Zorgen voor zieke man of kind: leven vol stress en geregel

Mantelzorgers hebben het zwaar, bleek deze week uit onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Toch vinden acht van de tien Nederlanders het vanzelfsprekend zieke familieleden en vrienden te verzorgen....

Van onze verslaggeefster

Afmattend, maar ook vanzelfsprekend. Zo ervaart Cecile de Wilde-Krijger (75) uit Arnhem de mantelzorg aan haar dementerende man. 'Je doet het gewoon. Bovendien heb ik het vijftig jaar geleden beloofd.' Peter de Wilde (78) was twee jaar geleden zelf de eerste die doorhad dat hij dement werd. Hij vertelde zijn vrouw niets over de ziekte, zodat ze het van de huisarts te horen kreeg.

Cecile: 'In het begin liepen sommige mensen uit de flat met een boog om ons heen. Totdat ik in de lift tegen iemand heb gezegd: hij gaat achteruit, maar hij bijt niet.' Samen ergens van genieten is er niet meer bij. 'Hij zit vaak voor het raam om de auto's op de parkeerplaats te tellen. Of hij kijkt televisie, terwijl hij er niets van begrijpt. De krant lezen lukt ook al niet meer, want als hij bij de tweede regel is, is hij de eerste alweer vergeten. Ik durf hem niet meer alleen thuis te laten. Het is heel erg triest, vooral omdat hij het zelf zo goed beseft.'

Even kijkt ze stil voor zich uit, met tranen in de ogen. Dan breekt er weer een glimlach door. 'Ik heb vorige week de wasmachine gerepareerd en ik heb voor het eerst belastingpapieren ingevuld', vertelt ze opgewekt. Ze is blij dat ze haar man (nog) niet hoeft te verplegen. 'Gelukkig is hij nog zindelijk. En hij gaat 's avonds zelf in bad. Het duurt wel ontzettend lang, maar ik laat hem maar.'

Peter gaat drie dagen in de week naar de dagopvang in een nabijgelegen verpleeghuis. Toch heeft Cecile voor haar gevoel bijna geen eigen leven meer. 'Mijn hoofd zit vol zorgen. Je weet niet hoe lang het duurt en hoe het afloopt.' Van de huisarts heeft ze - net als haar man - antidepressiva gekregen. 'Ik ben soms wanhopig, maar de medicijnen geven me een rustig gevoel.' Aan de muren van het appartement hangen kleurige schilderijen. 'Chinees schilderen', noemt ze het. Recente werken zijn er niet bij, want 'het lukt niet meer'. Ze weet dat afleiding belangrijk is. 'Ik ga elke maandag zwemmen. Daar merk ik dat ik thuis geen gesprekken meer heb. ''Je praat wat af'', zeggen ze tegen me.' Cecile heeft veel aan haar buurvrouw. 'Als Peter weer zo'n erge huilbui heeft, haal ik haar erbij. Ze is directrice geweest van een verzorgingshuis. Zij krijgt hem stil.' Haar kinderen steunen haar emotioneel. Ook heeft ze een lotgenotencursus gevolgd en gaat ze af en toe naar het Riagg voor een adviserend gesprek.

Het echtpaar had zich de oude dag heel anders voorgesteld. 'We hielden ervan om op vakantie te gaan. Peter regelde dan alles.' Toch is Cecile blij dat haar echtgenoot nog thuis is, want 'je doet je man toch niet weg?' En er zijn ook lichtpunten. 'Laatst is hij met onze zoon naar Amersfoort geweest, zijn geboorteplaats. Daar bleek hij nog alles over de stad te weten. Verder is hij stapelgek op muziek. Dansen en zingen. Op de dagopvang vraagt hij alle vrouwen ten dans. Vaak kunnen ze niet eens meer lopen, dat begrijpt hij dan weer niet.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden