Zolang zijn onderdanen olympisch sporten, taalt Kim Jong-un hopelijk niet naar de nucleaire knop

Kim kwam met twee boodschappen

De Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-un hield gisteren zijn nieuwjaarstoespraak. Hij had plaatsgenomen achter een soort altaar, waarop zeven identieke zwarte microfoons stonden. Hij was strak gekapt en opgeschoren. Kim had twee boodschappen. Hij wil praten met Zuid-Korea en in februari sporters afvaardigen naar de Winterspelen in dat land. En hij zei dat hij op zijn bureau een knop heeft staan: één druk en raketten met kernkoppen vliegen richting de VS.

Welkom in 2018, gelukkig Nieuwjaar.

Of dat van die raketten en die knop echt zo is weten we niet, maar het idee is onaangenaam. Zo'n knop op je bureau groeit gemakkelijk uit tot een obsessie. De verleiding erop te drukken kan een mens zomaar te machtig worden. Kim kan ook per ongeluk iets op de knop laten vallen. Misschien zit er vlak naast de knop een andere die er precies op lijkt, waarmee Briljante Kameraad koffie bestelt bij zijn secretaresse. De grootste ellende begint vaak met kleine toevalligheden of ongelukjes - dat weten we van de moord op troonopvolger Frans Ferdinand voor een broodjeszaak in Sarajevo, waarmee WO I in gang werd geschoten.

Volgens Kim is de knop 'geen dreiging, maar een feit'.

De meeste Amerikaanse media vonden niet het dreigement om met één druk op de knop LA of NY van de aardbodem te vegen het belangrijkste uit Kim Jong-uns toespraak, maar de opmerkingen over de dialoog met de Zuid-Koreanen en de Winterspelen. Gedreig went, de verzoenende toon jegens de zuiderburen was nieuw.

Kim wil met de toespraak een wig drijven tussen de VS en Zuid-Korea en China, zeiden analisten. De Zuid-Koreaanse president Moon Jae-in vond het alvast een fijne speech. Maar zelfs @realDonaldTrump reageerde voorlopig gematigd, namelijk niet. Misschien omdat hij voor het eerst iets van Kim begrijpt: sport.

In 1971 kwam een Amerikaans tafeltennisteam op uitnodiging van Grote Roerganger Mao naar China. Het was 22 jaar geleden dat een officiële Amerikaanse delegatie China bezocht, de verhoudingen waren ijzig. De 'pingpongdiplomatie' effende de weg voor het bezoek van president Nixon aan China, een jaar later, en voor de betere relatie tussen beide landen.

Iemand heeft Kim erop gewezen wat sport vermag. Dennis Rodman wellicht - de excentrieke basketballer en Kims enige Amerikaanse vriend. Zijn grootvader en stichter van de natie Kim Il-sung wilde in de jaren zeventig aan de voet van de heilige vulkaan Paektu al een wintersportparadijs uit de grond stampen, met het doel ooit de Winterspelen naar Noord-Korea te halen. Het liep allemaal op niks uit, maar de Kimmetjes zijn dus wel sportminded en begrijpen heel goed dat sport meer is dan louter sport.

Heeft Kim Jong-un nog een paar knappe schaatsers in de aanbieding die het diplomatieke offensief sportief gestalte kunnen geven? Ik pakte er de 45ste editie van het onvolprezen Schaatsseizoen bij en daaruit bleek helaas dat het Noord-Koreaanse langebaanschaatsen behoorlijk op achterstand is geraakt. Een Am Hyang Mi, een Ri Tae Soy: het houdt niet over, ze hebben nog net geen stoel nodig, het lijkt nergens op. Gelukkig schijnt er nog een Noord-Koreaans ijsdanspaar te zijn dat heel behoorlijk ijsdanst.

Maar eigenlijk doet dat er niet zo veel toe. Meedoen is belangrijker dan winnen. In Zuid-Korea zijn ze opgelucht: zolang er door zijn onderdanen olympisch wordt gesport, taalt Geweldige Leider hopelijk niet naar de knop.

De dooi moet invallen tijdens de Winterspelen.

Meer over