Column

'Zoek niet naar falen in instanties, maar neem je geliefde in de armen'

We staan niet toe dat een drama eindigt bij haar tragische zinloosheid. Lessen moeten geleerd, opdat nooit weer gebeurt wat niet te voorkomen valt, aldus columniste Joyce Brekelmans. 'Tergend naïef en prachtig tegelijk.'

Een vrouw brandt twee kaarsjes en zet een bosje bloemen neer bij de school van de broertjes. Beeld anp

Empathie is een groot goed. Invoelend zijn en af en toe een stukje wandelen in de schoenen van een ander maakt dat we elkaar beter begrijpen, beter kunnen verdragen. Maar of het delen de smart halveert vraag ik me weleens af. De schreeuwende, rauwe pijn van de moeder die haar grootste angst bevestigd zag echoot door het land in elke stem die zijn afgrijzen publiekelijk uitspreekt.

Mensen die zich storen aan de soms perverse fascinatie met alles wat gruwelijk is, maken harde grappen om afstand te nemen van de orgie van rouw. Met voorspelbare, geschokte, begrijpelijk boze reacties tot gevolg.

Toch helpt het allemaal niets. Er is geen put om te dempen waarmee toekomstige kalfjes kunnen worden gered van de verdrinkingsdood. Een mens dat breekt en toegeeft aan zijn meest gitzwarte impulsen is de wanhoop voorbij. Mislukt als mens maar een instant landelijk succes als monster. Een monster wat bovendien het laatst lacht, omdat alle hooivorken en fakkels ten spijt, er niets meer te vangen viel dan het ontzielde lichaam van wie ooit een vader was.

Façade
Toch staan we niet toe dat een dergelijk drama eindigt bij haar tragische zinloosheid. Lessen moeten geleerd, opdat nooit weer gebeurt wat niet te voorkomen valt. Tergend naïef en prachtig tegelijk. Wat een onverslaanbaar optimisme blijkt er stiekem toch telkens weer schuil te gaan achter die façade van de immer klagende Calvinist. Laat ik meedoen. Mijn bijzonder onbescheiden suggestie toevoegen aan hen die eisen dat we 'iets' moeten doen, opdat Ruben en Julian niet voor niets zijn gestorven.

Zoek niet naar falen in anderen, in instanties, in abstracties, maar neem in plaats daarvan je geliefde in de armen en beloof hem of haar dat, wat er ook gebeurt, je elkaar niet zult gaan haten. Dat zelfs vreemdgaan, of liegen, of geld, geen reden zal zijn om te vergeten dat je ooit van elkaar hield en dat wat je samen hebt gemaakt mensen zijn, die je een toekomst verschuldigd bent. En als het voor jullie al te laat is, als de liefde alleen nog bitter smaakt, ben dan groot genoeg om je ex te bellen en te zeggen:

'Luister, ik vind je een lul/trut en je hebt me pijn gedaan, maar ik haat je niet, want haat is voor monsters en die kunnen nooit zo iets prachtigs produceren als wat wij hebben gemaakt. Waarschijnlijk zal ik nog steeds over je bitchen tegen mijn vrienden, of af en toe een dartpijl op je foto mikken, maar nooit zal ik vergeten dat er dankzij jou mensen bestaan waar ik meer van houd dan van mezelf. En dat is het enige wat telt.'

Joyce Brekelmans is redacteur en columnist.
Twitter: @JoycePants

 
Lessen moeten geleerd, opdat nooit weer gebeurt wat niet te voorkomen valt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.