Zwalkend door Naarden

Het FotoFestival Naarden wil zowel een 'belevenis' creëren voor het grote publiek als de actualiteit weerspiegelen. Een mooi streven, maar het is niet gelukt.

FOTOGRAFIE / Fotofestival Naarden * * *

Fotofestival Naarden. T/m 19/6 op diverse locaties in Naarden. fotofestivalnaarden.nl

Let's Face It. Die titel gebruik je niet zomaar. Dat wil zeggen: niet alleen maar omdat het thema van je fotofestival het zelfportret is. Dat zou flauw zijn, niet? Nee, let's face it - dat zeg je wanneer je open en eerlijk naar de dingen wilt kijken. Het impliceert dat er iets aan de hand is, iets waar men willens en wetens overheen heeft gekeken, maar wat nu eindelijk hardop gezegd gaat worden.


Wat zou het zijn dat het FotoFestival Naarden zo naarstig met zijn publiek wil delen? Let's Face It is de titel van de twaalfde editie van het evenement waarvoor het popperige Gooise stadje eens in de twee jaar ruimhartig de oude stadspoorten open zet. Ruim een jaar geleden leek het er nog op dat die poorten in 2011 gesloten zouden blijven. De gehele creatieve directie was opgestapt, hoofdsponsor Epson had zich teruggetrokken en het bestuur was in opperste vertwijfeling over de te varen koers. Had FotoFestival Naarden nog wel iets toe te voegen aan het Nederlandse fotofestivalaanbod? Aan het jaarlijkse Noorderlichtfestival in Groningen/Leeuwarden bijvoorbeeld, of - belangrijker concurrent - aan het tweejaarlijkse fotofestival van Breda?


Het antwoord was blijkbaar ja, want er werd dit jaar weer flink uitgepakt. Twee nieuwe tentoonstellingsmakers, Feiko Koster en Eduard Planting, organiseerden exposities op twaalf locaties, met werk van meer dan vijftig fotografen, fotografenduo's en fotografie-instellingen. Die dus allemaal (zelf)portretten aanleverden.


Grote publiekstrekker is de presentatie van het werk van drie kanonnen in de Nederlands/Vlaamse portretfotografie: Koos Breukel, Joost van den Broek en Stephan Vanfleteren, die tekenden voor de inrichting van hun eigen tentoonstelling. De talloze koppen die zij door de jaren heen vereeuwigden, hangen kriskras door elkaar in de Grote Kerk van Naarden. Sommige (die van Remco Campert en Loes Luca bijvoorbeeld) hangen er twee keer, waardoor je prachtig de stijlen van de fotografen kunt vergelijken.


Die Grote Kerk is dus een geweldige binnenkomer, al is het onbegrijpelijk dat de drie heren niet de hele ruimte tot hun beschikking kregen. Nu kom je halverwege hun presentatie series tegen van onder anderen Marie Cécile Thijs en Susanne Reuling tegen. Dat die series het niveau van de drie toppers (sorry hiervoor) niet halen, is niet het ergste - veel erger is dat in de Grote Kerk al blijkt dat het FotoFestival een duidelijke visie mist.


Om nog even op die vermaledijde titel terug te komen: dat Let's Face It kan op verschillende manieren worden geïnterpreteerd. Naarden kan zeggen: jongens, laten we eerlijk zijn. Actueel zijn we nooit geweest, we doen gewoon waar we goed in zijn: een gemoedelijke ontmoetingsplek creëren voor fotografen, van wie sommigen alweer voor het twintigste jaar meedoen, en een dagje uit verzorgen voor iedereen die graag foto's kijkt. Als dat zo was geweest, dan had dat getuigd van realiteitszin.


Maar het fotofestival Naarden wilde duidelijk meer. Het wil én een 'belevenis' creëren voor het grote publiek én de actualiteit weerspiegelen. Een mooi streven. En dat zoiets ook daadwerkelijk kan, bewees in 2010 het fotofestival in Breda. Daar waren talloze bijzondere series te zien en er kwamen zo'n 55 duizend bezoekers op af. Maar het thema (TILT, over de onrust in de wereld) was dan ook, hoe groot en veelkoppig ook, vele malen interessanter dan het thema van Naarden.


Daar zit het met de publiekstrekkers wel goed, maar schort het aan een goed uitgewerkte en actuele invulling van een klassiek thema, dat daardoor veel te veel zwabbert.


In Naarden kreeg iemand als Niels Helmink bijvoorbeeld te horen dat van zijn serie HaFaBra, die groothartig zou kunnen worden beschouwd als een mooi (en grappig) 'portret' van de Nederlandse harmonie-, fanfare- en brassbandwereld, slechts twee portretten werden opgenomen en niet zijn interieuropnamen van de clubgebouwen, terwijl 'portretten' op andere plekken slechts lijken te voldoen aan het adagium: als er maar érgens mensen op staan.


Het is zoeken naar een leidraad - en naar de krenten in de pap. Die laatste zijn er zeker. De zwart-witte Kabul Portraits van Martin Roemers mogen dan al negen jaar geleden gemaakt zijn, ze laten nog altijd je adem stokken. En Sander Troelstra, die, nog niet afgestudeerd aan de Filmacademie in Amsterdam, een theatrale en intense serie maakte van straatkinderen in Durban, Zuid-Afrika, mag gerust een aangename ontdekking worden genoemd.


Samen met de heren uit de Grote Kerk zorgen zij en nog wat anderen voor een acceptabel niveau. Maar, let's face it: dat de ballotage over twee jaar strenger kan, is overduidelijk, net zoals de inhoudelijke invulling van het festival beter kan worden uitgedacht.


Naarden, houd je hoofd erbij, als je tenminste je gezicht niet wilt verliezen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden