Zonder coach is tennis al peperduur

Tenniskampioene Petra Kamstra (21) uit Rotterdam probeerde zich deze week tevergeefs te kwalificeren voor Roland Garros...

TYNKE LANDSMEER

'NEDERLANDS kampioen. Dat betekent toch wel veel voor mij. Vooral als je het twee keer achter elkaar wordt. En dat Miriam Oremans en Brenda Schultz in het buitenland zaten, doet daar niets aan af.

Het is logisch dat niet iedereen naar het NK komt, er valt nu eenmaal niet veel te verdienen. Ik speel dit jaar competitie bij Groenekan in Utrecht, dus het toernooi paste in mijn speelschema. Maar als ze het later plannen, kom ik er niet speciaal voor terug. Je moet je geld nu eenmaal in het buitenland verdienen.

Waar ik allemaal ben geweest? Je kunt beter vragen waar nog niet. Ik ben de hele wereld over gereisd. Als je jong bent is dat leuk, nu is elk toernooi hetzelfde. Je ziet alleen je hotelkamer en de tennisbaan. Erg saai. Tijd om iets van het land te zien heb je nooit.

Als tennisser kom je op de vreemdste plaatsen. Ik heb ooit een 25.000 dollar-toernooi in Nigeria gespeeld. Sliepen we rond het tennispark in houten huisjes vol met kakkerlakken. Zó smerig. Het ergste was dat we drie dagen zonder water zaten.

Maar ik won dat toernooi en van het prijzengeld kon ik mijn vliegticket naar Australië betalen, voor de kwalificatiewedstrijden van de Australian Open. Daarom speel ik veel kleine toernooien. Je kunt er geld èn punten voor de wereldranglijst mee verdienen.

Ik sta nu rond de 190ste plek. Bij de beste honderd heb ik nog niet gestaan, al kwam ik wel een eind in de buurt. Door blessures ben ik ver gezakt. Mijn beste resultaat tot nu toe is de derde ronde van de Open Australische.

Het afgelopen jaar ben ik erg aan mezelf gaan twijfelen. Of ik door moest gaan. Ik heb twee maanden niet op de baan gestaan, zodat ik er goed over na kon denken. Maar ik weet niet wat ik dan zou moeten doen. Ik heb een mavo-diploma, maar daar kun je niet zo veel mee. En in het geven van tennisles heb ik geen zin. Geen geduld voor ook. Het liefst zou ik een eigen sportzaakje beginnen. Maar daar is veel geld voor nodig. Dus voorlopig ga ik nog maar even door.

Ik heb nog steeds dezelfde trainer als toen ik begon. Zeven jaar was ik. Op de camping in Drenthe had mijn moeder een racket gemaakt. Sloeg ik de hele dag tegen de muur. Ik kreeg mijn eerste les van Willem Warmenhoven en van hem zal ik ook mijn laatste les krijgen. Veel tennissers wisselen steeds van trainer, maar ik geloof niet dat ze er beter van worden. Ik vertrouw Willem, hij is als een tweede vader voor me. Ik moet er niet aan denken mijn problemen aan iemand anders te vertellen. Willem weet alles van mij; hij voelt bijvoorbeeld precies aan wanneer ik een partij verlies.

Goede begeleiding is belangrijk. Mijn vriend, Jeroen van de Walle, gaat altijd mee. Die heb ik op de tennisbaan ontmoet en met hem kan ik goed sparren. Een privécoach kan ik niet betalen.

Dat is echt hartstikke duur. Ik heb er ooit eentje gehad, maar dat werkte niet zo best. Tennis is zonder zo'n coach al peperduur. Ik heb naast privétraining nog groepstraining van Frits Don en sinds kort ook conditietraining bij Joop Ooms in Tilburg. Lopen door de Drunense duinen. Meestal drie keer per week.

Die conditietraining heeft me sterker gemaakt. Ik merk dat ik nèt iets eerder bij de bal ben dan anders en ik kan nu steeds vaker dat ene punt pakken dat ik vroeger moest laten gaan. Mentaal word je daar uiteraard ook sterker van. Ik voel dat ik de juiste keuze heb gemaakt door met tennis door te gaan. Ik voorspel niet welke positie ik na dit jaar zal bereiken, want dat vind ik niet belangrijk. Als ik goed tennis, dan komen de resultaten vanzelf wel.

Ik train vier uur per dag, 's morgens twee uur conditie, 's middags sta ik op de baan. Veel tijd voor andere dingen heb ik niet. Ik kijk veel tv en ga vroeg naar bed, meestal om tien uur. Dat wil niet zeggen dat ik nooit naar vrienden ga. Ik ga ook wel eens naar de iT, mensen kijken.

Een dieet hoef ik niet te volgen, want ik heb absoluut geen aanleg om dik te worden. Ik let er natuurlijk op dat ik niet te vet eet, maar ik ga ook wel eens naar de Febo of de McDonalds. Heerlijk. Roken en drinken doe ik niet, gewoon omdat ik het niet lekker vind. Bovendien vind ik dat je serieus met je sport moet omgaan. Het is mijn beroep. Ik ben nu eenmaal geen student die elke avond in de kroeg kan hangen.'

Tynke Landsmeer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden