Zonen van Fergie tegen The Blues

PATRICK VAN IJZENDOORN

LONDEN - Het enige dat voor Chelsea echt op het spel stond, was trots. Zo begon The Guardian begin maart het verslag van de competitiewedstrijd tussen Chelsea en Manchester United. Na de 2-1-winst van Chelsea stonden de Mancunians nog altijd twaalf punten voor, maar het oordeel van de verslaggever was voorbarig.

Ruim twee maanden later is de voorsprong geslonken tot drie punten en een overwinning van de Londenaren, zondag op Old Trafford, zou betekenen dat ze de koppositie op doelsaldo overnemen, met nog twee wedstrijden te gaan.

Een klassieker zoals Ajax - Feyenoord heeft Engeland niet. Of beter: ze hebben er door het grote aantal topclubs misschien wel tien. De laatste jaren is de strijd tussen Manchester United en Chelsea toch wel de topper, met als voorlopig hoogtepunt de finale van de Champions League drie jaar terug.

Het is de strijd van Rood tegen Blauw, van Noord tegen Zuid, van Amerika (de gehate Glazer-familie) tegen Rusland (Abramovitsj). Er is zelfs een politieke dimensie: Manchester United-manager Alex Ferguson is Labour-supporter terwijl Chelsea de club van de Tories is, zeker sinds 1992, toen de schandaalpers meldde dat de Conservatieve cultuurminister zijn Chelsea-shirt droeg tijdens een seksueel avontuurtje.

Hoewel de populariteit van Chelsea de laatste jaren sterk is toegenomen, heeft Manchester United altijd meer tot de verbeelding gesproken. Dat heeft onder meer te maken met de vliegtuigramp in München, met de tragische sterspeler George Best en vooral met de indrukwekkende trofeeënkast.

Daar komt het fenomeen Sir Alex Ferguson nog bij. Waar alle andere clubs een manager hebben, heeft Manchester United een vader. In een tijd waarin coaches een stoelendans uitvoeren, is de Schotse dokwerkerszoon al sinds 1986 de eerste man bij Manchester United, dat indertijd tegen degradatie vocht en in de schaduw stond van de twee clubs uit Liverpool. Wayne Rooney lag nog in de wieg.

De vaderrol die Ferguson door de jaren is gaan spelen, is de continuïteit van beleid ten goede gekomen. Vergeleken met andere topclubs heeft Manchester United relatief veel spelers uit de eigen jeugd. Trouwe 'zonen' als Paul Scholes, Ryan Giggs en Gary Neville bereiken er hun voetbalpensioen.

Maar wanneer Ferguson merkt dat de houdbaarheidsdatum van een topper nadert of dat deze kapsones krijgt, handelt hij genadeloos. Een vaderlijke trek is dat hij de aandacht van de media opzoekt om de spelers in de luwte te houden. Wekelijks bekritiseert hij scheidsrechters en speelt hij mind games met andere managers. Echter, na elke thuiswedstrijd nodigt hij zijn collega uit voor een glaasje wijn op zijn kantoor.

Tegen Chelsea's Carlo Ancelotti zal Ferguson zich niet aan psychologische oorlogvoering wagen, dit in de wetenschap dat de Italiaan niet van zijn stuk te brengen is.

Ancelotti is bij zowel de spelers als de pers geliefd. Echter, populair of niet, een manager is zijn leven nooit zeker in de dure Londense wijk. Sinds 1986 is hij al de vijftiende manager. Dit verloop zal duren totdat Roman Abramovitsj, de voormalige handelaar in watereendjes die de club acht jaar geleden kocht, kan zeggen dat hij de beste ploeg van Europa bezit. Indachtig dit sportieve maakbaarheidsideaal stelt hij alleen managers aan die ooit de Champions League gewonnen hebben.

Gezien de vergrijzing op Stamford Bridge zal het winnen van de Champions League met het huidige team lastig zijn. Sterspelers als Didier Drogba, Frank Lampard, John Terry en Ashley Cole zijn de 30 al gepasseerd. Deze veteranen presteren beter in een nachtclub dan bij een voetbalclub. Het is een klein wonder dat Chelsea nog kans maakt op de titel.

Routine

Afgelopen weekeinde had de club geluk tegen Tottenham Hotspur, terwijl Manchester United verloor van Arsenal. Lange tijd leek deze NoordLondense club de voornaamste rivaal voor het landskampioenschap te zijn - Robin van Persie & co versloegen onder meer Chelsea en Barcelona - maar het speelse team heeft een tekort aan hetgeen Chelsea meer dan genoeg bezit: ervaring.

Een bekerloos seizoen zal tot een onrustige zomer bij The Blues leiden. Als mogelijke opvolgers van Ancelotti vallen nu al de namen van Guus Hiddink (die de Engelse pers haat) en Marco van Basten, terwijl zelfs een terugkeer van The Special One, Mourinho, tot de mogelijkheden behoort. Verder kan de Russische oligarch weer miljoenen uitgeven aan spelers en hopen dat Fernando Torres (1 doelpunt in 803 speelminuten) ooit nog iets als vorm hervindt.

Misschien moet hij Ferguson uitnodigen voor een glas whiskey of wodka na de wedstrijd zodat de Schot hem kan uitleggen dat er dertien jaar zat tussen zijn komst naar Old Trafford en het optillen van die Cup met de Grote Oren.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden