Zwanger en anders

Mijn hartsvriendin is zwanger. Wij waren tot voor kort binnen onze vriendinnengroep de enige twee kinderlozen. Waren de anderen druk met baby’s, kinderopvang en ouderschapsverlof, wij werkten ons over de kop en gingen veel uit....

onder redactie van Machteld van Gelder

Illusie

Arme ‘kinderloze’. U staat nog maar aan het begin van een heel lange weg. U probeert nu dapper het allemaal leuk te vinden, misschien omdat u hoopt dat het allemaal maar tijdelijk is, dat u ooit uw vriendin/stapmaatje terugkrijgt. Dat is een illusie. U blijft natuurlijk vriendinnen maar het zal nooit meer hetzelfde zijn. Weet u waarom? Omdat uw vriendin over pakweg 25 jaar oma wordt. Dan heeft ze niet meer de lasten, alleen nog de lusten van de (oppas-)oma van een wonderkind. Dat zijn namelijk alle kleinkinderen. Dat is pas irritant. Mijn advies: blijf vriendinnen, zoek een andere stap-vriendin of: if you can’t beat them, join them. Word ook moeder.

M.C. Poot, (66), Broek in Waterland

Niet gelukt

Mij en mijn beste vriendin is het helaas niet gelukt. Ik had graag samen met haar en mijn baby in de wandelwagen willen wandelen en haar laten zien hoe mijn baby zich ontwikkelt. Haar interesseert dat echter niets, wat mij kwetst. Ik voel me door haar niet meer geaccepteerd zoals ik ben (een moeder) en zij voelt zich waarschijnlijk tekortgedaan.

S.H. (39, v), Utrecht

Slikken

Geef u gewonnen. Met een baby als rivaal zult u nooit winnen. Net zoals uw vriendin tijdelijk een stuk van zichzelf zal inleveren zult u dat ook moeten doen. Zodra de baby is geboren en uw vriendin van haar roze wolk is gevallen, biedt u aan om af en toe op de baby te passen. Zij zal u dankbaar zijn en uw vriendschap zal zich versterken. Tot die tijd kunt u haar uitnodigen om eens samen de stad in te gaan om babykleertjes te kopen, die u dan betaalt uiteraard. Leef mee en slik een jaartje uw eigen verlangens in. De hormonen zijn tegen die tijd wel weer uitgewerkt.

E. van Swieten, (40, v), Woerden

Moederinstinct

Ik ben 48 jaar, kinderloos en ik heb dit vaak meegemaakt. Vrouwen veranderen enorm door het krijgen van kinderen. Ook diegene die zich heilig hebben voorgenomen geen huismuisjesgedrag te gaan vertonen. Zij kunnen niet anders, het moederinstinct is sterker. Uw vriendin wijzen op haar gedrag heeft ook geen zin; zij zal haar gedrag anders ervaren. Helaas, u bent deze vorm van vriendschap kwijt. Probeer u aan te passen en als dat niet lukt: zoek een andere, kinderloze, vriendin. Succes.

M.B. (48,v), Deventer

Tijdelijk

Ik heb mijn kinderloze vriendin ook gevraagd me te waarschuwen als ik te huismusserig zou worden. En toch werd ik het, gelukkig heeft ze niets gezegd. Want het duurde alleen de zwangerschap en een paar maanden erna. Ik was even een ander mens. Toen de hormonen uit mijn lichaam waren verdwenen en ik van mijn roze wolk neerdaalde, ging mijn wereld weer open voor andere dingen naast ‘babygewauwel’. Nu ben ik helemaal in voor plezier. Heb begrip voor deze verandering in haar leven. Over een paar maanden heb je je vriendin terug. Mijn kinderloze vriendin heeft mij ook weer terug (en mijn babypraat bewaar ik voor vriendinnen met kinderen).

J.K, Amsterdam

Hormonen

Ik was die hartsvriendin die zwanger was en mijn vriendin was de enige van onze vriendinnenclub die dat niet was. Ik was vol van hormonen en veranderde ook van die stapper in een huismus. Inmiddels ga ik weer uit, niet zo veel meer weliswaar maar wel net zo ouderwets gezellig.

D., V.

Kind

Neem ook een kind. Is best leuk, hoor.

P. K. (47, v), Goes

Het nieuwe dilemma : Jongensjurk?

Op de school van mijn zoon sluiten ze de vrijdag met het thema ‘Sprookjes’ af en mogen de kinderen verkleed naar school komen. Als het aan mijn zoon van 4,5 jaar ligt, gaat hij in de prinsessenjurk van zijn zusje. Hij ziet er prachtig uit en voelt zich prachtig in deze roze outfit compleet met diadeem en pluche sjaal. Al eerder is hij in deze outfit buiten gaan fietsen en werd door zijn beste vriendjes uitgejouwd voor ‘meisje’. Het duurde zo lang dat ik er op af ben gestapt en zijn vriendjes heb verteld dat iedereen mag dragen wat hij of zij mooi vindt. Uiteraard waren mijn zoon en ik verdrietig. Hij zei: ‘Mama, maar ik ben toch een jongen?’ Nu vraag ik mij af: laat ik hem naar school gaan in de prinsessenjurk of niet?

Kaat Zoontjens, (37, v), Rotterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden