Zo organiseer je het perfecte filmfestival

Een minicollege filmfestival organiseren door Ally Derks, bij de opening van het documentairefestival IDFA.

Ally DerksBeeld Frank Ruiter

'Het klinkt enorm arrogant, maar het beste filmfestival dat ooit werd georganiseerd was IDFA 2015. De professionaliteit van de medewerkers, meer dan 200 duizend bezoekers, elke ochtend negenduizend kinderen in de zaal die naar documentaires keken, debatten, meer dan 3.500 internationale gasten, 900 nagesprekken met regisseurs - er is geen festival ter wereld dat ons dat nadoet.

'Het perfecte festival begint met de beste films van de beste regisseurs van het jaar. We zijn een competitiefestival; vereiste om mee te doen in de competitie is dat de film bij ons de wereldpremière beleeft. We moeten steeds vaker concurreren met de grote festivals in Venetië en Cannes, waar naast speelfilms steeds meer documentaires draaien. Ik snap dat een regisseur kiest voor Cannes boven IDFA: je kiest voor de rode loper, veel publiek en veel pers.

Ally Derks

Ally Derks (56) richtte in 1988 het International Documentary Filmfestival Amsterdam (IDFA) op. Dit jaar kondigde ze haar vertrek aan als directeur. IDFA 2016 begint op 16 november.

Ally Derks: 'Het perfecte festival begint met de beste films van de beste regisseurs van het jaar'Beeld Frank Ruiter

Buzz

'De beste films zijn films waarin vorm en inhoud elkaar in perfecte balans houden. Films die discussie oproepen. Daar moeten alle IDFA films aan voldoen, en de openingsfilm helemaal. Bij voorkeur is die van een Nederlandse maker. Dit jaar hebben we Stranger in Paradise van Guido Hendrikx, over de Europese vluchtelingenpolitiek. Die film is een klap in je smoel. Zoals de hoofdrolspeler tegen een zaaltje vluchtelingen zegt: 'we lusten jullie niet, denk je echt dat we jullie kunnen gebruiken', en hun voorrekent wat ze ons gaan kosten - ik heb er een hele week mee in mijn maag gezeten.

'Een goed festival geeft ruim baan aan jonge makers, en vergeet tegelijkertijd de oudjes niet. We hebben de afgelopen jaren groot, nieuw talent gehad: Ester Gould met haar documentaire A Strange Love Affair with Ego, over haar overleden zus. Catherine van Campen met Garage 2.0. Dit jaar Guido Hendrikx. Wat we wel merken: veel talenten blijken eendagsvliegen. Ze maken één goede film over een onderwerp dat al jaren in hun hoofd zit, en daarna is het op. Hillie Molenaar, die al heel lang meedraait, zegt dan: flikker mij maar uit een vliegtuig, overal waar ik terechtkom vind ik een verhaal dat ik kan vertellen.

'Ik heb ooit gezegd: een documentaire moet zijn als een mitrailleur. Maar je kunt niet een heel festival heftige films laten zien. Er moet ook wat te lachen zijn. Ook belangrijk, voor de buzz tijdens het festival: dat het onderwerp van een film er is. De zoon van Pablo Escobar, een paar jaar geleden. André Hazes bij Zij gelooft in mij was een happening. Jari Litmanen met een nagesprek in een klein zaaltje: dat geeft reuring. Dit jaar proberen we Mick Jagger naar het festival te halen. Hoeveel kans er is dat hij komt? Ik kan alleen maar zeggen: akela, we doen ons best.'

Beeld Frank Ruiter
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden