'Zonder het Resto zat ik in de caca'

ARIEJAN KORTEWEG

ÉPINAY-SUR-SEINE - Het Resto du Coeur - letterlijk: restaurant van het hart - is een voedselbank. Zo zijn er vele duizenden in Frankrijk. Je vindt ze in de grote steden, maar ook in dorpjes en buitenwijken. Ze distribueerden in de afgelopen winter 109 miljoen maaltijden en ontvingen 860 duizend mensen. De Restos du Coeur zijn voor 23 procent van hun budget afhankelijk van Europese steun.

De Restaurants du Coeur werden in 1985 opgericht door Coluche, een Franse komiek die uitgroeide tot een nationaal geweten. Hij maakte met Jacques Delors, voorzitter van de Europese Unie, de afspraak dat een deel van de Europese voedselvoorraden naar de armen zou gaan. In 1986 overleed hij door een motorongeluk.

In Épinay, aan de rand van Parijs, is het Resto du Coeur gevestigd in een loods die de gemeente ter beschikking heeft gesteld. De klanten komen binnen in de wachtkamer. Om beurten worden ze toegelaten in de grote hal, waar de levensmiddelen staan. Vrijwilligers delen die uit. Achter in de loods staan de voorraden. 'Europese Unie', staat op veel verpakkingen.

'Zonder het Resto zat ik in de caca', vat Samira (35) bondig samen, terwijl ze blikgroente aanpakt. Ze is een alleenstaande moeder van een jongetje van 5 jaar en een meisje van 2. 'Ik heb bij de dierenbescherming gewerkt, dieren vertrouw ik meer dan mensen. Na de scheiding raakte ik in een depressie. Werken ging niet meer, de situatie wordt steeds moeilijker. We eten met de handrem erop.' Als er geen voedselhulp was, zou ze het niet redden, zegt ze. Dat de Europese Unie de steun wil beperken, was groot nieuws in Frankrijk. 'Een catastrofe voor mensen zoals ik.'

De Resto van Épinay heeft als extra attractie een kapsalon. Eenmaal per week komt een vriendin van Resto-chef Monique Leroy, die kapster is in Parijs, naar Épinay om te knippen. Gratis, zoals alles hier.

Grote toeloop

Het moet nog winter worden, maar de toeloop is groot. Een stroom mensen schuifelt in ganzenpas langs de tafels, de meesten hebben een boodschappenwagentje bij zich waar alles in verdwijnt: vis, hachee, compote, melk, boontjes in blik, zelfs laurierblaadjes om het eten te kruiden.

'In de winter komen hier zevenhonderd families', vertelt Monique Leroy. 'Werklozen, asielzoekers, migranten, mensen met een klein pensioen of deeltijdwerk. Elk jaar neemt dat toe.' Het Resto van Épinay wordt gesteund door de gemeente, maar ook door een plaatselijke supermarkt, door de Rotary en via collectes. 'We hebben altijd genoeg spullen', zegt Leroy. 'Met Kerst zorgen we voor cadeautjes voor de kinderen en als het koud wordt, hebben we rekken met kleding. Maar als de EU wegvalt, wordt het krap. '

Op een blinde muur is een schildering van een regenboog die zee, strand en het grijnzende hoofd van Coluche omspant. Om hem heen dartelen kinderen. 'Dat is nog steeds mijn baas', zegt Monique Leroy. 'Hij ziet ons van boven en zal tevreden zijn.'

Bij de deur van de wachtkamer zit een groepje vrouwen vrolijk te praten, omringd door kinderwagens. Ze blijken uit Georgië te komen. 'Met man en twee kinderen ben ik in 2009 gevlucht voor de Russen,' vertelt Medea Lazarashvili. 'Stel je voor: in Tbilisi hadden we beiden een goede baan; we konden doen wat we wilden. En nu zijn we bij de voedselhulp.' Maar ze mag niet klagen, vindt ze. 'Frankrijk is mooi, we willen graag eens naar Eurodisney. Zonder Resto was het leven veel moeilijker.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden