Lezersbrieven

Zonder Europa is ons blikveld beperkt

De ingezonden lezersbrieven van maandag 5 september.

'Andere landen hadden een interessant beleid voor laagopgeleiden'Beeld anp

Brief van de dag - Zonder Europa is ons blikveld beperkt

Een laagopgeleide heeft vaak moeite met leren door het lezen van teksten. Al doende leren, lukt wel. Maar alleen ervaring levert geen kwalificaties op. Dit onderwerp was tien jaar geleden onderwerp van onze Europese samenwerking. Gemeentelijke beleidsambtenaren, vertegenwoordigers uit het voortgezet onderwijs en de jeugdzorg wisselden kennis en ervaring uit met professionals uit Engeland, Duitsland, Zweden, Italië. Andere landen bleken interessante oplossingen te hebben. In Engeland bijvoorbeeld kon een laagopgeleide door het goed uitvoeren van praktische opdrachten, getoetst door een gecertificeerd persoon, toch een kwalificatie behalen.In Zweden zitten jongeren gemengd wat betreft niveau in dezelfde klas tot 16 jaar. Oudere leerlingen hebben een rol bij het oplossen van conflicten op school. Met die kennis uit het buitenland werd de lokale aanpak verder ontwikkeld. De Europese samenwerking werd als zeer zinvol gezien door de betrokken professionals. Onder druk van populistische kreten als rondpompen van subsidiegeld, snoepreisjes, geen taak voor de overheid, laat de markt het maar doen, is die betekenisvolle Europese samenwerking om zeep geholpen. Ons blikveld is nu beperkt. We blijven beleidsonderwerpen herkauwen bij de dorpspomp. We komen niet echt verder. Europese samenwerking op het niveau van beleidsmakers en professionele uitvoerders stimuleert een open mind en innovatie en brengt ons wel verder. Of zijn we inmiddels allemaal laag opgeleiden?

Pim Veltkamp, Den Helder voormalig gemeentelijk beleidsadviseur integraal jeugdbeleid.

Het ei van Twan

Na het lezen van het artikel over artsen die worden gesponsord door de farmaceutische bedrijven (Ten eerste, 3 september), moest ik denken aan de tijd dat ik als diëtist in een verpleeghuis werkte, zo'n twintig jaar geleden.

Het liep tegen Pasen. Marianne van de receptie belde mij en vroeg of ik naar haar toe wilde komen. De toon waarop ze het zei maakte mij nieuwsgierig. Op de balie stond een ei van chocolade van wel een paar decimeter hoog. Het was prachtig ingepakt in doorzichtig cellofaan met een overdaad aan gele en paarse linten. 'Dat is voor jou,' zei ze en er verscheen een glimlach op haar mond.

Vragend keek ik haar aan, want ik kon niet bedenken wie mij zoiets zou geven.

Ze wees mij op het kaartje dat aan een van de linten bungelde. 'Van Twan', zei ik en ik merkte dat ik bloosde. Twan was die knappe vertegenwoordiger van een Belgisch bedrijf in medische voedingen dat zijn best deed om de Nederlandse markt te veroveren en waar ik een paar keer zo leuk mee gepraat had.

'Maar dat mag ik niet aannemen', zei ik. 'Dat hoort niet. Dat is...'

'Ach meid,' zei Marianne. 'Neem toch lekker mee. Het is je gegund.'

En ja, ik heb het meegenomen. Naar huis. Samen met de kinderen heb ik het uitgepakt. Het grote ei zat vol met Belgische pralines. Het was heerlijk, maar op de achtergrond bleef een licht schuldgevoel aan mij knagen.

Hoe duur zou het ei geweest zijn? Waarschijnlijk niet meer dan een paar tientjes.

Klaske Bakker, Elst diëtist

Sponsorgeld

De farmaceut sponsort de arts. Sinds enkele jaren, na een aanvullende studie, heb ik als diabetesverpleegkundige een voorschrijfbevoegdheid voor bloedsuiker-regulerende middelen. Vol hoop blader ik naar Ten eerste, pagina 15. De top-25 die sponsorgeld ontvangen. Weer niet gelukt!

Frank Smit, Blokker

Bijzonder onderwijs

Het artikel van Aleid Truijens in de krant van zaterdag is mij uit het hart gegrepen.

Al zo'n 50 jaar geleden heb ik, katholiek opgevoed en naar het katholieke onderwijs gegaan en nog steeds gelovig, meer dan eens gesteld dat het helemaal fout is dat er reguliere scholen zijn. De beste weg is alleen openbare scholen waar dan wel in het kader van maatschappelijke ontwikkeling aandacht wordt gegeven aan ook de religies en hun invloeden op de historie.

Nu het moment nadert dat er 'gevierd' gaat worden dat honderd jaar geleden het bijzonder onderwijs werd gelijkgesteld, is dat ook een mooi moment om er een duidelijke punt achter te zetten.

Frits van Geffen, Eindhoven

Noem beestje bij naam

Vaak ben ik het gloeiend eens met de inzichten van Aleid Truijens. Deze keer (Ten eerste, 3 september) iets minder.

Als oorzaak voor de huidige waanzin in de Neder-Turkse schoolwereld wijst zij de verzuiling in scholen aan. De oplossing: stop de subsidies aan confessioneel onderwijs.

Het doet mij denken aan reorganisaties. In plaats van het specifieke probleem of het niet functionerende onderdeel van de organisatie te benoemen en aan te pakken, neemt men de hele organisatie inclusief de goed functionerende onderdelen op de schop. Dit omdat men blijkbaar het beestje niet bij de naam wil noemen.

Ik zie geen problemen in christelijk, joods of antroposofisch onderwijs. Die scholen staan integratie echt niet in de weg. Ik zie wel een steeds verder uitdijend probleem binnen islamitische scholen. Spreek hen daarop aan in plaats van alle levensovertuigingen deel te maken van het probleem. Dat is niet de oplossing.

Spencer Paul, Bussum

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden