft ze naakte schouders, iets wat me zelfs voor de meest fanatieke aanhangers van een 'andere' Piet aan de gewaagde kant lijkt.

Het blad is, 200 bladzijden lang, gevuld met interviews, kleurplaten, fotoreportages, inside stories, tips voor ouders, alternatieve liedteksten ('ook al ben ik zwart als roet/ 'k meen het toch goed' wordt 'hij is hier voor jou en mij/ kom er maar bij!') en geschiedkundige verhandelingen rond het zo heikele thema 'Zwarte Piet'. De toon is luchtig-kosmopolitisch, met koppen als 'Piet and the city', er is goddank geen sprake van drammerigheid, maar de boodschap is duidelijk: zwarte Piet heeft nu écht wel zijn langste tijd gehad.

Een mooi gemaakt blad, waar eigenlijk niets op aan te merken valt, behalve dan dat het zo goed als zinloos is. En wel hierom: mensen die nog steeds verbeten strijden voor de pikzwarte Piet met dikke rode lippen, kroeshaar en grote gouden oorringen, belichaming van het telkens weer zo huilerig naar voren geschoven 'onschuldige kinderfeest', zullen volstrekt niet bereid zijn zich door de inhoud van glossy PIET op andere gedachten te laten brengen, laat staan dat ze er een tientje voor willen neertellen.

Terwijl ik mij vruchteloos afvroeg wat er zou gebeuren als je dit blad met een teletijdmachine naar een krantenkiosk in de jaren vijftig kon sturen, liep ik in de supermarkt tegen een andere chique glossy aan, óók al weer met zo'n hard ruggetje. Karakter heet het, in grote witte letters tegen een zwart fond. Daaronder staat, op ware grootte, een stuk oranjegele brokkelige kaas afgebeeld, vergezeld van enige zorgvuldig geregisseerde losse hompjes en kruimels. Het gaat hier om Old Amsterdam, een kaas die én niet oud is, én niet uit Amsterdam komt; een aalglad gemarkette zuivelmutatie, die volgens een (niet eens zo heel erg) geheim procedé kunstmatig wordt verouderd, en daardoor de bijtende, droge diepgang mist die ware kaasliefhebbers zo op prijs stellen.

Het blad zelf is van een onthutsende stompzinnigheid. Interviews met willekeurige, volstrekt niet met kaas samenhangende lieden als een 'oprichter van Amsterdam denim city', een 'voormalig artistiek leider van de RoXY' en natuurlijk de alomtegenwoordige Ellen ten Damme, afgewisseld met 'recepten' in het genre 'beleg stevig rozijnenroggebrood met Old Amsterdam en plakken zoete peer. Maak het af met verkruimelde walnoot.' Ja, als ik gek ben.

Ook is er tussen alle holle kopjes als 'Een goed verhaal smaakt beter' en 'Genieten mag weer' sprake van een urgent bedoelde reportage over tosti's: 'Wat is de grootste tostifrustratie? Dat je brood aan de buitenkant verbrandt, terwijl de kaas binnenin nog niet gesmolten is.' Nu heb ik in mijn leven duizenden tosti's bereid zonder één keer op dit probleem te stuiten, maar chapeau voor de vondst van het woord 'tostifrustratie'.

Karakter kost 4,95.

Als het niet zo flauw was zou ik zeggen: Ik rust mijn kaas.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden