Zo veel kinderen, zo veel vaders

Ga er maar aan staan: vier (of zes) kinderen van drie vaders, daar komt nogal wat organisatie bij kijken. Deze vrouwen
rooien het.

Suyenne Ras met met haar vier kinderen in de tuin.Beeld Dim Balsem

Suyenne Ras (29) heeft vier kinderen: Selina (11), Georrich (6), Yxxyenne (4) en Quensyenne (2) van drie vaders. Ze is alleenstaande moeder en heeft momenteel geen baan buitenshuis.

'Ik kom uit een gezin met één vader en één moeder. Je zou dus kunnen zeggen: ik heb het goede voorbeeld gehad. Een fijne basis. Maar ik denk dat ik hier, zo goed en zo kwaad als het gaat, óók een fijne basis creëer voor mijn kinderen, ook al ben ik alleen en zijn ze van drie mannen. Dat het niet goed ging tussen mij en hen, dat is verdrietig. Maar ik koos voor mijzelf en mijn kinderen. 'Als het niet gaat dan gaat het niet', zegt mijn moeder altijd. Ik heb haar advies opgevolgd.

Soms kan ik geen genoeg krijgen van al die gezelligheid. Dan is het bedtijd en dan denk: hè, nu al, jammer. Andere keren snak ik naar rust. Voetbal, mozaïekles, de spelletjesclub, kinderfeestjes, spelen bij vriendjes en vriendinnetjes: ze moeten zo veel. Ik heb geen auto: moet ik er een wegbrengen, dan moet de rest mee. Hup, met z'n allen op de fiets.

Beeld Dim Balsem

Als de kids hun drukke uurtje hebben, dan is het hier net een crèche. Het grote verschil is dat hun vaders ze niet komen ophalen. De vaders van de twee oudsten zijn namelijk uit beeld. Dat heeft me nog het meest gekwetst. Soms noemen mijn oudsten de vader van mijn twee jongste dochters 'papa'. Maar dan krijgen ze het wel meteen te horen, hoor, van die meiden: 'Dat is jullie vader niet'. Kinderen zijn hard.

Hoewel die vaders mij en mijn kinderen in de steek lieten en financieel niet bijspringen, ben ik het vertrouwen in mannen niet kwijt. Ik wil dolgraag weer een vriend. Als ik iemand ontmoet, zeg ik wel meteen: moet je luisteren, ik heb vier kinderen. Ik begin niet over al die vaders, maar als ze ernaar vragen, ga ik niet liegen. Deze situatie hoort bij mij: het leven loopt zoals het loopt.

Natuurlijk, het was duizend keer makkelijker geweest om één man fulltime aan mijn zijde te hebben. Maar het gaat goed. Het is druk, ingewikkeld, maar ik ben nog jong. Als ik straks oudere kinderen heb, zitten veel vrouwen nog in de luiers. Ik ben er dan al vanaf, heerlijk. Ik zou niet snel nóg een baby willen. Dan zijn er víer vaders. Bovendien: nog een kind past niet eens op mijn fiets.'

Nayvary Soeterboek (33) heeft drie kinderen van drie vaders: Jair (15), Ri-jairo (11) en Nayeli (5). Ze is thuisblijfmoeder.

'Nu wil niemand jou meer', zei mijn oma tegen me. Ik was 24, had twee kinderen van twee mannen. Wat als ze gelijk had?

Mijn plan om een traditioneel gezin te vormen mislukte toen ik op mijn 17de zwanger werd. Per ongeluk. Iedereen zei dat ik het moest laten weghalen, ik was vastberaden. Dit was mijn kind en ik zou het grootbrengen en liefhebben. Klaar.

Een paar jaar later ontmoette ik de man die de vader werd van mijn tweede kind. Vier jaar vormden we een gelukkig gezin, daarna ging het mis. Ik schaamde me kapot. Mijn familie, zowel in Nederland als op Curaçao, is heel traditioneel. Zo van: dat huisje-boompje-beestjegedoe doe je maar met één iemand. Hoe had ik het zo ver kunnen laten komen?

Nayvary Soeterbeek heeft drie kinderen van drie vaders: Jair (15), Ri-jairo (11) en Nayeli (5).Beeld Dim Balsem

Ik vond het moeilijk mijn situatie uit te leggen. De jongens lijken totáál niet op elkaar. Wat was mijn verklaring aan de buitenwereld? Ook toen ik Olaf ontmoette, mijn huidige man, hield ik het een beetje vaag hoeveel kinderen ik had. Achteraf lachen we erom, maar toen hij hoorde van Jair en Ri-jairo moest hij echt even nadenken of hij dit wel wilde.

Maar hij ging ervoor en we zijn nog steeds samen. Mijn twee oudsten noemen Olaf 'papa' en hij beschouwt hen als zijn zonen. Om de week gaan ze naar hun vaders, allebei hetzelfde weekend. Dan hebben Olaf en ik even rust. Eigenlijk gaat alles relaxed hier in huis. Behalve de vakanties plannen. Ieder jaar weer met z'n allen de kalenders naast elkaar leggen; wat is dát een gehannes, zeg. Gekkenwerk.

Inmiddels hebben we samen een dochter. Ik heb er lang over moeten nadenken. Ik zou dan een moeder worden met kinderen van drie vaders. Drie! Soms zit ik aan de eettafel, kijk ik naar mijn kinderen en zie ik karaktereigenschappen van drie verschillende mannen in ze terug. Vroeger zou het hebben gevoeld als falen; zo veel vaders. Nu lach ik erom; heerlijk dat ze zo'n eigen persoonlijkheid hebben. Olaf heeft me uit die schaamte getrokken. Ik moest me van hem op ons gezin focussen, niet op de buitenwereld. Het hielp dat we getrouwd zijn. Alles klopt nu.'

Caroline Beukman (57) heeft zes kinderen tussen de 17 en 32 jaar van drie vaders en daarnaast vijf pleegkinderen. Ze werkt als actrice.

'Toen we Sinterklaas vierden bij mij thuis, zaten ze alle drie op de bank: vader 1, vader 2 en vader 3. Ik stond er vorig jaar van een afstandje naar te kijken, zag hoe ze onderling gezellig grappen maakten - ze noemden elkaar 'bloedbroeders' en ik dacht: goh, wat bijzonder. Ik wilde altijd al een groot gezin. Maar met al die vaders? Nee, dat had ik niet zo voor me gezien.

Toch heb ik er vrede mee. Nu, maar ook toen ik op mijn 26ste zwanger werd. Het overkwam me en het was oké. De wens om een kind te krijgen, maakte me onverschrokken. Dat gevoel heb ik elke keer gehad toen ik zwanger werd.

Mijn oudste dochter, mijn tweede kind, zegt altijd heel mooi: 'Ik heb drie vaders. Een A-vader, een B-vader en een C-vader'. De A-vader, van 'adoptie', is de échte vader van mijn eerste kind. Hij heeft mijn tweede kind erkend. De B-vader is haar biologische vader en de C-vader, dat is Clemens, mijn huidige man en de vader van mijn vier laatste kinderen.

Caroline Beukman (rechts achterin) heeft zes kinderen van drie vaders en vijf pleegkinderen.Beeld Dim Balsem

Ik werd op Clemens verliefd toen ik twee kinderen had van twee mannen. Ik had redelijk goed contact met de eerste vader, wat minder met de tweede vader op dat moment. Maar ik voelde me sterk, krachtig: ik had twee prachtige kinderen. Clemens was op zoek naar een familie en vond ons.

Het is ons grote geluk dat Clemens nooit jaloers is en van alle kinderen, ook de niet-biologische, evenveel houdt. Dat zorgt ervoor dat we echt één familie zijn, ook met nog vijf pleegkinderen. Daarin ben ik wel de bindende factor. Dat besefte ik toen ik eens in het vliegtuig stapte. Oh God, dacht ik bij mezelf, als ik neerstort, dan laat ik heel wat achter.

Soms kan het, vooral toen mijn biologische kinderen ook nog thuis woonden, hectisch zijn. Al die kinderen, al die vaders. Aan het begin van de dag dachten we: hoe breien we deze dag rond. Dan voelde ik me echt de heen-en-weerwolf. Maar: flexibiliteit is mijn tweede naam. En als we dan samen in bed lagen en alles was goed gegaan, dan kwam daar dat trotse, voldane moedergevoel.'

Sandra van der Mast (42) uit Boskoop kreeg Devin (20), Michelle (18) en Romy (16) met haar eerste man, Deanna (11) met haar vakantieliefde en Aiden (6) met haar derde partner. Nu is ze alleenstaande moeder.

'Het is bij ons nooit stil thuis. Altijd drukte, gezelligheid. De een vliegt de deur uit voor werk of sport, de ander komt thuis van school, vaak ook nog met een vriendje of halfbroertje. Zoete inval ten top.

Had je me vroeger gezegd dat ik vijf kinderen zou krijgen van drie vaders en alleenstaand zou eindigen, dan had ik gereageerd met: 'Donder op'. Ja, ik wilde een groot gezin, maar zoals het nu in elkaar zit? Nee hoor. Dat zou mij niet overkomen.

Mijn eerste drie kinderen kreeg ik met de man met wie ik zeven jaar was getrouwd. Zij zien hun vader geregeld, maar de papa van mijn jongste dochter woont in Frankrijk. Hoe leg je die ongelijkheid uit aan je kind?

Waar ik moe van word, zijn die blikken. Die meningen. Ik woon in zo'n typische ons-kent-onswijk. En ja hoor, ik heb de mensen achter onze rug wel horen smoezen. Alsof je een ziekte hebt. Vooral als ik met Deanna over straat loop, die donker is. 'Van wie is dat kind eigenlijk? De rest is blank.' Hoe dúrven mensen dat zo te vragen?

Sandra van der Mast met vier van haar vijf kinderen. Dochter Michelle ontbreekt op de foto.Beeld Dim Balsem

Ik ben ermee gestopt het mensen uit te leggen. Ze snappen het toch niet. Ik wil mezelf niet verantwoorden. Dat ik kinderen nam, vind ik geen onbezonnen keuze. Mijn vader heeft altijd gezegd: 'Je moet het bij twee kinderen houden, San.' Maar bij iedere man van wie ik zwanger werd, was ik ervan overtuigd: met hém ga ik oud worden. Dat is mislukt, ja, nou én? Ik ben er niet minder gelukkig door, juíst dankzij al mijn kinderen.

Het is alleen soms wat onpraktisch. Ik moet echt nadenken: die moet naar die vader, die oma of dat halfbroertje is jarig. De kinderen staan er niet zo bij stil. Ze zien het als een gegeven, als een feit.

Met de vaders heb ik goed contact - ik ben blij dat ze elkaar niet in de haren vliegen. En met mijn kinderen vorm ik samen een écht gezin. 'Jullie komen allemaal uit dezelfde buik', zei ik ook altijd. Ik wilde koste wat het kost eenheid creëren. Dat is gelukt. Ze slaan elkaar de hersens in en houden van elkaar. Gewoon, zoals het hoort bij broers en zussen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden