Zou Marie Kondo hier een beroerte krijgen?

Jeanne Prisser bericht over wat zich afspeelt in de voorhoede van de beeldende kunst. Deze week: Rodin-fantasieën en een galerie-inspectie met een dweilploeg om de tenen.

Beeld Arti et Amicitiae

Amsterdam, woensdag 24 februari

Om redenen die ik graag aan uw verbeelding overlaat, kreeg ik onlangs het boek van opruimgoeroe Marie Kondo in handen gedrukt. Zij bleek van mening dat ik alles moet weg gooien, behalve spullen die me blij maken. Dus ging haar boekje de prullenbak in, makkelijk zat.

Bij het betreden van XBank dacht ik meteen: zou Marie Kondo hier een beroerte krijgen? XBank is een winkel en galerie, midden in Amsterdam in een van de locaties van het nieuwe W Hotel. Een plek die zaterdag opent en zo heet belooft te worden, dat een voorbezichtiging was gepland.

Spullen overdonderen mij niet gauw, maar hier werd ik duizelig. In één oogopslag: zo'n zijden sjaal vol piemels van Bas Kosters, een fles likeur met 'kraamanijs' op het etiket, prachtfoto's van Anouk Kruithof, blikjes appelstroop, kunstboeken, spijkerbroeken, van alles eigenlijk.

Nicolette Meijer, die de winkel runt, had geen last van duizelingen. Zij vertelde en ik noteerde wat getallen die houvast moesten bieden: 180 Nederlandse designers en ontwerpers tonen hun waar hier op 700 vierkante meters. De raampartij die in de avonduren is gevuld met videokunst is 88 meter lang. De galerie is 300 vierkante meter. En, o ja, er komt een 'residency' voor kunstenaars: een suite van 80 vierkante meter. En er bleek toch een ordeningsprincipe in de winkel: de koopwaar was op kleur gesorteerd. De piemelsjaal en de kraamanijslikeur zijn allebei roze, aha.

Ik daalde de wenteltrap af om die galerieruimte te inspecteren. Ik hoopte op wat rust voor mijn ogen, maar dat viel tegen. Hippe kinders in uitgaanstenue dweilden de vloer. Al slalommend kon ik een glimp opvangen van de expositie Potluck van curator Gijs Stork. 'Potluck' wilde ik voor u gaan vertalen als 'marihuana-geluk', maar het blijkt een term voor een diner waarin iedereen iets te eten meeneemt, ook lekker. Hier behelsde het een samenkomst van kunstenaars van verschillende Amsterdamse galeries: Nathan Azhderian, Sema Bekirovic, Nathaniel Mellors, Navid Nuur, Mike Pratt en Anne de Vries. En hoewel het niet vanzelf ging, zo met die dweilploeg om de tenen: ik zag verbanden die me niet eerder waren opgevallen. Op een zeker moment zag ik zelfs een Mellors (bekend van absurdistische videokunst) aan voor een Nuur (bekend van alchemistische schoonheden)! Daarna staarde ik een poosje naar een heerlijk vreemde video van Bekirovic. Daarin lijkt - door een chemische reactie - een stel benen uit twee schoenen te groeien. Ook die was te koop en wie weet maakt hij u blij. Dan heeft u de zegen van Marie Kondo. En de mijne.

Beeld Sema Bekirovic

Amsterdam, donderdag 25 februari

Uit de folder van de Arti-tentoonstelling De obscure kamer: 'Een tentoonstelling met werk van vier Arti-leden die zich bezighouden met fotografie.' Van dat 'bezighouden met fotografie' werd ik direct erg vrolijk. Soms lijkt het zo'n beetje de enige toekomstdroom van mijn hoofdstedelijke kunst-zusters. Bij voorkeur bij Foam en bij voorkeur in cocktailjurk. Na het modernisme en het postmodernisme is nu de tijd van het 'bezighouden met fotografie'-isme aangebroken.

U begrijpt: dit alles zijn slechts feitelijke constateringen.

In deze tentoonstelling heeft het 'bezighouden met fotografie' plaats rond een installatie van de Amerikaan Reynold Reynolds. Die liet zich op zijn beurt weer inspireren door Albrecht Dürers beroemde prent van een kunstenaar die voor een perspectief-raam een naakte vrouw tekent. Dat is ook wat je ziet: beelden van ontklede dames voor perspectief-ramen, die, wanneer de camera draait, geen perspectieframen blijken te zijn maar een soort Escher-achtige constructies; op de achtergrond klinkt het droge geklik van een sluiter. Een smakelijk werkje. Het laat goed zien hoe makkelijk je dingen, dat raam dus, voor waar aanneemt, zeker met ontklede schonen op de achtergrond. Bij deze film zocht men een handvol gelijkaardige werken van Arti-leden.

Potluck 1, XBank, Amsterdam, t/m 27/3

De obscure kamer, Arti et Amicitiae, t/m 13/3

Die vond ik wisselend. Niet bij allen kon ik mijn hoofd houden. Bij dat boek met vooraanzichten van een kathedraal van Laurence Aëgerter bijvoorbeeld niet. Dat toont steeds diezelfde kathedraal vanuit steeds hetzelfde standpunt met als enige variatie de intensiteit van het licht.

Soms oogt de kathedraal scherp, soms oogt hij mat, bij de kathedraal gebeurt altijd wat.

Ook de serie met foto's van tekenende kunststudenten in Odessa van Thomas Manneke vond ik bepaald tam. Zij toont...kunststudenten! Zij... tekenen! Gaap, oh langgerekte, gaap.

Nee, dan liever de montages van Mariken Wessels. Die haalde bloot-foto's uit elkaar, die ze vervolgens op onlogische wijze weer aan elkaar zette; daarvan maakte ze gipsen beeldjes die ze vervolgens ook weer fotografeerde. Ze tonen heel frappante, op tegenvoeters lijkende wezens. Ze deden me fantaseren over een Rodin-achtige beeldhouwer die in de war raakt en opeens allerlei rare monstrueuze figuren begint af te scheiden; dit alles uiteraard tot wanhoop van zijn assistenten die de cliëntèle zien teruglopen, maar de meester niet voor het hoofd dorsten te stoten. Ik legde ze vast op mijn smartphone. Tenslotte houd ook ik me 'bezig met fotografie'.

INFO

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden