Zorgen voor Almere

Hun ouders waren gelokt met het beeld van wonen in lucht en licht temidden van poldergroen. Maar hun kinderen vervelen zich rot of raken in de war....

Met name allochtone jongeren noemden gebrek aan gezelligheid, alleen staan en gekleineerd worden als bron van ongenoegen. Ook de jongeren uit eenoudergezinnen zijn negatiever over thuis, waar ze het maar ongezellig vinden en weinig aandacht is voor elkaar. Het aantal huisartsconsulten ligt bij de jeugd in Almere veel hoger dan elders in het land. Jongeren doen bij problemen het meest een beroep op hun mentor.

Er wordt ook flink gespijbeld in de polder, vooral onder mavo- en vbo-leerlingen. Maar omdat het onderwijsaanbod beperkt is, kunnen problematische jongeren vaak niet elders geplaatst worden en gaan dan helemaal niet meer naar school. 'En dan gaat het van kwaad tot erger, dat is natuurlijk wel duidelijk', aldus leerplichtambtenaar B. Verbeek. Gedonder thuis, niks om handen, en binnen een mum van tijd is er weer een zwerfjongere geboren die dan hier, dan daar eens bij een vriend slaapt en ongrijpbaar wordt voor de hulpverlening.

C. Deen, orthopedagoge en leerlingbegeleidster op De Meergronden, maakt zich dus niet voor niks 'grote zorgen' over de Almeerse jeugd. 'Heel veel kinderen hebben geen richting in hun leven, krijgen ook weinig sturing. Dat is niet typisch voor deze stad, maar je hebt hier vaak te maken met kinderen die uit een eenoudergezin komen. Veel ouders hebben al het nodige meegemaakt, komen uit crisissituaties hier naartoe. Er zit bovendien nogal wat verslavingsproblematiek onder de ouders. Daarnaast zie je ook dat ouders veel werken of nog een opleiding volgen, en er niet zoveel tijd is voor het kind. Samen ontbijten of eten gebeurt veel minder vaak dan ik denk. Het duiventil-model is heel gangbaar.'

Elke twee weken overlegt Deen met iemand van de Riagg over problemen die ze bij leerlingen is tegengekomen. Zij vragen meer professionele hulp dan de school kan bieden. De ironie wil dat de geestelijke gezondheidszorg in Almere juist heel goed en in onderlinge samenhang was opgezet. Aan de structuur ligt het niet. 'Alleen kan ik niemand doorverwijzen, want de Riagg zit potdicht. Ik heb zeker twintig leerlingen die meer tot zelfs forse hulp nodig hebben, maar ik kan geen kant op.'

Plaatselijk, in Almere of de provincie Flevoland, wordt alles geprobeerd om de noden bij de Riagg te lenigen. Er zijn knelpunten-nota's gemaakt, de inspectie is komen kijken, kamerleden kennen de situatie, er zijn brieven naar minister Borst gestuurd, en alle notabelen die de groeigemeente in huis heeft zijn al eens gemobiliseerd om de aandacht van de landelijke politiek te trekken. Vruchteloos.

Wethouder R. van Ling (Gezondheidszorg) moet machteloos toezien hoe de verdeelsleutel is zoals hij is, namelijk ongunstig voor de nieuwe groeier die haar deel van de taart wil. Grote steden staan niet klaar om capaciteit af te staan aan de polder en hebben er evenmin belang bij dat Almere wordt erkend als 'grote stad', met navenante personeelstoevoegingen. De peildatum op grond waarvan het benodigde aantal behandelingen en bedden wordt berekend, maakt dat Almere - met bijna zevenduizend nieuwe inwoners per jaar de snelste groeier in het land - niet alleen te weinig voorzieningen krijgt, maar jaarlijks ook een cumulatieve achterstand oploopt.

Al tien jaar zendt Mentink noodsignalen naar politiek Den Haag. Telkens als hij van vakantie terugkomt, staat er wel een nieuwe wijk, maar blijkt de navenante psycho-sociale hulp niet te zijn meegerekend. 'Ik vind dat bestuurlijk verwijtbaar, maar we kunnen niets doen, we hebben geen grote-stadslobby en in Den Haag is men alleen maar bang dat als wij ons zin krijgen, er een precedentwerking van uitgaat naar andere groeigemeenten, zoals Purmerend en Zoetermeer. Er zijn meer kapers op de kust.'

Tegenover de jeugdige verveling, de stuurloosheid en het gebrek aan hulp, staat nu slechts de opening van Almeres eerste experimentele coffeeshop, waarvoor de gemeenteraad zijn goedkeuring heeft gegeven. 'Dat is nou typisch een oplossing van volwassenen die het ook niet meer weten en niets te bieden hebben. Geef de blowende jeugd een onderdak, en we zijn er klaar mee', verzucht Ria van Dorp (40), gescheiden en moeder van een zeer lastige puberzoon. 'Wat een geestelijke armoede.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden