Zwart zeil

Mijn huis heb ik drie jaar geleden gekocht. Mijn buurman en buurvrouw stonden na drie weken al op de stoep....

Bij de deur zeiden ze dat het huis natuurlijk veel te duur in de makelaarskrant stond. Dat heb je toch niet betaald, tutoyeerde de buurman erop los. Nee, zei ik, meer zelfs, de huizenmarkt is namelijk overspannen. Welnee, antwoordde de buurman.

De vorige bewoners waren niet zo slim geweest, kreeg ik vervolgens te horen. Bovendien hadden ze de luxaflex altijd dicht. Kon er niemand naar binnen kijken. Zelf was mij niets vreemds aan de bewoners opgevallen, toen ik voor de verkoop hun huis bekeek. Ze hadden alles strak en modern ingericht. Het was schoon en netjes. Ze hadden er vijf jaar gewoond en verhuisden nu naar een villa in Hilversum. De buurman woonde alweer vijftien jaar in zijn huis. Hij was 36.

In de hal barstte het bezoek in lachen uit over het zwarte zeil, dat ik van de vorige bewoners had overgenomen. ZEIL! ZWART! Daarop zie je álles.

Ze vertelden dat ze weinig contact hadden met de vorige bewoners, maar wisten toch precies wat ze wel en niet deden. In de huiskamer zeiden ze dat het parket geen parket was. Het was laminaat! Ja en?, vroeg ik. Ze mopperden wat over de prachtige glazen pui, die blijkbaar door een vreselijke beunhaas in de gevel was gezet.

Op de eerste verdieping vertelde de buurman hoe belachelijk het was om een badkamer te hebben die was samengetrokken uit twee kamers en zodoende vijf bij twee mat. Waarom hadden ze dat in godsnaam gedaan? Dat doet een normaal mens toch niet!

We liepen snel door naar de tweede verdieping. Het buurstel verklaarde plechtig dat de dakkapel tijdens zware regenbuien door een stel zwakbegaafden op het dak was gezet. Ik knikte ter kennisgeving en bracht het bezoek naar de deur.

Nooit ben ik door mijn buren uitgenodigd ook eens bij hen te komen kijken. Nooit heb ik sindsdien eens een normaal gesprek met ze gehad. Wel parkeren ze hun auto alweer drie jaar precies zó voor mijn deur dat die de ruimte van twee auto's inneemt en er niets voor en achter kan. Natuurlijk haal ik hierover mijn schouders op. Maar ik erger me tóch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden