Zomerstage

Vorig jaar had de RVU een onverwacht zomersucces met Mijn tante in Marokko. Dat programma was gebaseerd op de formule: spreek wildvreemde mensen aan en hoop dat ze iets te vertellen hebben wat de moeite van het uitzenden waard is....

De RVU maakte het zichzelf met Mijn tante in Marokko iets moeilijker door rond te hangen op een Zuid-Spaanse parkeerplaats, waar vakantiegangers op weg naar Marokko pauzeerden of in de openlucht overnachtten, nadat ze dik 2.000 kilometer hadden gereisd.

Dit jaar hebben de makers van Mijn tante* hun werkterrein uitgebreid met de ferry naar Tanger. Voor de kijkers maakt dat weinig verschil. De gesprekken blijven ruwweg hetzelfde. Ze gaan over gewone dingen, maar raken ook onderwerpen als geloof, onderwijs en werk. Vorig jaar schijnt niet iedereen te hebben willen meewerken. Dan waren er bijvoorbeeld dictatoriale vaders die het niet goed vonden dat hun vrouw of kinderen voor de camera verschenen. Daar hoor ik dit jaar niets over en veel achterdocht van Marokkaanse zijde lijkt te zijn verdwenen. In elk geval is het kijkcijfer vorige week gestegen tot 420 duizend, wat veel is voor een programma van de Radio Volksuniversiteit. Volkomen terecht, want de presentatoren Maxim Hartman en Lamia Abassi slaan de goede toon aan. Ze zijn meevoelend, zonder slijmerig te worden. En vooral: ze doen niet uit de hoogte en matigen zich geen oordelen aan. De serie zou eigenlijk deel moeten uitmaken van de interne scholingscursussen van de PVV. Nog drie afleveringen te gaan.

Een ander zomerprogramma dat gisteren gelukkig wel zijn laatste aflevering beleefde, was Eénvandaag Zomerstage. Daarin traden ministers op als reporter bij een onderwerp dat ze zelf mochten uitzoeken. Dat is dus een volstrekt overbodig onderdeel van EénVandaag geweest. Dat gold ook gisteren, al bleek minister Cramer van Milieu de talentvolste reporter te zijn van de drie ministers die ik heb gezien. Wellicht als een gevolg van haar professorale verleden sprak ze het gemakkelijkst en was ze het duidelijkst over elektrische auto’s, maar college geven is toch wat anders dan voor de tv een item presenteren. Een troost was dat het altijd nog beter was dan wat minister Klink (Volksgezondheid) en Verburg (Landbouw) presteerden. De eerste was zo onzeker dat hij drie ambtenaren had meegenomen en Verburg kon maar moeilijk uit haar rol van minister stappen. Het bleek maar weer eens dat geïnterviewd worden heel wat anders is dan zelf interviewen. Nooit meer doen dus. Regeren is al moeilijk genoeg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden