Zomers zonlicht

Allemachtig, wat een turf. Dat is de eerste gedachte bij de aanblik van het vijf centimeter dikke boek. Maar dan sla je het open en blijkt het inderdaad te zijn wat het omslag belooft: een liefdesverklaring van 520 pagina's van een vrouw aan een man die haar ontvallen is, en...

Aanvankelijk was er aarzeling: moest dit boek wel besproken worden? Een liefdesverklaring is tenslotte iets intiems en gaat derden eigenlijk niet aan. Toch ga je bladeren in het boek, en je stapt behoedzaam over de drempel bij een man wiens leven zich aan je ontvouwt op een wijze die bij tijd en wijle diep ontroert. En dat terwijl je voorheen zelfs nog nooit van Harry Wich had vernomen.

Harry Wich (1927-2002) had wat wel omschreven wordt met 'een goed hoofd'. Het aardige open gezicht van de donkerharige en donkerogige jongeman op een van de eerste pagina's ontwikkelt zich gaandeweg tot een markante kop waarvoor Dorine de Vos, zijn tweede vrouw en samensteller van het boek, midden jaren tachtig valt als zij doende is met de inrichting van het Haagse café S ch l e m m e r .

Den Haag is ook Wichs werkterrein, want al jarenlang is hij de vaste decorontwerper van de Haagse Comedie. In totaal zou hij honderden decors en kostuums ontwerpen voor Nederlandse toneelgezelschappen, en in het boek zien we talrijke bekende acteurs en actrices uit de tweede helft van de vorige eeuw in zijn decors optreden. Wanneer de Haagse Comedie in 1988 wordt opgeheven, stapt Wich nog even over naar Joop van den Ende Theaterproducties, maar algauw legt hij zich geheel toe op de vrije s ch i l d e r k u n s t .

In zijn schilderijen verwerkt Wich zijn herinneringen aan toneel, muziek en poëzie. Vele komen tot stand in Frankrijk, waar Wich en De Vos in 1990 een schitterend buitenhuis betrekken in de Morvan. Zomer, zon en licht spatten van de doeken – onmiskenbaar zijn het hun gelukkigste jaren.

Maar hoe combineer je een brok theatergeschiedenis en een oeuvrecatalogus met schoenendozen vol privé-foto's, de eigen op schrift gestelde herinneringen en die van vrienden? We mogen door beeldschoon ingerichte huizen dwalen, we zien wie er in Frankrijk op bezoek kwam en aanschoof aan het diner op het grasveld, we maken kennis met de adoptiekinderen van Wich (van wie er een later zelfmoord pleegde), ja, we mogen zelfs weten welke koosnaampjes de geliefden voor elkaar bedachten en welke woorden Jeroen Krabbé sprak aan het graf van Wich.

En toch voelt de aanvankelijk beschroomde lezer zich geen pottenkijker. Dat heeft vermoedelijk twee oorzaken. De eerste: Dorine de Vos weet de juiste toon te treffen, waarbij de melancholie over wat ooit was tussen de regels schemert maar nooit overheerst. De tweede: voor de vormgeving wendde De Vos zich tot het Rotterdamse bureau Karelse & Den Besten.

Dat Een liefdesverklaring zo boeit, ontroert en soms doordringt tot onder de huid van de lezer, is voor een niet gering deel de verdienste van John den Besten die de vele honderden beelden op onnavolgbare wijze regisseerde. Samen met Dorine de Vos maakte hij van E en liefdesverklaring een niet te weerstane ode aan de liefde en het leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden