Weblog

Zong Madonna tijdens Super Bowl nou echt een ode aan een dansrage uit gayclubs?

Zondagnacht zag ik Madonna op televisie. Live. Nou ja, ze danste live, ik dacht dat ze tegen het einde even echt zong, maar alle muziek stond op de band.

Niet erg in dit geval. Haar optreden was de zogeheten Half Time Show in de finale van het American Football, de Super Bowl.

Een artiest of band van wereldformaat krijgt dan twaalf minuten om zichzelf voor een publiek van (in dit geval een recordaantal van 111 miljoen kijkers) te presenteren.

De laatste jaren zendt de BBC dit evenement live uit, midden in de nacht, en als de gelegenheid zich voordoet dan kijk ik. Dramatisch was Black Eyed Peas, treurigmakend het showtje van The Who tijdens eerdere edities, maar erg goed vond ik in 2009 Bruce Springsteen.

Van Madonna had ik niks verwacht. Ik ben geen fan van haar, nooit geweest.

Wilde ik wel kijken?

Ik wist ook eigenlijk niet of ik wilde kijken. Maar goed, het liep tegen half twee, ik had net Beste Vriend van Robert Vuijsje in een lange sessie van bijna drie uur helemaal gelezen, en was voor het slapen gaan even gaan zappen.

Het stond 9-3 voor de Giants. Ik begreep niet precies hoe, maar de commentatoren wisten te voorspellen dat de New England Patriots op weg waren naar hun 'touchdown'. Die kwam na een paar bloedstollende laatste minuten van het tweede deel van de eerste helft. 9-10

En toen was het bijna twee uur hier, en zou Madonna haar Half Time Show brengen.

Donker, veel gedoe, een leger dansers, klassieke Griekse outfit waar ik de lol niet van inzag. Een beat, en ja, Madonna. Wat? Zong ze nu echt Vogue? Ja, dat wil zeggen: het nummer kwam uit de speakers. Ik geloof niet dat ze echt zong, maar dat interesseerde me even niet, het ging me om de keuze van het liedje.

Natuurlijk, Vogue is een grote hit van haar geweest in 1990. Het was zelfs de best verkochte single dat jaar. Maar ik vond het beslist een statement om het hier ten gehore te brengen.

Anti-macho

Het liedjes was een ode aan een uit de zwarte New Yorkse gayclubs voortgekomen dansrage. Volkomen anti-macho, en om dat juist op zo'n testosteron-evenement als de Super Bowl (football is toch een macho sport bij uitstek) ten gehore te brengen, dat vond ik nogal wat.

De keuze van de liedjes die nog volgde in de medley die iets meer dan 12 minuten zou duren was ook raak (Music, Open Your Heart, Like A Prayer), maar dit liedje vond ik al groots genoeg.

Jammer dat de aandacht de volgende dag vooral uitging naar 'de middelvinger'. Wat bleek? Gastzangeres MIA had in de nieuwe Madonna hit Give Me All Your Luvin' heel even haar middelvinger opgestoken, om de woorden 'I don't give a shit' kracht bij te zetten.

Het was me niet opgevallen, en de Amerikaanse journalisten die ik volgde op Twitter aanvankelijk ook niet.

Ik was te verbaasd dat iemand als MIA, toch iemand met een eigen ambities en verdiensten zich leende om een half minuutje een van Madonna's 'extra's' te zijn.

'Dochter'

De zangeres die ten onrechte als een van Madonna's artistieke 'dochters' wordt getypeerd (ze is al 37 en net als Madonna ook moeder) heeft met Bad Girl vorige week zelf eindelijk weer eens een leuke single afgeleverd, maar stelde zich nu volledig in dienst van haar 'moeder'.

Waarom dat vingertje? Daar is al veel over gespeculeerd. Ze wist of had moeten weten dat er grote boetes opstaan, de artiesten moeten van te voren iets tekenen waarin staat dat ze geen aanstootgevende woorden of gebaren zullen bezigen.

Volgens mij was het geen 'fuck you' naar organisatie, kijkers of Madonna maar een beweging die haar tekst kracht bij moest zetten. Onschuldig en niet heel opzichtig gedaan.

Maar de pleuris brak onmiddellijk uit. Los van de beste kritieken die Madonna volgens mij in tijden gehad had, was het MIA's vingertje en de reacties daarop die met het meest frappeerden.

Het beste in tijden

Ikzelf vond de twaalf minuten Madonna het beste wat ik in tijden van haar zag, en dat had alles te maken met het verrassingselement, en de plek en tijdstip waarop het plaatsvond. Had ik het stukje zoals de meesten later teruggezien en geweten waar ik bij MIA op moest letten, dan was mijn beleving vast anders geweest.

Wat ik ook zo opmerkelijk vind aan dat hele Pauze-gebeuren tijdens de Super Bowl is dat het niet als zapmoment wordt gezien. Integendeel. In Nederland zou zo'n evenement onmiddellijk door Mart Smeets moeten worden volgepraat, in de VS maken ze ruimte voor popmuziek, en dat niet een minuutje maar gewoon 12 volle minuten, met een enorme kijkdichtheid als gevolg.

Madonna is dus weer terug, dat kun je wel stellen. En handig als ze is komt ze een dag later met de presentatie van haar wereldtournee.

U denkt toch niet dat ze daar even belangeloos een medley van haar betere liedjes kwam playbacken? Nee, er moet iets verkocht worden. Een nieuwe plaat, MDNNA, en nog belangrijker: een nieuwe grote wereldtournee.

Daarmee zet ze opnieuw een nieuwe standaard: die van de nog hogere, toch al exorbitante toegangsprijzen.

In Nederland kosten de kaartjes voor de Ziggo-dome 45, 85, 95, 99, 125 en 175 euro. Dat is heel veel geld, zeker. En misschien is het wel teveel.

Grote artiesten

Toch zal niet alleen Madonna zelf nieuwsgierig zijn naar de kaartverkoop. Alle andere grote artiesten kijken mee. En neem van mij aan: mocht de verkoop goed gaan, dan zal dit gevolgen hebben.

Er zijn altijd enkele artiesten die de toon zetten, ook in de prijsbepaling. Madonna heeft nu een nieuwe stap gezet, en daar wordt in Nederland meteen schande van gesproken.

Maar anders dan in Londen waar ze in het grote Hydepark voor niet minder geld staat, is Madonna hier wel in een betrekkelijk (15000) kleine zaal te zien, dus zo gek komen de fans er hier niet mee weg.


Als Tom Waits naar Nederland komt, en weer in Carré gaat staan dan vraagt ie, geloof me maar, minstens 200 euro. Want vergeet ook dat verhoogde BTW-tarief niet, dat toch moet worden terugverdiend. Ik weet zeker dat iedereen dat gewoon accepteert.

Gemiddeld honderd euro voor Madonna is belachelijk veel geld, maar ik begrijp het wel.

Ik denk dat er in Nederland 15000 mensen zijn die liever honderdvijfentwintig euro betalen voor een iets intiemere zaalshow, waar ik niet denk dat er vijftigduizend mensen te porren zijn om weer tachtig euro voor een Arena-kaartje neer te tellen.

Slim gedaan zeg ik dan. En dan nu nog een leuke plaat maken, dan kom ik ook.

Madonna tijdens de pauze van de Super Bowl. Beeld afp
Beeld photo_news
Beeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden