‘Zo veel talent, en niemand die ze helpt’

Drie jaar heeft Serhane Hacene geleurd met zijn filmscript, tot een jongerenwerker hem aan subsidie hielp. Twee weken geleden ging zijn film, over jongeren in Rotterdam-Feijenoord in première....

Nee, Franse toestanden verwacht hij hier niet en de recente autobranden in de Rotterdamse wijken Vreewijk en Hillesluis ziet de 20-jarige Serhane Hacene slechts als incidenten; ‘uit onmacht of frustratie, zo je wilt’. ‘Maar die frustraties en machteloosheid, dat ken ik. Ik herken het ook bij mijn vrienden. Al jaren overigens. Het is écht niet iets van de laatste tijd’, zegt Hacene.

Drie jaar geleden schreef hij een filmscript over het leven op straat. Hij kreeg het voor elkaar een film te maken en hij vraagt er nu aandacht mee voor de jongeren uit de Afrikaanderwijk, deel van de Rotterdamse deelgemeente Feijenoord.

Verveling, rottigheid uithalen en in de problemen komen met de politie, daarover gaat Torrie – Surinaams voor ‘verhaal’. Het idee ontstond drie jaar geleden, toen een van de jongeren een televisie had gestolen uit buurthuis Plein 3, de lokale hangplek. Het buurthuis werd daarop gesloten. Hacene: ‘Zo moesten wij daar allemaal voor boeten: geen buurthuis meer. Voor ons allemaal gold dat we thuis geen privacy hadden. Tja, je zoekt elkaar dan op en hangt op straat.’ In die tijd kon Hacene, naar eigen zeggen, alle kanten op met zijn frustraties maar hij koos voor ‘het sterkste middel’ dat bestaat: ‘Ik wilde een film maken over jongeren en hun uitzichtloze situatie, over verveling en elkaar ophitsen, mee willen doen met de groep, ruzies met de politie en uiteindelijk je heil zoeken in de criminaliteit. Over ons dus eigenlijk.’

Hacene’s film werd ingehaald door de actualiteit. Zijn lowbudgetfilm ging in première toen de rellen in de banlieus de voorpagina’s domineerden. De jonge ‘regisseur’ heeft drie jaar met zijn script geleurd. ‘Niemand die me wilde helpen. Soms zakte de moed me in de schoenen.’ Het was een godsgeschenk dat hij de jongerenwerker Lloyd Beaton tegenkwam. ‘Die zag heil in het script en in mij en vroeg subsidie aan.’ Omdat hij, ondanks de subsidie, geen echte acteurs kon betalen, vroeg hij zijn vrienden, de jongens en meisjes over wie de film gaat, in de film te spelen. ‘Sommigen aarzelden maar het overgrote deel was net zo enthousiast als ik. Het gaat immers over ons. Reëler kan bijna niet.’

Vijfendertig jongeren van allerlei nationaliteiten spelen mee in de film. Allemaal geboren en getogen in de Afrikaanderwijk, maar allemaal met andere toekomstdromen. Karim (18) vond het ‘wel leuk’ om in de film te spelen maar ziet zichzelf toch liever als aanstormend voetbaltalent. ‘Ik speel nu nog bij Spartaan 20, maar ik wil naar Ajax.’ De 18-jarige Nourdinne kan zichzelf wel voorstellen op het witte doek. ‘Ja man, acteur, dat zou ik wel willen worden. Of gewoon een andere baan. Als ik maar werk heb.’

De jongeren van het inmiddels weer geopende buurthuis zitten niet stil. Ze maken muziek, ‘hiphop natuurlijk’. De rap Klaargestoomd voor de straat is gebruikt in de film. ‘Je hebt geen idee hoeveel talent hier rondloopt’, zegt Hacene. ‘In onze wijk ken ik drie groepen die onwijs goede raps maken. Maar er is niemand die ze helpt. Ik heb echt geluk gehad dat ik Lloyd leerde kennen.’ Hacene hoopt dat zijn film nu door echte professionals gemaakt kan worden.

Torrie ging twee weken geleden in première in wijkgebouw ‘t Klooster in Afrikaanderwijk. Pal naast de hangplek van de hoofdrolspelers. Hacene: ‘Het was ongelooflijk, er kwamen meer dan honderd jongeren kijken. Ik kreeg zo veel complimenten.’ De jonge Marokkaan heeft nog altijd zichtbaar moeite met de media-aandacht die hij krijgt sinds de première. Als zijn mobiel afgaat, zegt hij zachtjes: ‘Sorry, ik ben even in gesprek met iemand van de krant. Nee, morgen moet je echt komen want er komen mensen van de tv. Geen idee van welk programma, maar het had iets te maken met jongeren en Nederland 3. Kom nou maar gewoon, ze willen ons allemaal spreken.’ Weer eens iets anders dan de negatieve berichten? ‘Ach, de media en de politiek weten niet zo goed wat er in onze wijken gebeurt. Ze noemen het getto’s, terwijl ze hier nog nooit zijn geweest.’

De aandacht die de jongeren nu krijgen, staat in schril contrast met de ‘koude schouder’ van de politieke bestuurders een paar maanden geleden. ‘Ik heb ze allemaal uitgenodigd voor de première, want als je ons echt wilt begrijpen, dan moet je de film zien. Slechts eentje kwam opdagen, op persoonlijke titel.’

Hacene vindt dat hij nu al een stap verder is gekomen met het verspreiden van zijn boodschap. In december draait de film weer. ‘Op verzoek van politici. Ze willen komen kijken. Misschien dat ze nu eens wat gaan investeren in de jongeren hier.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden