Zo mooi is Sheryl nou ook weer niet: hoe Lance de Tour gaat verliezen

Lance Armstrong heeft de gele trui en dinsdagmiddag hoorde ik op de wijnafdeling van de Hema zelfs een dame op leeftijd met grote stelligheid verklaren dat 'Lans de Tour niet meer kan verliezen'....

Lance Armstrong gaat de Tour niet winnen.

De eerste keer dat die woorden door mijn hoofd schoten, schrok ik er zelf van, zo ongeveer als een zondagschooljongetje schrikt op het moment dat hij voor de eerste keer durft te denken dat God niet bestaat.

Maar naarmate ik er meer over begon na te denken, kwam de gedachte me steeds aantrekkelijker en waarschijnlijker voor. En nu weet ik het bijna zeker.

Mijn bloedeigen broer is Amerikaan, dus ik weet hoe je die jongens moet aanpakken. Hij heeft dat ook, die bluf en dat ijzeren zelfvertrouwen. Hij is nu bijvoorbeeld bezig met bierbrouwen. Laatst had hij volgens eigen zeggen een Westmalle Tripel gemaakt. Die was, zei hij, lekkerder dan de originele Westmalle Tripel. Dat vond ik nou typisch Amerikaans. Ze zijn daar in Westmalle al sinds 1936 met hun Tripel in de weer en mijn broer is krap drie maanden aan het hobbyen in de kelder. En tóch ijskoud beweren dat zijn trappist beter is.

Vroeger was ik daarvan diep onder de indruk geweest. Nu kap ik die onzin meteen af met de opmerking dat smaakpapillen door Amerikaans junkfood in coma raken en zelfs het verschil tussen een edel Vlaams cultuurproduct en Yankee-paardenzeik niet meer onderscheiden. Proost.

Kijk, dan heb je ze stil. Je moet je niet in de verdediging laten drukken, maar terugbluffen. Amerikanen zijn aanvallers. En als je ze wilt kloppen, moet je niet in je schulp kruipen maar direct voluit counteren. Dan heb je een kans.

Een tijdje geleden was er een documentaire over Armstrong op Discovery. Daaruit kwam hij naar voren als superman. Ik geloof dat zijn longinhoud alleen viel te vergelijken met die van een walvis, dat zijn spieren genoeg trekkracht hadden om een olietanker door een orkaan te slepen en dat hij op achttien kilometer afstand het zweet van Jan Ullrich kon ruiken. Het was angstwekkend buitenaards.

Niet geloven! Sterk overdreven, en alleen bedoeld om zijn tegenstanders al bij voorbaat psychisch te slopen en de tweede plaats als het hoogst haalbare te doen aanvaarden.

Dat gedoe met die Sheryl Crow, ook zoiets. De jongens en meisjes van de Tourmedia zijn diep onder de indruk van het zangeresje; gisteren was ze weer volop in beeld. De glamourrelatie verleent Lance ook in het peloton veel aanzien. Volgens mij zijn er coureurs die vinden dat je iemand met zo'n beroemde en supermooie vriendin niet eens mág aanvallen. Doe toch niet zo provinciaals, jongens. Moet je dat gebit zien! Je zou zweren dat Lance de dochter van Joop Zoetemelk aan de haak heeft geslagen. Daar was ze echt geen miss Nederland mee geworden hoor, zoals mevrouw Boogerd - en zien we die soms steeds als een stoeipoes door het beeld drentelen? Wel eens een Italiaanse coureursvrouw gezien?

Lance heeft de Tour nog lang niet gewonnen. Maar dan moet het afgelopen zijn met al het misplaatste ontzag en dient er te worden aangevallen. Niet een beetje, maar met de ene full blown attack na de andere. Lance wil controle, dus is het tijd voor chaos en anarchie. Revolutie!

Iets zegt mij dat die in de lucht hangt. Dat ze ook in het peloton schoon genoeg hebben van de Lance-dictatuur. Het zit daar vol mannen die niets te verliezen hebben en alles te winnen. En die nog maar kort de tijd hebben om legendarisch te worden als de held die Lance versloeg.

Ten strijde, mannen! De eeuwige roem wacht! Aanvallen, de dood of de gladiolen; eens moet ook de kampioen toch sneven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden