Zo veel verlangen

In de laatste week van het jaar 1979 publiceerde de toenmalige Haagse Post een lange, essayistische reportage onder de titel Het Ik-tijdperk....

Aanvankelijk bracht deze levenshouding nogal wat tobberigheid met zich mee. We wilden wel, maar we wisten nog niet precies hoe we van onszelf moesten genieten. Later toen naast de seks en de vrijheid ook het geld niet op kon, ging het beter. Geen gezeik, allemaal rijk, dichtte het Haagse duo Jacobse en Van Es en zo was het ook.

We doen in deze aflevering van het Volkskrant Magazine, de laatste van het jaar, een bescheiden poging een andere tijdgeest te betrappen. De huidige generatie jonge professionals heeft het onbehagen over hedonisme, cynisme, exhibitionisme en al die andere -ismen van de jaren negentig al achter zich, zo lijkt het. Het leven blijft een doolhof, maar misschien mag het persoonlijke enigszins gerelativeerd, het gemeenschappelijke opgewaardeerd.

Lees het verslag van het jaarlijkse Volkskrant Magazine-debat (pag. 24). Deze keer zitten vijf jonge, talentvolle en betrokken mensen aan tafel, die - de een meer dan de ander - dat andere wereldbeeld belichamen: 'Ik denk dat de gedachte van de maakbaarheid van het persoonlijk geluk failliet is. Die gedachte is extreem overgewaardeerd geweest.' En: 'Er is zo veel verlangen, zo veel idealisme. Maar de richting is moeilijk te vinden.'

Aanvankelijk wilden we dit themanummer het Warme Leven dopen, om aan te geven dat geluk weer heel gewoon is, zij het toch ook weer niet in de bedompte verhoudingen van 1948. Lees over Emmen en het alledaagse geluk van een vriendenclub (pag. 44). Ze haalden hun diploma's in Zwolle en Groningen, en keerden per omgaande terug naar de vertrouwde schoot. Emmen. En dan om elf uur 's avonds in een goed bed kruipen, waarvoor hard is gewerkt trouwens, en dicht tegen elkaar aan liggen en zeggen: 'Fijn, hè?'

Lees in dit verband ook over 'Trouw tot in...' (pag. 32). Het gaat over het grote goed van de vaste relatie, waarin winkelen van partner naar bijslaap en terug niet meer op prijs wordt gesteld, maar waarin de eeuwigheid ook wel weer heel ver weg ligt.

En lees over het verlangen van Koos van Zomeren (pag. 38), melancholicus uit roeping. Van Zomeren is verhuisd en neemt in een bewerkte versie van zijn Groeneveldlezing 2001 afscheid van het Groene Hart van Holland, dat voor de argeloze bezoeker nog altijd zo groen is als gras, maar voor de geoefende toeschouwer steeds grauwere rafelranden vertoont: 'Je ziet niet alleen wat je ziet, je ziet ook wat je weet.'

Een gelukkig nieuwjaar!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.