Zuidpoolreizigers beleven avontuur van hun leven

Met een bijna spottende lach dragen Ronald Naar en Coen Hofstede een van de sledes de perszaal op Schiphol binnen, waarmee ze drie maanden geleden hun oversteek van Antarctica begonnen....

Van onze verslaggever

AMSTERDAM

Scheuren, barsten en breuken te over. Bovendien zijn de glijders vervormd, gegolfd en gekromd. Wat het geheime wapen had moeten zijn van de Nederlandse Zuidpoolexpeditie is rijp voor de schroothoop.

Toch zitten Naar (43) en Hofstede (33) er dinsdagavond temidden van familie, vrienden, sponsors en de pers na hun Antarctisch avontuur blakend van gezondheid en uiterst tevreden bij. Per slot zijn zij de eerste Nederlanders die op eigen kracht de geografische Zuidpool hebben bereikt.

De vraag blijft dan natuurlijk of de expeditie mislukt dan wel gelukt te noemen is. Naar ontwijkt het antwoord op die vraag diplomatiek. 'Daar wil ik geen uitspraak over doen. Ons uiteindelijke doel was vreselijk ambitieus: De langste oversteek van het continent zonder hulp van buitenaf. Hetzelfde wat vorig jaar de Belgen Dixie Dansercoeur en Alain Hubert hebben geprobeerd en ook al haalden die wel de overkant, ze hadden er wel hulp bij nodig.

'Alleen de Noor Borge Ousland is het gelukt. Het eerste doel hebben we bereikt. Het tweede, McMurdo-basis aan de andere kant, niet. We moeten genoegen nemen met de Zuidpool.'

Dat ze de pool nog bereikt hebben, mag op zich een wonder heten. Niet alleen hadden ze daarvoor de langste route van meer dan tweeduizend kilometer uitgekozen, vanaf Patriot Hills op Dronning Maud Land, maar kregen ze ook met een reeks van tegenslagen te kampen.

Hofstede: 'De start werd door vervoersproblemen een week uitgesteld, waardoor we pas op 9 november vertrokken. Ons derde expeditielid Ekon Hartog viel na twee dagen al gewond uit en op het eerste gedeelte waar we van duizend meter naar 2600 meter moesten klimmen, bleef de wind uit.

'Daarna kwamen we in een krankzinnig spletengebied. Mijn zeil scheurde en Ronalds middelste glijder trok krom. De sledes van het zogenaamd onverwoestbare Dyneema vielen geleidelijk uit elkaar en begonnen met hun gewicht van meer dan 200 kilo voedsel en brandstof op kartonnen zakken te lijken. Als er dan eindelijk genoeg wind was om de parasails te gebruiken leek het wel of je in tweeën werd getrokken.

'Begin december zijn onze sledes die we bij de oversteek van Groenland hadden gebruikt, ingevlogen. Die zijn een stuk zwaarder. Daarvoor heb je dus meer wind nodig, maar toen begon er net een periode van windstilte. Op 14 december kregen we eindelijk wind, waardoor we in tien dagen 800 kilometer konden afleggen.

'Op Antarctica, dat net een ijspannekoek is, staat er naarmate het kouder is meer wind, de zogenoemde katabatische winden die van de pool af waaien. Op de route die wij volgden was het echter uitzonderlijk warm', voegt Naar er aan toe. 'Bloedheet, we lagen te zweten in onze slaapzakken bij temperaturen van veertien graden onder nul, waar het normaal gesproken veertig hoort te zijn.

'Het mooiste was toen we vlakbij de pool kwamen', vervolgt Hofstede. 'Er was wat bewolking en door de ijskristallen zagen we een dubbele halo om de zon in een zuil van licht. Toen we even later bij de Amerikaanse basis Amundsen-Scott kwamen, konden we een maaltijd krijgen en bij de windmolen kamperen.'

Reden om het nog eens over te doen? Naar: 'In Nederland zijn voldoende jonge mensen om dat te doen. Voor ons was het 't avontuur van ons leven.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden