Column

Zullen we maar toegeven dat we George W. Bush missen?

Beeld de Volkskrant

Op zijn telefoon liet mijn vriend me een schilderij zien. Het was een mooi portret, streepjesachtig geschilderd - zo noemt mijn zoon impressionisme en ik vind dat eigenlijk een betere term - en met veel kleur. Indringend, zou ik haast willen zeggen, als ik dat geen vreselijk woord vond.

'Mooi', zei ik. 'David Hockney?'

'Nee', zei hij. 'George Bush.'

Nu wist ik al een tijd dat de Amerikaanse oud-president George Bush in zijn vrije tijd was gaan schilderen; ik had al eens een tijdje gehypnotiseerd naar een schilderij van zijn voeten in bad zitten staren op internet. Dat schilderij was op zo veel manieren intrigerend: het waren de voeten van George Bush, hij zat in bad en George Bush was dus iemand die in bad zijn eigen voeten naschilderde. Die schilderijen mid-toilette, zoals de Engelse krant The Guardian dit genre noemde, waren van vijf jaar geleden.

Maar het portret dat ik nu zag, afkomstig uit Bush' net uitgebrachte boek Portraits of Courage, met 98 portretten van veteranen, was een stuk beter dan de voeten in bad. Bush had een ontwikkeling doorgemaakt, hij begon op zijn zeer oude dag een kunstenaar te worden.

Zullen we gewoon maar toegeven dat we George Bush heel erg missen? Met de kennis van nu? Hij was ooit zo kwaadaardig en naar. De as van het kwaad, voor velen. Maar nu is hij eerder de as van het leuk, of de as van het origineel. De as van op je ouwe dag ineens heel geinige ontwikkelingen doormaken.

Het begon al met dat schilderen. En kort geleden zat hij zo olijk onder de door hemzelf verkeerd gedrapeerde doorzichtige regenponcho bij de inauguratie van Trump. (En deed ons daarbij twee diensten: hij verleende wat lichtheid aan die zware dag en met dank aan de vele foto's van Bush' regenponcho konden Trumps beweringen dat de zon keihard scheen worden weerlegd.) En pas geleden zei Bush ineens dat je de media nodig had 'om mensen zoals ik' te controleren.

De schat!

En zo gaat het maar door. Bij talkshowhost Ellen DeGeneres blikte hij terug op de doorzichtige regenponcho. Hij blijkt volgens nieuwssites de beste vriend van Michelle Obama te zijn. In een interview vertelde hij dat hij door het schilderen de wereld anders is gaan zien. 'Schaduwen worden kleuren.'

Kort geleden zat hij zo olijk onder de door hemzelf verkeerd gedrapeerde doorzichtige regenponcho bij de inauguratie van Trump Beeld reuters

Daar moet ik dus van huilen.

George Bush was het kind van een heel rijke man. Kinderen van rijke ouders kiezen vaak een van twee paden: ze gaan precies hetzelfde beroep uitoefenen als hun rijke ouders, of ze gaan iets kunstigs doen omdat ze toch geen geld hoeven te verdienen. Bush koos jammer genoeg net het verkeerde pad. Trump ook. Al weet ik niet of Trump kan schilderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden