Zoektocht naar existenti waarheden

Wonderlijk uitgebleekt, duister en dreigend zijn de luchten in Promised Land. Het Zuid-Afrikaanse landschap speelt een hoofdrol in de film....

Volgens regisseur Jason Xenopoulos geeft het landschap de emotionele staat van zijn hoofdpersonen weer. Van begin af aan is Promised Land benauwend: niet alleen de luchten drukken zwaar, ook bij de personages gist het onder de oppervlakte.

De advocaat George, opgegroeid in Londen maar geboren in Zuid-Afrika, keert na de dood van zijn moeder terug naar de boerderij die hij als kind achterliet. Zijn reis strandt bij een nabijgelegen boerderij, waar een blanke familie hem opvangt en op het hart drukt vooral een paar dagen te blijven.

Dat het niet pluis is bij deze op het oog hartelijke mensen wordt snel duidelijk.

De sfeer in het gezin is ronduit sinister. Zoon Paul wordt met regelmaat afgetuigd door zijn oudere broer, en zus Carla is tegen haar zin verloofd met de plaatselijke leider van een extreem-rechtse verzetsgroep.

Het hoofd van het gezin leeft vooral in het verleden, toen alles beter was, er nog apartheid bestond en hij geen last had van kaffers. George probeert hoogte te krijgen van de situatie, die bedreigend voor hem blijkt te zijn, maar wordt tegengewerkt met dooddoeners als 'Je hoort hier niet thuis' en 'Je kent dit land niet, je zult ons nooit begrijpen'.

Promised Land, gebaseerd op de roman Na die geliefde land van Karel Schoeman, vertelt een intrigerend verhaal over een gemeenschap in verval, waarbij de spanning voelbaar en het rottingsproces haast te ruiken is.

Toch weet de film juist door zijn opdringerige stijl uiteindelijk niet te overtuigen. Met zijn gretig digitaal bewerkte beeld, waar alle kleur uitgezogen is, en opzichtige cinematografische trucs is Promised Land te kil en te bestudeerd om te blijven boeien.

In zo'n geval is het handig kennis te nemen van de bedoelingen van de filmmaker. De dvd van Promised Land bevat een korte 'making of' en een uitgebreider interview met de regisseur.

Xenopoulos blijkt een beginnend filmmaker die zichzelf zeer serieus neemt: zonder blikken of blozen praat hij over een 'zoektocht naar existenti waarheden', de expressionistische stijl van zijn film en de 'fysieke en emotionele representatie van het landschap'.

Een overschot aan ambities doet een debuut meestal geen goed. Xenopoulos heeft veel talent, maar moet nog leren zichzelf in toom te houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden