Zo verdwijnt 4.934 dagen ervaring

Door Marc Peeperkorn en Sheila Sitalsing..

Marc Peeperkorn en Sheila Sitalsing

Hè, daar rinkelt de mobiele van Ferd Crone alwéér. ‘Dat was Margreeth de Boer, je weet wel, die was ook burgemeester van Leeuwarden’, hangt hij blozend op. Waarna hij Binnenskamers bedelft onder een woordenwaterval over wat 13,5 jaar parlementaire ervaring allemaal vermag. 4.934 dagen was Crone Kamerlid voor de PvdA, totdat hij deze maand burgervader van Leeuwarden werd.

En je gelooft het niet, hij was dat nog geen dag of hij zat alweer in de Tweede Kamer. Mocht hij namens zijn nieuwe stad uitleggen dat de 2 miljard euro die het Noorden krijgt nu de Zuiderzeelijn niet doorgaat veel te weinig is. ‘Dus heb ik de Kamer even voorgerekend hoe je er 200 miljoen bij kunt plussen’, glundert de voormalig financieel specialist van de PvdA. ‘Je neemt was gasbaten en je husselt wat FESfonds erdoorheen, je smeert het uit en hoppa! Ik had tevoren ook gebeld, hè, met Jacques en met Diederik en met Camiel.’ (Dat zijn de fractievoorzitter van de PvdA, een Kamerlid en de minister van Verkeer – BK). Resultaat: het Noorden krijgt 160 miljoen euro extra.

Kijk, dát is nou ervaring. Weinig Kamerleden kunnen daarop bogen. Ja, Bas van der Vlies, de nimmer versagende leider van de Staatkundig Gereformeerde Partij dient al 9.671 dagen in de Tweede Kamer. En Wim van de Camp, de motorrijder van het CDA, vertegenwoordigt heden exact 7.852 dagen het volk. Maar zulk zitvlees is uitzonderlijk. Het gemiddelde Kamerlid vertrekt na een jaar of vijf.

Bezorgd over de snelle omloopsnelheid van talent dwalen we door de wandelgangen. Ha, daar loopt Maria van der Hoeven – vijftien jaar ervaring in Kamer én kabinet. ‘Ja’, bevestigt ze onze bange vermoedens. ‘Het collectieve geheugen holt achteruit. Neem het debatje waar ik net uit kom over de 1040-urennorm in het onderwijs. Ik wil er op wijzen dat de vorige minister van Onderwijs, dat was ikzelf, heeft gewaarschuwd voor de problemen waar iedereen het nu over heeft. Maar ja, vergeten hè?’

Van der Hoeven mijmert door, over 1991, toen ze net in de Kamer kwam. ‘Het stellen van een schriftelijke vraag, oef, dat was me wat. Een mondelinge vraag, dat kwam bijna niet in je op. Een ongedekte motie indienen, jeminee zeg, dat was not done. Nu is het een stroom, wat zeg ik: een waterval van vragen, moties en spoedjes.’

Even verderop staat Joop Atsma, CDA-parlementariër uit Surhuisterveen en al bijna tien jaar Kamerlid, hevig te knikken. ‘Waar we vier jaar geleden voor waren, is iedereen al weer vergeten.’

Agnes Kant (sinds 1998) kan daar niet mee zitten. ‘Nieuwelingen is ook fijn, hoor’, zegt de SP’ster, wippend van haar ene been op haar andere. ‘Daar krijg je frisse ideeën van.’ Alhoewel. Zelf probeert Kant al jaren iets te doen aan de bureaucratie in de zorg. ‘Had ik de partijen bijna overtuigd, zie ik na de verkiezingen allemaal nieuwe gezichten! Moest ik opnieuw beginnen.’

Ferd Crone staat inmiddels in feesttenue pinda’s weg te werken op zijn afscheidsreceptie. Ach, wuift hij onze zorgen weg. ‘Twee ervaren Kamerleden per cluster specialisten is zat’, vertrouwt hij ons toe tussen het handen schudden door. ‘Je praat elkaar bij.’ Pardon, ook de concurrentie? ‘Jazeker. Ik legde vóór debatten over het energiebeleid altijd de cijfertjes uit aan de LPF. Anders zouden ze een modderfiguur slaan. Dat is slecht voor het aanzien van de Kamer. Want Ludo van Halderen van Nuon zat mee te kijken en je wilt niet dat hij denkt: wat een malloten. Hij vroeg me ook weleens: Ferd, leg jij het ze nog een keer uit?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden