ReportageVakantie in eigen land

Zorgmedewerkers en docenten kunnen ontladen tussen de hossende jongeren

Op jongerencamping Dennenoord komen jongeren samen na uren regen.Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Kaya Bouma en Hassan Bahara beschrijven vanaf campings en vakantieparken hoe Nederland deze zomer ‘noodgedwongen’ vakantie in eigen land viert. In deze aflevering: op jongerencamping Dennenoord kunnen ook de medewerkers stoom afblazen.

Aan het houten tafeltje voor de campingkroeg zit Merein Bakker zijn rook en zijn zorgen uit te blazen. Vanmorgen stond de 28-jarige met lichtblauwe ogen en opgeschoren kapsel nog ouderen te wassen. Nu komt hij een middagdienst op de jongerencamping draaien.

Het is de tiende zomer dat hij meehelpt op jongerencamping Dennenoord, dus ze kunnen hem overal inzetten. Achter de snackbar, bij de receptie, de wc’s schrobben – écht hij vindt het allemaal prima. EHBO doet hij trouwens ook. Net nog, heeft hij een jongen verbonden die het een goed plan had geleken een buikschuif te maken over een tafel vol glasscherven.

Eigenlijk zou hij vier jaar geleden al stoppen met het werk op de camping, maar het is hem niet gelukt. De camping lonkt. Van jongeren krijgt hij energie. Staan zijn schouders in het verpleeghuis waar hij werkt vaak verkrampt omhoog, tussen de hossende tieners lijken ze vanzelf naar beneden te zakken. Hier voelt hij zeven weken aan nachtdiensten op de corona-afdeling van zich afglijden.

Ontladen

Voor het geld. Om ervaring op te doen met de doelgroep. Omdat het een vakantiebaantje is dat elke dag eindigt met een biertje. Er zijn genoeg voor de hand liggende  redenen om op een jongerencamping te werken. Maar op camping Dennenoord hoor je sommige medewerkers ook iets anders zeggen. Ze staan hier om het dagelijks leven even te vergeten, om stoom af te blazen, om zoals Bakker het noemt, te ontladen.

Voor Liset (27) begint het zodra ze de lange rechte laan langs de bosrand oprijdt die naar de camping leidt. Dan gaat de ‘Dennenoord-modus’ aan en laat ze haar telefoon vollopen met appjes die ze voorlopig niet zal beantwoorden. Dan is er alleen nog hier en nu en heel veel slap ouwehoeren met collega’s die vrienden zijn geworden. 

Het is moeilijk een gesprek voeren met Liset want nu ze in haar negende zomer op de jongerencamping de dagelijkse leiding op zich heeft genomen, heeft iedereen haar nodig. Beent ze van de kroeg naar de snackkraam, door naar het grote veld waar vanavond een silent disco wordt gehouden.

Bleke snoetjes

In het dagelijks leven is ze docent op een middelbare school, ook geen rustige baan. Misschien wel juist daarom is het zo mooi om hier nu te zijn. Ze zag de afgelopen maanden de ‘bleke snoetjes’ van haar leerlingen via de webcam, ze hoorde hoe opgesloten ze zich soms voelden bij hun ouders.

Maar kijk hier, zegt ze terwijl ze laveert over de grasvelden bezaaid met bierkratten en lege flesjes Flügel. Deze jongeren mogen eindelijk weer wat. Weet je wat mooi is? ’s Morgens de tenten langs, al die slaperige koppies zien. En dan luisteren naar hun verhalen over de nacht. 

Als Merein Bakker zijn sigaret opgerookt heeft, steekt hij er nog een op. Om de corona buiten te houden, grapt hij. Zeven weken lang draaide hij nachtdiensten op de corona-afdeling van het verpleeghuis in Laren waar hij werkt. Hij bleef gezond, als een van de weinigen.

Hij had zich vrijwillig opgegeven voor de diensten. Hij heeft een ‘zorghart’, zegt hij. En iemand moet het doen. Als verzorgende individuele gezondheidszorg (IG) aan hem de taak om het doodzieke ouderen zo comfortabel mogelijk te maken. 

Er waren dementerenden die er niets meer van begrepen. De meesten waren al snel niet meer aanspreekbaar. Dan was het sederen en wachten tot het voorbij was. Familie mocht er pas weer bij als de palliatieve fase was ingegaan. Twee ouderen hebben het overleefd, de rest niet. 

Nu is het verpleeghuis coronavrij en draait Bakker weer zijn gewone diensten. Als het even kan gaat hij direct door naar de camping. Hij kijkt uit over het terras voor zich. Naar de jongeren die vroeg in de avond al slingerend voorbij komen. Hier mag hij even ‘uit’, zeg hij. Hier spat de levenslust er vanaf en is de dood ver weg. 

EERDERE AFLEVERINGEN UIT DE VAKANTIESERIE

Op de camping uitpuffen van de afgelopen maanden. ‘Ik geloof dat we nu op de achttien doden zitten.’

Vakantie vieren betekent dit jaar ook regels volgen. Een combinatie die tot grote boosheid kan leiden. 

Drie weken Mexico was het plan, nu staan ze in de regen op de camping. ‘Het is even omschakelen.’

‘Of je nou in Benidorm zit of hier in Center Parcs, uiteindelijk moet je er zelf wat van maken

Geen metalfestivals deze zomer? Dan maar naar Center Parcs

Op jongerencamping Dennenoord staan dit jaar ook 50-plussers. ‘We houden wel van een feestje

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden