Column

Zondag had ik me voorgesteld / in de hangmat door te brengen

Ik heb weleens de indruk dat er meer mensen zijn die gedichten schrijven dan mensen die gedichten lezen. Ik ga mensen in mijn omgeving na, die beslist niet uit analfabeten bestaat, en weet er zo al een paar waarvan ik zeker meen te weten dat ze nooit poëzie lezen. 'Zeker meen te weten', u ziet, ik hou een slag om de arm. Er is altijd hoop die leven doet. Hoe het ook zij, al leest niemand hem, de dichter zal doorgaan met dichten, koppige ezel die hij is.

Beeld epa

In Van Oorschots Poëziekalender 2016 tref ik Een reden als een andere aan. Het is de titel van een gedicht (vertaald door Ivo van Strijtem), geschreven door de Zweedse dichter Werner Aspenström.

Verbeelding, kan je die verdedigen?

Niet in een rechtszaal.

Dromen, wegen die iets?

Niet op alle weegschalen.

Dichten, is dat eerzaam?

Niet bijzonder.

En toch ga je door?

Dat is een oud verhaal.

Het zijn Homerus' oude galoches

die in één moeite voortzeilen.

Het zijn bottines vol schurend zand

waarin onzalige wezens

op weg zijn naar zee.

En daar staan ze een ogenblikje.

En daar dopen ze hun tenen in.

En daar halen ze een paar keer diep adem

zonder erbij te denken dat ze ademen

of dat ze eens zullen ophouden met ademen.

Nu iets anders. Onlangs ontving ik Poëzieweek, een uitgave van de Stichting Lezen. Het bevat 'Poëzielessen voor het voortgezet/secundair onderwijs light'. Een van die lessen wordt gegeven met mijn gedicht Zondag als voorbeeld.

Zondag had ik me voorgesteld

in de hangmat door te brengen

tussen de stevige stammen van de bomen


dicht boven de aarde


en van de hemel ver genoeg verwijderd

om me een mens op zijn plaats te voelen.

Maar het regende.

In de Lestip 1 (van Ineke Holzhaus) staat te lezen: 'Als je het gedicht Zondag leest, lijkt het of de dichter met je praat op papier. De woorden zijn eenvoudig, een dichter kan met weinig woorden veel uitdrukken. Het gaat erom hoe hij de woorden heeft gekozen... In het gedicht is de tegenstelling aan het einde belangrijk. Maar is de regen werkelijk het excuus om niet naar buiten te gaan?'

Of het regende toen ik het gedicht schreef weet ik niet meer. Doet er ook niet toe. Ik liet het regenen in het gedicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden