Column

Zouden onze vaders ook zo met ons hebben gezeten?

'Zouden onze vaders nou ook zo met ons hebben gezeten?', vroeg de Man terwijl de Dochter in haar giraffenbadjas tegen hem aanhing. Het was donderdagochtend, de dag was net begonnen, de Dochter lurkte van een fles en op RTL4 switchte Jan de Hoop moeiteloos van het wereldtoneel naar dierennieuws.

Eva HoekeBeeld Robin de Puy

Ik haalde mijn schouders op.

'Ik weet het niet', zei ik. 'Denk het niet. Of nou ja, misschien wel. Moet je aan je moeder vragen.'

Zouden onze vaders ook zo met ons gezeten hebben - daar had je er weer een. Het leek me sterk, eerlijk gezegd: die van mij was pianist, 's nachts trad hij op, en de keren dat ik hem 's ochtends bij het ontbijt had gezien, wij met brood en een eitje, hij met een peuk en jenever, kwamen alleen voor als mijn moeder een weekend weg was. Gezellige, gekke ochtenden wel - of maakte de tijd dat ervan? Ik wist het niet precies; nog even, en ik kende hem langer niet dan wel. Ik was 20 toen mijn vader overleed, hij gelukkig al 60.

Nog steeds niet oud, maar wel doorleefd: er zijn mensen die er drie levens voor nodig hebben. Bovendien: wie ontbijt met een peuk en jenever mag niet klagen als de dood een uurtje eerder komt.

Maar jammer is het wel.

Het jammere is vooral dat doden, in weerwil van wat men wenst en wat inspirational quotes je graag vertellen, steeds doder worden naarmate ze langer dood zijn. Herinneringen blijven, maar geur, spraak, stemgeluid, het vervaagt allemaal, net zolang tot je je alleen maar iemands grondtoon herinnert, de grote lijnen, de samenvatting, zodat je twintig jaar later slechts uit die blauwdruk kunt putten om tot de antwoorden op je levensvragen te komen. De details komen niet meer, die moet je zelf invullen, want je moeder weet het ook niet meer precies, wat betekent dat zij een leven na je vader heeft gekregen, godzijdank.

Je dode vader als basispakket: het is tekort en genoeg tegelijk.

Maar dan vraag je je jaren later wel ineens dingen af.

Of hij 's ochtends ook zo met mij tegen zich aan zat.

Of hij zich ook zou verheugen op de Amerikaanse verkiezingen.

Waarvan hij wakker zou liggen, hoe hij die en die zou vinden, of hij zou kunnen whatsappen. En het belangrijkste: of hij misschien iets aan die familievete zou kunnen doen en of die hele vete überhaupt zou zijn ontstaan als hij nog had geleefd.

Morgen, 6 november, zijn sterfdag, zal het zoals altijd over hem gaan. We zullen verhalen vertellen, herinneringen delen, mythes in stand houden. We zullen hem uitlachen om zijn liefde voor Amerikaanse nepworstelfilmpjes, dom gedoe uit de jaren tachtig met Hulk Hogan in de hoofdrol, en ons afvragen hoe die liefde in hemelsnaam kon bestaan naast die voor Carmiggelt en Tweede Wereldoorlogdocu's. We zullen hem prijzen om zijn volstrekte oorspronkelijkheid. Iemand zal zeggen dat hij zoveel van ons hield, ondanks al zijn gebreken en als alle als-dits en als-dats zijn behandeld, zullen we zeggen dat as verbrande turf is en een jenevertje-sinas nemen, gadverdamme zeggen en er nog één inschenken.

Tenminste, dat zullen zij doen - ik drink dit jaar niet mee.

Want sinds kort zitten er weer hormonen in mijn bloed. Bij de dokter verscheen er een vlek op de monitor. En kort daarna hoorden we het rap geroffel van een hart dat niet het mijne was.

Wat mijn vader dáárvan zou hebben gevonden, staat als een paal boven water.

Reageren? eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden