Zoete kikkers

Het was rond de sinterklaastijd. Sinterklaas werd voor mij nog met een heel grote hoofdletter geschreven. Sinterklaas was altijd dichtbij, kon me altijd gadeslaan....

Belangrijker dan die hoge rode figuur, omringd door dartele pieten, was de sfeer van geheimzinnigheid in huis. Het zingen van de liedjes 's avonds, de opbouw van de spanning die altijd culmineerde in dat ene lied Hoor de wind waait door de bomen. Tijdens dat lied, altijd dat lied, werd er plotseling keihard op de deur gebonsd en een zwarte hand wierp met kracht een hoeveelheid pepernoten en snoepgoed de kamer in.

Soms, na overleg met mijn moeder, zette ik mijn schoen. Zij voelde altijd feilloos aan wanneer de tijd rijp was om een schoen te zetten. Dan kwam er iets in: soms een klein cadeautje, maar meestal een chocolade kikker of muis in gekleurd zilverpapier verpakt. Als ik eigenwijs en begerig op eigen initiatief een dag later alweer mijn schoen zette, bleef hij teleurstellend leeg.

'Ja', zei mijn moeder dan met haar alwetende gezicht, 'hij kan niet elke avond langskomen.' Dus vertrouwde ik maar weer op haar wijsheid en zette op die onbegrijpelijk bepaalde avonden een schoen met winterwortel klaar.

We woonden in een oud huis met spannende vertrekken, zoals een kelder, een zijzolder en een duister tussenkamertje. Er waren onverwachte hoekjes en veel diepe, geheimzinnige kasten. Ik neusde daar graag in, liet de inhoud voorzichtig door mijn handen gaan, snoof geuren op, hield sommige voorwerpen tegen mijn wang en zette uiteindelijk alles behoedzaam weer terug.

Tijdens een van die ontdekkingstochtjes trof ik in de kast in de huiskamer, helemaal achterin, een papieren zakje aan dat ik nog niet eerder was tegengekomen. Toen ik het voorzichtig openvouwde, met het tintelende gevoel dat dit eigenlijk niet mocht, zag ik onderin het zakje twee chocolade kikkers zitten. De ene verpakt in groen, de ander in geel zilverpapier. Het waren onmiskenbaar soortgenoten van de exemplaren die ik eerder de afgelopen weken uit mijn schoen had opgediept.

De waarheid krampte onmiddellijk door mijn hele lijf en een intense teleurstelling kneep mijn keel dicht. Mijn moeder, gewoon mijn moeder had die dingen in mijn schoen gestopt! Sinterklaas was helemaal niet langsgeweest!

Ik nam het zakje mee en hield het beschuldigend onder haar neus. 'Jij hebt ze in mijn schoen gedaan! Jij was het'

Het logische vervolg op die conclusie bleef nog even uit. Mijn geloof was nog niet aan het wankelen gebracht. Het was een incident. Mijn moeder hield zich stil, een afwachtend lachje op haar gezicht dat ik niet begreep, maar dat me razend maakte.

En die kikkers en muizen, die had ik eigenlijk al nooit zo heel erg lekker gevonden met die kleffe, mierzoete vulling. Maar ja, een gegeven paard, en dan nog wel van Sinterklaas, mag je niet in de bek kijken. Maar dat mijn moeder ze stiekem in mijn schoen had gestopt verklaarde alles. Ik heb ze nooit meer gegeten.

Anne Marie de Wit, Gouda

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 265.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden